28-01-07

het rommelt retro

“Kijk maar ne keer goed rond meneer” begroet Mariette van het tweedehandskraampje met juwelen en allerlei kleine accescoires hem. En dat hij er weer zo opperbest uitziet, voegt ze er nog aan toe. Omstaanders beamen haar stelling waarop de man de marktkraamster op zijn beurt een paar charmante toespelingen maakt. De man en de verkoopster kennen mekaar al jaren. Regelmatig komt ‘meneer’ langs, meestal alleen, en zoekt hij tussen de uitgestalde kettinkjes, ringen en armbandjes naar het nieuwe aanbod. Meneer kent er wat van, hij onderscheidt degelijke juweeltjes van kitsch en meer nog, hij weet de meest aparte en fijne sierraadjes terug te vinden op haar overvolle tafel. Of zijn mevrouw het hangershartje dat hij onlangs kocht ook zo mooi vond, gooit ze er tussendoor. En ja, ze ziet dat hij zijn minuscule kruisje toch weer draagt.  Prima keuze was dat, hij zal er geen spijt van krijgen. Als de man vandaag misschien niet vindt wat hij zoekt, is hij ook volgende week van harte welkom. Maar zijn oog valt in extremis op dat fijngestrikte polskettinkje, hét ideetje voor zijn vrouw? Hij kiest meteen ook een sobere retro-armband voor zichzelf, tevreden en in evenwicht.  Mariette monkelt, mompelt vanachter haar wollen winterhand dat ze voor een klantenkameraad een vriendenprijsje maakt. Het koopje wordt gesloten, de braceletjes in een hopeloos grote zak aan de man gebracht. Mariette en haar koopmeneer nemen kort en vrolijk afscheid, beiden duidelijk in hun sas (de buit in de klabas).

Een straatje verder wenken plots de tweede-hands-madammen van kledingzaak “De kapstok” naar diezelfde meneer. Wordt dit een rommeltje of terug een hippe bingo? Meneer bekijkt en twijfelt, tast hij toe? Hij blijft steevast in de weer, trendy op zijn retour.

21:13 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

15-01-07

is alles ijdelheid?

Wat een drukke avondvierdaagse achter de rug!

Er was het verjaardagsfeestje van nichtje Asja. Zij straalt spontaan en zelfbewust haar éénentwintig lentes (winters?) uit. Ze aarzelt niet om vrolijk haar zegje te doen. De examens, dat was pas voor volgende week, geen paniek. Dat meisje geraakt er wel in ’t leven.

De dag voordien zat ik met collega’s aan die jaarlijkse feestdis. Alhoewel één januari alweer tot het verleden behoorde, toastten we toch nog even op het nieuwe werkjaar. De gevarieerde gerechten smaakten lekker en licht. Mijn bordje raakte telkens voorbeeldig leeg. Wat niet van iedereen kon gezegd worden. Stout?

Het derde avondje in de rij was mijn wekelijks oud-moedertjes-bezoek. Onder de knalluide klanken van de teevee voerde zij als naar gewoonte haar monoloog. Mijn pogingen om af en toe een woordje tegengewicht te bieden, gingen verloren in het rumoer van de stereo-huiskamer. Toen we afscheid namen keek mijn moeder zoals meestal heel voldaan. Ik was oprecht blij voor haar, minder tevreden voor mezelf. Wat baat het, heeft ze daar nog een boodschap aan? Ik tracht het te aanvaarden.

Een theatervoorstelling sloot het avondjes-uit-programma af. Productiehuis Needcompany deed de Leuvense stadsschouwburg aan met een monoloog in regie van Jan Lauwers en gebracht door actrice Viviane De Muynck. Ik zag eerder al het prachtige “Isabella’s room” van hetzelfde theatergezelschap. Een niet te vergeten opvoering met imponerend acteerwerk, inclusief beklijvende muzikale omlijsting. Compleet toneel, om stil van te worden.

In “Alles is ijdelheid” het stuk dat nu opgevoerd werd, maken we kennis met de spraakmakende memoires van Claire Goll, schrijfster en kunstenaarsmuze. Gehuwd met dichter Yvan Goll, bracht zij een groot deel van haar leven in Parijs door, in gezelschap van ander bekende namen zoals Joyce, Rilke, Dali, Chagall.

Claire Goll was de vriendin van Isabella Morandi, die andere sterke persoonlijkheid wiens opmerkelijke levensverhaal aan bod komt in “De kamer van Isabella”.

De voorstelling was zeker de moeite waard, alhoewel mijn metgezel M. liever onze mooie Chris Lomme de rol van Claire Goll had zien vertolken. Begrijpelijk hoor!

Toch was ik wat onder de indruk van dit openhartige kunstenaarsverhaal en wil ik Claire’s memoires nog eens rustig herlezen. Is alles inderdaad ijdelheid, zo vroeg ik me tot slot nog af.

Tussendoor ging ik overdag nog meestal werken en trotseerden zoon V. en ik het stormweer van vorige donderdag (verstandig?) om een dagje gezellig te gaan shoppen in Maasmechelen. Het was eigenlijk allemaal best leuk, dus niet geklaagd over die drukke agenda. Toch zal ik moeten leren om af en toe keuzes te maken, zeker als ik tussendoor nog een boek wil lezen of mijn dagboekverhaal wil bijwerken. Dat laatste is bij deze weer geschied. Tot mijn tevredenheid. En de uwe?

 

23:18 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

10-01-07

Alias Mister Aldi

 

Mister Aldi, zo noemden M. en ik hem destijds en zo heet hij voor ons nog steeds vermits we zijn echte naam nooit kenden of vroegen. Inderdaad, deze sobere man werkte indertijd in een nabijgelegen Aldi-winkel, vandaar zijn makkelijke bijnaam. Onze Mister Aldi was een recreatief jogger en we kruisten mekaar dan ook geregeld op onze looprondjes. Voorovergebogen en helemaal niet gezwind of blitz zwoegde hij zich zwetend door zijn kilometers. Het was duidelijk zwaar afzien, zijn loopstijl loog er niet om. Maar dat korte knikje, hoofs bijna, het hijgende lachje, die ademloze groet, het kon er in een stuiptrekking van hoffelijkheid steeds af.

 

Mister Aldi is een vrij timide man. Vanmorgen zag ik hem, niet in de Aldi, wel in de Super GB. Hij stuurde zijn grote winkelkar met ingeblikte frisdranken, potjes yoghurt en een zak hondenbrokjes richting kassa. Ik volgde hem met in mijn mandje een bescheiden omega 3-brood en een gereserveerde De Morgen-krant. Aan de kassa sloot ik achter hem aan. Hij keek een ogenblik beduusd vanonder zijn welige (zoals steeds verwarde) haardos in mijn richting. Hij griste naarstig en met gebogen hoofd naar de winkelprodukten in zijn kar. Toen de kassierster dan nog onverwachts vanachter haar kassa verdween en het er op leek dat we nog een tijdje in mekaars beurt zouden vertoeven, heb ik hem zelf vanuit een ‘niets te verliezen positie’ aangesproken. Duidelijk opgelucht durfde hij me aan te kijken. Jaja, hij ging nog zo’n tweemaal per week joggen. Zijn huidige, fysiek belastende werk liet hem niet toe om nog meer te sporten. Of ik nog liep? En hoe het met M’s sportieve bezigheden was? En dat ik hem de groetjes moest doen!  En tater-tater allebei… een braafjes vraag- en antwoordengesprek, ondanks de nerveuze onwennigheid die bleef parten spelen. Eindelijk konden wij afrekenen, met een inwendige zucht van verlichting allebei. Hij zei nog gauwkes goeiedag en tot ziens. Ik grapte hem nog onwennig achterna dat we misschien eens samen konden gaan lopen?

Ik kon een lachje niet onderdrukken toen ik deze helmboswuivende vader op zijn fiets zag wegrijden, bijna op de vlucht voor mij. Voor hem ben ik die loopvrouw zonder naam. Beste Mister Aldi, vertrouwde onbekende, schoonverlegen mens, waarom dragen wij geen naam?
Ik besloot ter plekke om hem voortaan Hector te noemen, een kruising van een alter ego van Urbanus en een oude held uit de historie. Of was dat een verkeerde gok en moet ik beter een troostnaam zoeken voor mezelf?

 

23:45 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-01-07

broos en weerloos

Hij droeg een effen grijs pak met kraakwit hemd, geen das. Het stond hem beeldig: een mannenplaatje. Zijn donkere, stijle haar had een modieuze snit en tooide perfect zijn gladde gelaat. Deze vijftiger leek behoorlijk knap, een opvallend gezonde manskerel.              
Zij droeg een zwarte rolkraagtrui op een sober geruit rokje, bruine laarzen aan de ranke benen. Doffe, broze haren stonden in weerbarstige piekjes rondom haar vaalbleke gezicht. Zij was ongeveer zijn leeftijd, tot voor kort zeker meer dan knap. En zij was zonder twijfel ziek.          
Hij en zij zaten samen aan een tafeltje. Hij dronk sterke koffie, zij plat water. Voor haar stond een bordje met een stuk slagroomtaart, er was met mondjesmaat van geproefd. Hij streelde over haar arm, keek haar aan en prevelde een paar stille woorden. Neen, zij had duidelijk genoeg van de feestelijke taart. Zacht kabbelend ging hun gesprekje verder. Of hij wat lektuur zou halen? Ze knikte instemmend weemoedig ja. Voor hij wegging, pakte hij haar in een streelgebaar bij de frêle schouders. Ze keek bewegingloos toe vanop haar stoel toen hij met zijn tederste blik kwam teruggewandeld van de krantenkiosk Hij nam terug plaats bij haar aan het tafeltje en richtte nogmaals een paar broze woordjes tot haar. De resterende taart mocht hij afruimen maar een glaasje water wou ze blijkbaar nog wel. Hij wreef haar vale handen vluchtig tussen de zijne voor hij zich weer oprichtte en het dienblad wegbracht. Hij lachte haar opgewekt toe toen hij weerkwam met de verse drankjes. Hij nam voorzichtige teugjes van zijn sterke koffie, zij nipte ziekjes van haar koude water. Hij en zij (zij aan zij). Hun milde middagtafereel speelde langzaam verder, hun breekbaarheid had tekst nog uitleg nodig.

Vertederend, dacht ik bijna in een verkeerde opwelling. Maar wat anders te denken van deze fragiele verbondenheid, hoe moest ik deze intieme tragiek moreel ‘correct’ interpreteren? Verwarring en compassie vochten zich een weg door mij. Ik bleef achter met een delicate rand respect, restanten van mijn medeleven.  

18:36 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

03-01-07

solden gewenst

De eerste twee werkdagen van het nieuwe jaar hebben we alweer gehad. Traditioneel drukke, ietwat vermoeiende dagen. Maar de meeste wensen zijn nu ongeveer uitgedeeld en ook probleemloos in ontvangst genomen. Toch vraag ik me af of de aangeboden beste wensen voor die elfentwintigste collega niet wat verloren gaan. Zeg nu eerlijk, de concentratie verslapt toch na een tijdje? Ach, ik geef eerlijk toe dat ik niet iedereen even lang en even comfortabel tegen me aantrek. Is ook dat geen normale menselijke reflex? Soit, het collegiale kusjes-geven stopt bij dit ‘subtiel’ signaal. Morgen neem ik een dagje vrij en trek ik weg van wens-bereik. Me lekker laten uitwaaien, de wind blaast door de solden.

22:47 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

31-12-06

afspraak in 2007?

Vooraleer 2006 uit te wuiven, kom ik nog even langs op dit veel te zwijgzame blogje. Toen ik vanmorgen richting Provinciaal Domein reed, dacht ik plots dat ik me evengoed naar het Sportkot zou kunnen begeven voor mijn loop-halfuurtje. Op de piste aldaar zou ik misschien verrassend een bekende loper treffen die me dan wat uit de wind kon zetten. Fout gedacht want de banen van de piste lagen er, op één eenzaam lopend vrouwtje na, verlaten bij. Waarschijnlijk stonden net op dat moment zo'n 2000 ingeschreven sportievelingen klaar aan de startlijn van de Leuvense Eindejaarscorrida. Weg van de drukte van de stadsloop heb ik mijn kilometertjes op eigen tempo rondgemaakt. De intense voldoening liet zich voelen en het plan om mijn looprondje morgen, de eerste dag van het nieuwe jaar, over te doen, stond (traditiegetrouw) ook vast. De sportieve voornemens voor 2007 krijgen duidelijk vorm, als ik me nu ook eens voornam om vanaf het nieuwe jaar hier af en toe weer een kort verslagje neer te pennen... al was het maar in dagboekvorm? De bedenktijd wordt heel kort. Het wordt stilaan aftellen naar dat nieuwe jaar. Lieve lezertjes en bezoekers, jullie waren aangenaam gezelschap! Misschien wil ik jullie wel niet kwijt?

17:27 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-11-06

op goed gevoel

Ik vernoemde haar reeds in een eerder stukje, Octavie, de Kongolese arts die stage loopt bij ons op het labo. Ze is een intelligente en stijlvolle dame, maar heeft onmiskenbaar ook heel wat Afrikaanse uitbundigheid in de zwarte genen. Haar vrolijke verschijning en opgewekte babbel werken zonder meer aanstekelijk  Zeker als Octavie er in mijn richting nog aan toevoegt: J’aime te voir sourire Loretta. Il faut être gaie Loretta, tu es plus gentille comme ça. Haar aanmoedigingen missen hun uitwerking niet en ik moet toegeven dat ik er een aangenaam gevoel aan overhou. Vriendin-collega Yvette is het roerend eens met Octavie. Ook zij is blij als ze me weer ontspannen ziet lachen en lichtvoetig rondlopen op de werkvloer.

Yvette vergezelt me ’s middags regelmatig tijdens onze luchpauze en merkt enigszins gerustgesteld dat ik mijn opgewektheid heb hervonden. Onze gesprekjes kennen weer die luchtige ondertoon. Er zijn weer de lachende koetjes (la vache qui rit, Octavie) en de kirrende kalfjes. We maken inside-jokes en knipogen stiekem naar de verbaasd passerende collega’s. Vooral Yvette weet vaak onverwacht en raak uit de hoek te komen, soms lekker stout en openlijk frivool, ach wat zou het? We stralen waarschijnlijk een gezonde dosis levenslust af want gisteren nog kwam een zwaarzieke dame in een rolstoel naar ons toe. Ze vroeg om een tas koffie voor haar te halen en of ze even aan ons tafeltje mocht aanschuiven. Ze had enkel nog haar 86-jarige vader en moeder als toeverlaat en was zichtbaar tevreden dat we haar in een hartelijke babbel betrokken. Ook zij schonk ons een warme glimlach toen ze ons dankte voor het gezellige middag-onderonsje. Een lach, een vriendelijk woord, het doet altijd deugd aan ieders hart. Waarom zouden we ons de moeite besparen om gratis terug te lachen? Ik wil hier graag een aanzet geven, een duwtje voor wie het gebruiken kan. Ik wens aan u allen dit heerlijk nieuw en goed gevoel. Met dank aan hen die mij ook hielpen. Merci.

00:17 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

11-11-06

elfjes symboliek

Elf november lees ik op de kalender, een dag met geschiedkundige betekenis. Voor mij ook een dag met andere herinneringen. Op elf november 1996, tien jaar geleden reeds, overleed mijn vader plots. Het ganse verhaal speelt nog steeds als een film door mijn hoofd en kent elk jaar weer zijn droeve eind. Mijn pa had het zelf altijd zo gewild, een kort en sereen afscheid. Het heeft zo mogen zijn. Vaders finaalste wens werd ingewilligd, het was toen de enige aanvaardbare troost voor de naaste familie.

Mijn ma heeft het elk jaar weer wat moeilijk in deze periode. Eergisteren had de onrust zodanig toegeslagen dat we haar met toenemende hartklachten naar het ziekenhuis moesten brengen. Gisteren was ik bij haar op bezoek. Een tenger moedertje lachte me stilletjes tevreden, reeds rustiger, toe van tussen de stijve ziekenhuislakens.  De eerste onderzoeken wezen op tijdelijke hartritmestoornissen, zonder blijvend letsel. Gelukkig maar... wie weet wat wanneer?

Vanmorgen belde ik haar. We hadden een gemoedelijke babbel. We verstonden mekaar perfect, ons gesprek voelde goed zowel voor haar als voor mij, zoveel was duidelijk. Ja ma, hopelijk mag je nu gauw weer naar je eigen huisje.

Elf november 2006. Straks komt zoon Vincent ook weer thuis na een veertiendaags bezoek aan zijn vriendin Hana in Zuid-Korea. Wees gerust Vincent, ik was niet bang in dit grote huis (maar daarom een sterke vrouw?). Ik had vertrouwde toeverlaten, toegegeven.

Elf november 2005. Precies een jaar geleden begon ik met een paar schuchtere regeltjes dit blog. De regelmaat was er ondertussen wel wat uit. Zal ik het nog een jaartje volhouden of was dit mijn laatste postje? Ik vraag effe bedenktijd, maar niettemin ferm en lief bedankt voor jullie belangstelling.

 

16:22 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

29-10-06

een hart dat brak

Mijn ma en haar oudste zus brachten zoals elke zondag de namiddag samen door. Sinds ze allebei weduwe werden, behoorden deze wekelijkse babbeluurtjes tot hun vaste ritueel. Zo ook vorige zondag dus. Ze hadden absoluut geen gebrek aan gespreksstof gehad. Er was de jaarlijkse familiereunie met Allerheiligen. Een evenement om naar uit te kijken voor de nog acht in leven zijnde zussen en hun éne broer. Dit jaar nam tante Liza de organisatie van het feestje in handen.  En volgend jaar ben ik weer aan de beurt om uit te nodigen, had ons tanteke nog enthousiast meegedeeld. Ja, ze wisten allebei welke rok en blouse ze zouden aantrekken op 1 november… Ze hadden ook nog samen met smaak dikke boterhammen gegeten. Elk twee met sneetjes geperste kop en toen had tanteke ook nog ééntje met huisbereide bessenconfituur opgesmuld. Ze vond die zo lekker dat mijn ma haar meteen zo’n potteke confituur beloofde. Ze hadden nog samen de afwas gedaan. Hun leventje kabbelde eenvoudig verder, niet denderend, maar op hun volkse manier, daar genoten ze met volle teugen van.

Tegen zessen werd tante naar gewoonte opgehaald. Tot dan toe liet niets vermoeden dat dit haar allerlaatste bezoekje was. En toch ging ze, geen uur later, zomaar plots dood. Een hartinfarct. Het bericht kwam als een mokerslag aan, zeker voor mijn ma. Eerst was er ongeloof, dan verdriet, ontieglijk veel verdriet.

Mijn moeder blijft het verhaal eindeloos herhalen en praat dan opeens weer in de tegen-woordige tijd… alsof ze op die manier ons tante nog even terug wil halen. Maar er is helaas geen ommekeer. Dat besef drong verpletterend door toen de lijkkist vorige vrijdag de kerk werd uitgedragen. Ik voelde en hoorde mijn moeders ingehouden snikjes toen we arm in arm voor altijd afscheid namen van de lieve tante. Mijn moedertje lijkt op één week tijd zoveel jaren ouder, ze verschrompelt.

En ze blijft me eindeloos het verhaal vertellen van het potje confituur dat ze ‘stuk’ liet vallen één dag na het heengaan van haar zus. Hoe kon zoiets gebeuren? Die bessen-confituur waarvan onze tante nog zo smakelijk at en die ze, toevallig (of niet), was vergeten mee te nemen (naar waar?). Was hier misschien een morbiede symboliek in het spel?

De tante is niet meer, daarvan zijn we ons pijnlijk bewust. Hier eindigt dan ook haar verhaal. Maar het mag gezegd: het was een lang en waardig verhaal met een afscheid in schoonheid voor haarzelf. Daarom gedenken wij haar met ons eigen schoon gemoed. Deze week gaan wij nog bij haar op bezoek. Met witte bloemen.

 

 

23:16 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

26-10-06

zwarte gaste

Hier ben ik dan toch weer even. Mijn voorbije dagen verliepen extreem hectisch. Er was de vorige drukke werkweek die voor mij doorrolde tot en met het weekend. En deze week was elke dag er eentje met extra inspanningen, maar telkens weer stapte ik tevreden (niettemin naar stilte snakkend) mijn wagentje in om thuis op adem te komen. Het ‘even alleen zijn en niet te hoeven communiceren’ deed deugd na urenlang uitleg verschaffen aan Dr. Octavie. Octavie is een Kongolese arts. Zij woont in Kinshasa en werkt er in het plaatselijke ziekenhuis op het laboratorium. Als gespecialiseerd arts kreeg ze een beurs om naar België te komen teneinde kennis te maken met de gesofisticeerde labotechnieken waarover wij in ons landje beschikken. Octavie kijkt met ogen 'groot van verwondering' bij het zien van al onze apparatuur en onze gebruikelijke werkmethodes. Het is en blijft een verre en onrealiseerbare droom voor zwart Afrika. Terwijl ik haar in de Franse taal tracht binnen te leiden in ons paramedisch wereldje, kom ik te weten met welke povere middelen zij het op hun labo moeten stellen. Een wereld van verschil, ja… ook als ik met haar ’s middags naar ons cafetaria ga. Ze schrikt als ze het prijskaartje van de warme maaltijden ziet. Zulke uitspattingen kan ze zich niet alle dagen permitteren want ze kreeg maar een kleine beurs. Onze Afrikaanse gaste mag zich nochtans in haar land tot de betere klasse rekenen. Zij draagt fleurige westerse kleren. Leuke jeans-broeken, ontkruld kapsel, oorringen in alle kleuren en maten… ze showt het met veel zwier.

Ach, Dr. Octavie is best aangenaam en vriendelijk. Tussendoor vertelt ze over haar leven als vrouw in Afrika, veertig jaar ‘oud’, met nadruk op dat laatste… Octavie blijft nog enkele weken in België. Na de labo-technische uitleg mag zij van mij nog even doorgaan met haar verhalen.  Ik luister geboeid en spreek ondertussen weer een aardig woordje Frans. Een leerrijk buitenlands bezoek, niet enkel voor haar maar ook voor mij. Op naar een volgend bont gezelschap! Eens een andere origine misschien? Het hoeft ook geen vrouw te zijn, of wel?

22:40 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

12-10-06

Caroline van Monaco

Deze namiddag had ik een afspraak bij de kapper. Toen ik er om halftwee kwam toegereden, werd de parkeerplaats voor mij resoluut ingenomen door een fiere dame in een zwarte Porsche. Met veel zwier en opgeheven hoofd gooide ze haar portier open en stapte, voor mij op en zonder omkijken, het kapsalon binnen. Ik bedankte haar beleefd toen ze voor mijn neus de deur liet dichtvallen. Met kusjes en veel blabla werd deze geblondeerde Lydia door het ganse kappersteam begroet. En ja, ook een goeiemiddag Loretta. De chique dame werd onmiddellijk aan de sublieme kappershanden van Frank toevertrouwd. Onze kapper en zijn felgebruinde klant staken meteen van wal. De medekapsters en het andere cliënteel (ook ik dus) zaten erbij en keken, of zeg maar ‘luisterden’, ernaar.  Wel ja, haar bruine kleurtje? Het klopte, zij was pas nog op vakantie geweest. Zaaaaalig! Een cruise van drie weken. Een groot privé yacht. Honderd passagiers en honderd personeelsleden!!! Prachtig weer. Champagne op elk moment van de dag… Ze had zich drie weken Caroline van Monaco gevoeld… Enzovoort, enzoverder… Jaja, ergens eind oktober begin november zou ze nog naar Marbella gaan. Ze hoefde maar even naar ginder te bellen om te weten hoe het weer er was dan zou niks haar beletten om weer voor een tijdje naar betere oorden vertrekken. Van een blasé dame gesproken! Ik hoopte gauw zelf aan de beurt te komen om me zo van de ergernis aan dat pronkerige vrouwmens en haar opschepperige verhalen te ontdoen. Ik mocht naar de wastafel, wat een opluchting! Maar ook daar viel het niet echt mee want door allerlei toestanden en misverstanden heb ik daar meer dan een uur gezeten (gelegen?). Als afronding van mijn kappersbezoek werden mijn haren nog extra-strak uitgebrusht. Iedereen was laaiend enthousiast over mijn steile kapsel. Alleen ik twijfelde, ietwat geïrriteerd na twee volle uren kapsalon, aan het resultaat. Thuisgekomen heb ik de föhn genomen en er eens stevig mee door mijn haren geblazen. Daarna ben ik nog even al fluitend een luchtje gaan scheppen. Et voilà, de wind heeft de laatste spatjes ergernis van deze namiddag weer weggewaaid. Ik kan er weer tegen… tot een volgende kappersbeurt?

 

21:04 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

10-10-06

kangoeroeën

Onlangs las ik in ons driemaandelijkse UZ Magazine een item over de dienst neonatologie.

Op de afdeling neonatale zorgen worden zowel premature baby’s als ‘op tijd’ geboren kindjes met levensbedreigende aandoeningen verzorgd. De dienst Neonatale Zorgen van het UZ Leuven kreeg een paar maanden terug voor hun project “Koesterende en ontwikkelingsondersteundende zorg op de neonatale afdeling” de Gert-Noël-prijs. In het artikel komt vooral tot uiting hoe de laatste jaren op deze dienst alsmaar meer aandacht geschonken werd aan de communicatie (informatie en luisterbereidheid) en de betrokkenheid van de ouders bij het zorgproces. De meeste zwangerschappen verlopen probleemloos maar in één op tien gevallen gaat het na een paar maanden of op het einde van de zwangerschap toch fout en dan is de neonatale afdeling het enige maar overdonderende en noodzakelijke toevluchtsoord. De paniek is groot bij jonge ouders die plots met deze intensieve zorgendienst en zijn ingewikkelde apparatuur in aanraking komen.  Er is ook de angst om de overlevingskansen van hun pasgeboren kind. Baby’s die op deze afdeling terecht komen verblijven hier meestal een aantal weken. Een goede ouder-kind-band is van cruciaal belang voor de ontwikkeling van een kind vandaar dat men in het UZ Leuven  op de dienst neonatologie de ouders meer en meer aanmoedigt om te “kangoeroeën”. Het lichamelijk contact met mama en papa wordt tot en met gepromoot, maar heel dikwijls moeten de ouders hier een drempel overwinnen.  De confrontatie met die fragiele lijfjes voorzien van infuusjes en allerlei andere medische apparatuur boezemen angst in. En ja, dan denk ik weer even terug in de tijd. Zo’n dikke twintig jaar geleden werd onze zoon, na een niet probleemloze bevalling,  twee weekjes te vroeg geboren. Hij liet zich amper horen na de bevalling, ademhalingsproblemen De gynaecoloog besloot meteen ons zoontje (2.9 kg) naar de prematuren-afdeling te brengen. Heel even mocht ik ons kindje zien en dan werd hij weggebracht. Diezelfde avond kreeg ik enkel een polaroid fotootje in handen, genomen in zijn couveuse. Daar moest ik het voorlopig mee doen.’s Anderdaags mocht ik mee naar ons kindje. In groene schort en met mondmasker mochten mijn man en ik tot aan de gesloten doorzichtige couveuse. Via mouwen aan de zijkanten van dat verwarmde plastieken bedje kon ik even met de handen tot bij ons kindje. Het maakte me bang, ik durfde ons zoontje bijna niet aanraken. Ik had zo’n gek en onwerkelijk gevoel op dat moment. Na zes dagen van op afstand toekijken en tasten, brachten ze onze zoon bij me op de kamer. Pas toen heb ik ons kind voor ’t eerst dicht tegen me aan gevoeld. Het was een zalig gevoel maar tegelijk een ietwat onwennig gevoel… ineens had ik dan toch een baby om te koesteren…  

Het kangoeroeën zat in die tijd blijkbaar nog in zijn opstartfase. Ik kan dit kangoeroe-ing-initiatief nu alleen maar toejuichen. Bij ondervinding weet ik hoe verweesd je bent als je, zelfs na luttele dagen, dan plots toch de zorg voor die baby mag dragen en je het gevoel hebt er ineens alleen voor te staan. Maar wees gerust lezertjes, het is gelukt, onze zoon is ondertussen een aangename en sportieve volwassen kerel en niemand die ziet dat hij gedurende korte tijd een couveusekindje was.

 

 

23:08 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

05-10-06

eigen keus

Ik was weer op bezoek bij mijn bejaarde moedertje. Zoals zo vaak trachtte ik haar ook vandaag vrolijk te begroeten maar een luid tv-journaal op de achtergrond ontnam het spontane karakter van mijn blijde intrede. Een beetje verdwaasd vragend, keek ze me aan: dat ik weer laat was vandaag. Ja mamaatje maar eigenlijk niet later dan anders hoor. Om een gemakkelijk gesprek toe te laten regelde ik ook nu weer het klankvolume van de tv wat bij. Ondertussen flitsten flashback- nieuwsbeelden, in zwart-wit van goed vijftig jaren geleden, de woonkamer in. Oei, wat is er daar nu weer gebeurd? vroeg mijn moeder zich bezorgd af. Ik stelde haar gerust, het waren beelden van ‘zolang’ geleden. Ik zag weer die ietwat onbegrijpende blik, wat betekende dat ‘lang geleden’ voor haar op dit eigenste moment? Het tv-nieuws liep op zijn einde en er werd een politiek debat in het kader van de komende verkiezingen aangekondigd. Ach ja, de verkiezingen, replikeerde mijn moeder. Er waren vele kandidaten van verschillende partijen bij haar aan de deur geweest om stemmen te ‘ronselen’. Zij had hun allemaal beloofd om voor elk van hen haar stem uit te brengen en als de deur achter deze mensen dichtviel, dacht ze bij zichzelve gelukkig hoef ik niet meer naar dat stemhokje en kreeg ik van de dokter een attest dat ik, gezien mijn gezondheid,  niet meer bekwaam ben om me te verplaatsen. Dan vertelde ze me ook enthousiast dat mijn schoonbroer had aangeboden om hem een volmacht te geven voor de verkiezingen van zondag maar op dat voorstel kon ze helemaal niet ingaan!  En hij in dat hokje een bolletje bij de verkeerde politieke partij inkleuren zeker, geen sprake van, vervolgde ze kordaat.  Mijn rozerode schoonbroer heeft in mijn moeders ogen niet de juiste kleur en mijn ma zal haar vertrouwde politieke partij nooit verloochenen, godzijgeloofd… dus van mijn moeders kant geen uitgeleende sossen-stem. Zij vertrouwt ook op mijn gezonde keuze in de geest van de familietraditie, maar dat is mijn klein geheim. Dochters worden groot en vormen zich een eigen mening, moeders hoeven niet alles meer te weten.

 

 

00:10 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

28-09-06

spinning time!

Rugkwaaltjes weerhouden me nu al meer dan twee maanden om de loopsport te hervatten. Vorige week slaagde ik er dan ook nog in om een gekke valpartij te maken met enkele gekneusde ribben tot gevolg. Maar buiten deze ongemakjes voel ik me fysiek helemaal okee en tracht ik echt wel terug naar wat sportieve beweging. Bewust ging ik op zoek naar een waardig alternatief voor mijn loopactiviteten. Een fitnessclub hier in de buurt bood deze maand gratis proeflessen aan. Niet gedraald dus en loretta trok maandagavond haar aerobicpakje aan en genoot een vol uur van allerlei verstevigende lichaamsoefeningen. Dat was nog maar een voorsmaakje want eigenlijk had ik mijn hoop vooral gevestigd op de proefles van dinsdagavond. Met fietsbroekje en lekkerzittend shirt begaf ik me toen nieuwsgierig naar de spinningzaal om kennis te maken met deze trendy maar ‘minder rugbelastende’ sport. De fietsen werden op maat afgesteld, de lichten gingen uit, de spots en de muziek aan. Met de weerstand van de fiets op niveau nul werden de benen losjes in gang getrapt onder begeleiding van lesgever Hans. Daarna volgden de instructies mekaar in een evenwichtig opgebouwd schema op. Weerstanden werden verhoogd, fietstempo versneld, lichaamshoudingen gewijzigd. Ondersteund door aangepaste muziekritmes wisselden rustige trapbewegingen af met zware klimtochtjes en krachtige spurtjes. Het aanbevolen flesje water en de handdoek waren inderdaad geen overbodig toebehoren want al gauw liep het inspanningszweet blinkend langs onze lichamen heen. Lesgever Hans loodste ons veilig maar krachtig door een voldoening schenkend spinning-uur.

Ik was meteen heel enthousiast over mijn proefonderneming en had als nieuwkomer ‘mijn vrouwtje’ wel gestaan tussen al die jongere sportievelingen rondom mij, zoveel was duidelijk. En wat me zeker positief stemde was dat ik een mooi alternatief gevonden had voor mijn afgebroken looprondjes. Ik heb me meteen een twintig-beurten-kaart aangeschaft en mijn fietske voor volgende week ook al gereserveerd.

Er waren nog een paar plaatsjes vrij, wie fietst mee? Spinning, ’t is gewoon keineig!

 

 

20:21 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

21-09-06

eerzame dame

'Dat handtasje is net iets voor jou', zei een onbekende dame naast me in het vernieuwde Veritas-interieur.'Niet aan twijfelen, koop dat tasje maar, het is hip en mooi', zette de stijlvolle vrouw het gesprek verder. Ze leek een stukje ouder dan ik maar was zonder meer een levenslustige en bevallige dame. Zelf was ze op zoek naar een nieuw fantasiejuweel. Ze vroeg mijn advies en samen kozen we voor haar een mooie halsketting en bijpassende armband. We waren het roerend eens, we vonden mekaars aankopen perfect. We verlieten de winkel en wandelden nog een eindje samen verder door de Leuvense winkelwandelstraat. Ik kwam al gauw te weten dat ze van Turnhout was en een weekje in Leuven verbleef omdat haar beste vriendin was opgenomen in het universitaire ziekenhuis. Dagelijks hield ze haar zieke dorpsgenote, die aan lymfeklierkanker leed, een paar uurtjes gezelschap. Ik kreeg in nuchtere bewoordingen het relaas van een pijnlijk en triest ziekteverhaal. Even daarna rondden wij onze toevallige ontmoeting af en vervolgden elk onze eigen weg met een 'misschien zien mekaar nog wel in het ziekenhuis' want zij wist ondertussen dat ik daar dagelijks kwam en werkte.

En ja, vanmiddag zag ik haar weer in het bezoekerscafetaria van het ziekenhuis. Ze keek afwezig dromend voor zich uit. Toen ik op haar toeliep, verscheen een brede glimlach van herkenning op haar gelaat.Ze was blij verrast me weer te zien en we omhelsden mekaar spontaan. Ze voelde zich wat 'down' vandaag. Ze had in de voormiddag nog een mooi petje gekocht voor haar door ziekte getekende vriendin want een pruik dat wou ze niet. De dokters spraken zich nog niet uit over een termijn maar de kanker woekerde ongenadig voort... Neen, het terminale karakter van de ziekte drong zich meer en meer op... We wisselden nog wat bemoedigende woorden, drukten samen warme handen en namen weerom afscheid.

Het doet er niet toe dat we mekaars namen niet kennen. Tweemaal ontmoette ik deze oprecht lieve dame, tweemaal voelden wij een stukje van mekaars wereldje aan en vulden elkaar aan in onze vlotte conversatie. Mensen ontmoeten mekaar, vandaag en morgen of de dag erna, bij toeval of niet, altijd weer of misschien nooit meer... tenzij nog één laatste keer, wie weet?




21:55 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

19-09-06

helende energie

Mijn septemberverlof zit er sinds vandaag weer op. De voorbije twee weekjes verliepen niet helemaal zoals gepland maar waren daarom niet minder welkom. De ene dag vloeide zomaar over in een volgende en ik bewoog me er zonder verveling doorheen. Zo zag ik vorige week ook mijn petekind Ellen weer. Zij is de volwassen dochter van mijn enige zus. Ellen worstelt zich sinds haar tienerjaren door een gecompliceerd bestaan. De laatste jaren tracht zij haar leven op een min of meer alternatieve manier te sturen. Zo nodigde ze me uit om haar vorige zondag te vergezellen naar een opendeurdag waar we samen aan workshops deelnamen gericht op bio-energetische verwerking en expressie. We werden actief betrokken in een uurtje emotioneel lichaamswerk en maakten aan den lijve kennis met “intuïtieve en integratieve” massage.
Deze uitdrukkingen  zeggen waarschijnlijk weinig voor niet-insiders maar, toegegeven, ook voor mij ging hier een verrassend wereldje open. Mijn nichtje Ellen is alleszins overtuigd over het heilzame effect van de aangeboden trainingen en schreef zich in om een opleiding te volgen voor “poly-energetisch therapeute”. Anders omgaan met spanningen en stress, krachtiger opkomen voor jezelf, je energieker voelen en meer genieten, je laten leiden door je innerlijke en tot jezelf komen… de theorie achter het cursusaanbod klinkt alvast veelbelovend. Ellen wil me zeker op de hoogte houden over haar bijscholing  Ik volg met interesse haar enthousiaste opstelling in deze mentale en lichaamsgerichte helingstherapie. Slechter gaan we er zeker niet van worden, wie weet beter?

 

21:19 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

27-08-06

ijzeren zoonlief!

Gisteren 26 augustus 2006, 'Long Distance Classic' te Almere: 3800 m zwemmen, 180 km fietsen, 42 km lopen of zeg maar een volledige triatlon. Het stond op het programma van zoon Vincent. Buurvrouw L. sprak me vanmorgen meteen benieuwd aan, haar zoon F. vergezelde Vinnie namelijk op zijn eerste ganse triatlonavontuur. Het speelde zich dus gisteren af in Nederland. Om 7u45 werd het startschot gegeven en waren de triatleten zonder al te veel pech, onderweg voor minimum 8 uur zwoegen. Als recreatief triatlonbeoefenaar zou Vincent volgens zijn trainingstijden en schema's uit-komen op maximaal 12 uur. Het werd voor zijn supporters op het thuisfront een lange en bange dag afwachten en nagelbijtend het wedstrijdverloop volgen via een live verslag op internet. Er passeerden vele atleten op het schermpje maar nergens een spoor van onze zoon te ontwaren. Een troost: zolang er geen bericht van hem kwam via gsm, zat hij nog in de wedstrijd. De onrust: het werd halftien 's avonds en nog steeds geen nieuws van onze sportfanaat, we waren ondertussen al meer dan dertien uur van de start verwijderd... En dan even na halftien, het verrassende en heuglijke nieuws: "ik ben een ironman en overschreed de finish in 11u25". Wat op dat moment door me heen ging, is moeilijk in woorden te vatten. Ik was alleszins ontzettend blij, opgelucht ook. Ik deelde (inwendig) uitbundig de vreugde en het zuivere genot van zijn prachtprestatie! Felicitaties werden overgemaakt en sms-jes brachten duidelijkheid over het verloop van zijn eerste volledige triatlon-ervaring. Het was zeker niet makkelijk geweest, braakneigingen hadden hem daarbij ook parten gespeeld tijdens het zwemonderdeel en de eerste loopkilometers. Vincent omschreef zijn lichamelijke toestand na de race als "total loss" maar de mentale én symbolische buit was wel binnen, dat maakte de fysieke pijn zoveel draaglijker. Het herstel nam al dadelijk een aanvang!

Ik was heel fier op het geslaagde avontuur van Vincent, alhoewel ik initieël niet echt mede-enthousiast was om zulke mega-lange wedstrijd te plannen. Mijn bescheiden mening is dat sport een gezonde en zinvolle bezigheid is, maar ik ben bang voor te veel van het 'goede'. Ik blijf wel trouw supporteren voor zoon Vincent, zonder twijfel! We maken elk onze eigen keuze. Hij is duidelijk van het hardere soort en zeker van geen kleintje vervaard (zoals hij bewezen heeft).

Hopelijk kan en mag ik zelf ook gauw weer sportiefjes aan de slag. Ik mis mijn lekkere looprondjes, ik mis de mentale stimulans, ik mis het versnelde hartritme, ik mis de totale voldoening van een sportieve inspanning, het samenlopen en keuvelen ook?

Maar betreffende onze zoon zijn exploot, daar sta ik liever op te kijken, veilig aan de zijlijn, maar blinkend van trots weliswaar. Wat een knaller, amaai!

 

21:51 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

23-08-06

meditatiewake

Daarstraks kwam ik weer eens bij je langs gevlucht. Je wist dat ik zou komen zoals je zo vaak zo veel wist en nog steeds weet (zult blijven weten). Je wachtte me op aan onze vertrouwde bank, dicht bij jouw laatste verblijfplaats. Ik wist dat je me toelachte, met uitnodigende ogen, uitgestoken handen. Ik kroop in gedachten dichter tegen je aan, zoals ik je begripvol in het leven heb gekend. Je aanwezigheid was warm en teder. Ik hoefde je niets te vertel-len. Je voelde mijn broze barsten, mijn kwetsbaarheid, je zag mijn eenzame blik en merkte tastbaar dat de donkere lucht gevuld was met droevigheid. Je gaf me goeie en gulle raad. Je wees me op andere overwegingen, nuchtere bedenkingen, je maakte mijn gezichtsveld klaarder, er kwam lichte helderheid.

Ik herkende weer je uiterste verdraagzaamheid en je diepe eer-lijkheid. Je gaf me stille wenken om waakzaam om te gaan met negatieve emoties, je drong ook zachtjes aan om gevoelens rond verdriet en pijn te verdragen, eerder dan te verdringen. Je zette me aan tot positiever denken. Ja, ik beloofde je raad op te volgen en rustiger mijn tijd te nemen. Ik voelde je gekende aanmoedi-gende knuffel, ik nam je geestelijke energie aandachtig over en wenste je “welterusten" en tot heel gauw. Als afscheidsgebaar bliezen we samen de dreigende wolken een eindje verder en nog verder weg.

 

Dag lieve jij, ik ga nu maar en maak het plaatsje op de bank weer vrij, want straks komt, zeker weten, iemand anders met zijn zor-gen ook bij nog je langs.

 

 

22:01 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

15-08-06

doorregend leven

Ik heb de neiging om me volledig in muziek te wentelen, niet bepaald opge-wekte songs trekken me momenteel aan. Ik blijf mezelf koesteren in die droevige ballades en in mijn doemgedachten. Het komt door de plotse pijn
die nog te nadrukkelijk aanwezig is. Helse, koude aanrandingen hebben me fel aangetast en doorweekt met natte kilte. Ik zag de bui reeds lang, maar versluierd, hangen. Ik schud me af, maar de ziekte zit voor onbepaalde tijd in mijn lijf en leden, inclusief in mijn ziel.

“If I lay here

 If I just lay here

 Would you lay with me and just forget the world”

Ik had nog nooit van de popgroep Snow Patrol gehoord, tot nu dus. Voor alles is er misschien een reden?

 

Ik weet dat ik verder moet, ik vind wel een weg ergens naartoe… ergens lacht een stukje geluk?

 

“Tryin’ to get to heaven before they close the door”, Bob Dylan blijft het eindeloos herhalen.

 

Het besef om in te grijpen en de droevige singer-songwriters naar een ander adres te verwijzen is er. Pijnstillers genezen nu niet. Ik gun mezelf nog heel even de tijd. Alles kom altijd goed…???

 

 

 

20:05 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

12-08-06

druïde-intrige

Vanmorgen zag ik Kitty weer. Ik ken Kitty reeds lange tijd. We studeerden jaren terug samen af aan de Katholieke Hogeschool te Leuven. Om de paar jaar lopen we mekaar nog eens op het lijf. Meestal ergens tussen de rayons van een grootwarenhuis, vandaag troffen we elkaar aan de glasbakken. Kitty beschikt nog steeds over haar aanstekelijk enthousiasme. Ik heb haar nooit anders gekend. Een nooit ontbrekende brede smile, boeiende spraakwaterval. Ze deelde me kort mee dat zij niet meer uit werken gaat. Een operatieve ingreep met complicaties en blijvend letsel hebben haar gedwongen haar actieve carrière af te breken. Onze hartelijke babbel evolueerde spontaan naar onze volwassen kinderen. Zij heeft er drie. De jongste zoon zit in het hoger middelbaar en de tweede heeft hogere studies aangevat.  Haar oudste, een dochter, “is een ander geval” zegt ze lichtjes hoofdschuddend. Ze gaat even door met haar verhaal. Haar twintigjarige dochter stapt ietwat anders door het leven dan de modale twintiger. Dochter X. is nochtans intelligent en universitaire studies liggen zeker binnen haar bereik. Maar X. draagt dreadlocks en loopt in aparte kleurige laagjeskleding. Momenteel trekt X. als druïde een paar maanden door Engeland. X. bewandelt haar eigen levenspad, koos voor een bestaan in de spiritualiteit. Kitty respecteert de bewuste keuze van haar volwassen dochter alhoewel ze haar dochter liever eerst een diploma had zien behalen. Eensgezind besluiten we dat onze kinderen opgroeien tot volwassen zelfstandige wezens met hun eigen levensvisie, waar we als ouders begrip en respect moeten voor hebben.  We mogen hen wel bijstaan met praktische tips en nuttige adviezen maar moeten hun finale keuzes aanvaarden . Zo tolereert Kitty ook de beslissing van dochterlief en ze is overtuigd dat X. haar eigen doel gaandeweg wel weet te vinden. Ons verder gesprek laat uitschijnen dat opgewekte Kitty niet zit weg te kwijnen binnen de vier muren van haar huisje. Deze sociaalvoelende ex-medestudente heeft zich geëngageerd in het verenigingsleven en ze pikt regelmatig wat cultuuruitstapjes mee. Ik zie haar lustig verder taterend vrolijk van het leven genieten. Ze schetst me schone taferelen uit haar opgewekt bestaan.

 

Dan moet levenslustige Kitty er weer vandoor want haar ouders verwachten haar (ook blij). We zwaaien nog nagenietend als we van mekaar wegrijden. Het voelt alsof ik een deel van Kitty’s enthousiasme en optimisme heb overgenomen. Meisjes als Kitty wil ik wel wat grager ontmoeten, zij bezorgde me weer een opperbest gevoel. Zalig zeg, toch maar proberen dit positivisme even vast te houden. En Kitty, nu ga ik zeker nog wat opzoekwerk verrichten naar de ‘druïden’ en hun levensfilosofie. Iets waar onze weetgierige Iris me kan bij helpen, Eric?

 

22:33 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

10-08-06

het bonte volkje

Afspraak om 11u30. Tien minuten vroeger betrad ik ons immense ziekenhuis en begaf me naar één van de vele wachtzalen. Ik had me voorzien van wat vlotte lectuur want de consultaties kunnen al eens van het voorziene schema afwijken, dwz uitlopen. Wachtruimte L. bevond zich op kelderniveau. Er was geen priempje buitenlicht te ontwaren, geen aangename gewaarwording zo pal overdag. Ik vond nog een vrije stoel onder een kapotte TL-lamp. Ik open-de mijn boek en nam de draad weer op in mijn verhaal. Een korte rondblik langs de medewachtenden liet bangelijk  vermoeden dat ik er nog een tijdje zou verwijlen. Mijn leesplezier werd al gauw onderbroken door een luid verhaal dat uit een openstaande bureeldeur weerklonk. Een man en een vrouw hadden blijkbaar middagpauze én elkaar op enthousiaste wijze keiveel te vertellen. Hun branerige verhaal kon me niet echt boeien maar verstoorde wel mijn leesconcentratie. Nog maar even rondgekeken naar de mensen rondom mij en ja, ik had mijn blik net iets te lang opgericht want daar kwam het stereotiepe “wachten duurt toch lang hé” mijn richting uit. Zo is dat zeker, vandaar mijn ‘preventieve’ lectuur. Een leuke babbel kan eventueel een nuttig tijdsverdrijf zijn in wachtzalen maar het aangeboden verhaaltje dat volgde, werd al gauw een klagerige monoloog. Gelukkig werd de dame in kwestie na een tijdje weggeroepen. Ik heb nochtans een begripvol en luisterend oor. Okee, even terug naar mijn leesboek. Opeens begint een pas binnengekomen koppeltje samen luidop een kruiswoordraadsel op te lossen. Ze zoeken met hun tweetjes, taterend nadenkend, naar een slijmerige vis…, de sloveense munt… en nog veel meer. Hun woordjespuzzel vordert niet echt naar een snelle oplossing en mijn roman al evenmin. Na tweeënhalve uur ben ik dan eindelijk aan de beurt voor een eerste onderzoek.  Na een halfuur mag ik de kille onderzoeksruimte met opbeurend nieuws verlaten. Een vermeldens-waardige positieve noot: de dokters en het verplegend personeel waren uitermate vriendelijk en zeer attent.

Drie uur na aankomst verlaat ik de raadpleging en zie in de wachtzaal terug een handjevol mensen. Sommigen druk-druk pratend, anderen oppervlakkig lezend. En nog wat verder kijkt iemand afwezig  en doelloos de sombere ziekenhuisgang in. Straks staan ook zij weer buiten (zoals ik gelukkig) en nemen we allen ons voorbestemde draadje weer op. Monter en gezond?

 

 

 

22:09 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

07-08-06

zachte nostalgie

Juli en augustus, de topmaanden aangaande vakantiebestemmingen en aanverwant plezier. Tegenwoordig brengt dan ook praktisch iedereen zijn jaarlijks groot verlof door in één of ander buitenland of aan onze eigen Bel-gische kust of onze Ardennen. Ik herinner me nog goed mijn kinderjaren en hoe mijn ouders,  als kleine thuiswerkende zelfstandigen, nooit verlof namen, laat staan met hun kroostje een weekje aan zee planden. De paar zeldzame daguitstappen, telkens op zondag als er niet gewerkt mocht worden, kan ik op twee handen tellen. Jaarlijks reden we mee op bedevaart met een autocar naar St-Dympna in Geel. Jawel!

Somtijds werd het traject naar een ander bidoord verlegd en bracht de bus ons naar Kindje Jezus in Tongeren. En ik was dolblij omdat ik in die autobus mocht zitten. Slecht één keer maakte ik als een kind een niet-kerkelijk er-kende uitstap. Die keer huurde de plaatselijke fanfare, waarvan mijn pa niet-actief maar toch muzikaal lid was, een grote bus die het ganse muziekkorps naar onze eigen Noordzee voerde. Ik moet toen een jaar of zes geweest zijn, maar zie nu die éne bewijsfoto nog klaar voor ogen. Mijn pa in zijn zondagse pak met hemd en das en hoed in een ligzetel op het strand van Blankenberge (zo mooi als Dirk Bogarde in die Venetië-film, weet u). Mijn ma met dichtge-knoopte jas en foulard om de zeewind, die wij nooit eerder voelden, te weerstaan. Mijn zus leunend tegen de stoel van mijn pa en ik zittend op de arm van mijn ma, allebei in ons fleurigste jurkje met bijpassend gebreid jasje en keurig opgetrokken witte kousjes. Het was een zomer ergens in de jaren zestig, één ding staat en ligt vast op fotopapier: onze gezichten straalden. En ja, dat was het zowat betreffende onze familieuitstappen toen wij kind waren. Het was telkens feest en we waren best tevreden. In de achter-uitkijkspiegel van mijn sobere leven lees ik soms wat melancholie.

 

 

21:50 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

28-07-06

canapé-plat

Het zat er al een tijdje aan te komen, er knaagde iets in die onderrug. Sinds woensdagavond lig ik plat, momenteel de meest comfortabele houding. Een beetje suf van de medicatie probeer ik toch de tijd te doden met wat lectuur. “Kif-Kif”, het straffe en vergelijkbare levensverhaal van Tessa Vermeiren en Yamila Idrissi, leidt me op boeiende manier af. De huishoudelijke klusjes en boodschappen geef ik even uit handen. De blogrondjes zijn momenteel tot een strict minimum beperkt. Ik hou me beter gedeisd, zoveel is duidelijk.
Ik ga nu weer languit horizontaal. Achterstallige lectuur op overschot
om
mijn gedachten op een positieve en verrijkende manier te verzetten. Dag lieverdjes.

 

 

15:22 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |

26-07-06

autotrauma

Het gebeurde een paar weken geleden. Ondertussen bekomen van het aller-laatste restje emotie, stuur ik dit ware nachtverhaal aan ieder wie het lezen wil.

Juni 2006. We keren met de wagen terug naar huis na ons Italië-verlof. Het is reeds voorbij middernacht en we zijn na zestien lange rij-uren kort bij huis. Nog een halfuurtje autostrade en we heten onszelf ‘veilig en wel’ welkom thuis. Dat dachten we toch tot we wegens wegenwerken moesten afremmen, en nog meer afremmen, en uitwijken voor een gevaarlijk traagrijdend wagen-tje. Door dit ma-neuver hinderden wij op onze beurt eventjes een razendsnel acheropkomend voertuig. Met luide claxon en gesticulerend komt de be-stuurder van de ‘te snelle’ wagen naast ons rijden. We worden aangemaand om aan de kant te gaan. M. rijdt toch voorzichtig door. Plots duwt de wild tekeer gaande man naast ons zwaar op het gaspedaal en gaat pal voor ons rijden, zijn arm uit het raam zwaaiend als stopteken. M. probeert om deze gevaarlijk storende autorijder te passeren. Dit lukt niet want ineens stuurt die wildebras zijn wagen voor ons in en stopt dwars over de weg. Wij staan ge-blokkeerd en compleet stil op het linkerbaanvak van de autoweg! Een frans-sprekende jongeman springt uit het voertuig en komt roepend en tierend op ons toegelopen. We worden onder een woeste tirade bedolven. M. tracht de man, zonder hem direct tegen te spreken, te bedaren. De agressie druipt van deze (onmiskenbaar) allochtone jongen af. Door het op een kier geopende autoraam probeert hij vervaarlijk naar M. te klauwen. Ik ben ondertussen heel bang, durf nog nauwelijks te verroeren. Wat hangt hier boven ons vermoeide hoofd, gaan we nog heelhuids thuiskomen of zelfs levend de finish halen? Het flitst door mijn beangstigde brein terwijl we daar in de greep van een wilde gek zo goed als klem zitten. M. blijft bewust kalm, excuseert zich nogmaals ‘strategisch’ en vraagt of we onze lange rit kunnen verder zetten. Mijn hartje en stemgeluid waren aan ’t begeven toen de nog steeds scheldende man weer op zijn auto toeliep. Met gierende banden van opgefokte agressie is hij er dan vandoor gegaan.

Het laatste traject van onze reis hebben we stilzwijgend aangevat, nog zwaar onder de indruk van het gebeurde en bang bekomend van de opgedane emotie. Toen we onze oprit opdraaiden, hebben we even diep naar adem ge-snakt. We hadden de eindmeet bereikt, levend. We waren een nare ervaring rijker. We beseften allebei dat dit akelige avontuur een minder gelukkige af-loop had kunnen krijgen. We waren moe, voelden ons uitgeput en leeg. Maar vooral bedro-gen en nodeloos bedreigd. In welk klein hoekje zit een drama soms? Met een danig verstoord gemoed begaven we ons de resterende nachtuurtjes in... Angst vreet harten uit.

 

 

17:44 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

24-07-06

psalmzondag

Onze buurman toonde me onlangs fier zijn afgeschoren snor. Eerlijkheidshalve zei ik hem dat deze haaringreep zijn adonis-gehalte aanzienlijk doen groeien had. Buurman F. is een taaie sympathico. Slank en groot zijnde, is geen schutting hem te hoog om een burenpraatje uit te lokken. F. is bij wijlen ook sportief bezig. Elk jaar loopt hij de 20 km van Brussel. Hieraan gaan jaarlijks zo’n drietal trainingen vooraf, dwars door de straten van groot Leuven. Hij somt de straatnamen van zijn loopronde in lijn van (pijnlijk) exacte volgorde op, inclusief de kruispunten, dwarsweggetjes, sloten en bruggetjes. Het lijkt alsof stafkaart, verrekijker en kompas hem vergezellen. Als ik tegenwerp dat het hectaren grote Provinciale Park op een steenworp afstand ligt, repliceert hij dat het avontuur van het onbekende hem aantrekt. Tja en oké, interes-sant voor hem, ik leer alzo de regio nog kennen. Momenteel draagt F. een attractief knieverband. Een blessure sinds zijn Brusselse loopavontuur. Ondertraind? Onlangs ontblootte buurman onbeschroomd zijn been en vroeg me zijn zere kniegewricht te betasten. (Oh jeetje, mijn moeder had me nog verwittigd om op mijn hoede te zijn voor vrijgezellige buurmannen!). Zo ge-vraagd, zo gedaan dan maar. Tast en duwwerk wezen inderdaad op een knikkende knie. Of de gil die F. gaf er eentje was van fictieve pijn of kinderlijk genot laat ik ter discussie. Opdracht sneller dan bliksemsnel volbracht.

 

Heden zondag draagt F. zijn bloemetjesschort boven zijn sexy bermuda. Hij verwacht een vriendin van het zangkoor en kookt voor haar een lekker potje. Buurman F. heeft inderdaad ook muzikaal talent. Hij begint zijn dagen stee-vast met luide kerkgezangen. Zijn muzikale escapades deed hij reeds eerder uitvoerig uit de doeken. Momenteel spelen hij en zijn vriendin “quatres mains” op zijn  nieuwe piano.Hij geeft zich helemaal, zoveel is duidelijk. Solsleutels, noten en balken, partituren, requiems, concerto’s, adagio’s, symfonieën, niks van dit alles lijkt hem boven de brave inborst te gaan. Ik mag vermoeden, of hoop althans, dat zijn vriendin een even gedreven en gelijkgestemde dame is, anders loopt dit zondagse avontuur nog fout af. Een mens moet over een groot uithoudingsvermogen beschikken om bij dit hete weer niet te bezwijken onder F.’s tomeloze energie. Een bovenstebest sociaal beest, noem ik hem graag. Dat weet hij, daar geniet hij van. Als hij dit leest, zal hij vrolijk weer-galoze psalmen galmen.

 

 

20:48 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

20-07-06

look-a-like

Toen ik vandaag op het werk Betty van het logistieke team voorbij liep, ben ik even op mijn passen teruggekeerd. Bevond ik me ergens eind de jaren zestig? Was dat Janis Joplin in levende lijve? Dit kon natuurlijk niet. Janis verloor zichzelf compleet in haar muziek, alcohol en drugs. Deze Amerikaanse blueszangeres overleed dan ook in 1970 op 27-jarige leeftijd  aan een overdosis heroïne. Nee, Betty had werkelijk een metamorfose ondergaan, een geslaagde imitatie van Janis, de ware look-a-like. De lange golvende haren losjes over de schouders en haar nieuwe retro-brilletje stonden haar perfect. Ze wist zelfs mijn spontane persoonsverwarring te appreciëren, ze hield ook van de blues- en soulklanken van Janis. Tot zover was de gelijkenis okee want onze Betty is een zeer levenslustige en zelfzekere (gescheiden) vrouw. Eenzaamheid en een laag zelfbeeld zijn haar vreemd, onze Betty blaakt, op zuiver gezonde ingrediënten.
Maar dit treffen wil wel dat er al een ganse dag het “Cry Baby”-songtekstje door mijn hoofd speelt . En telkens weer vind ik de aangepaste tonen en besluit ik zingend in mezelf:


And that’ll be the end of the road, babe
I know you got more tears to share, babe
So come on, come on, come on, come on, come on,
And cry, cry baby, cry baby, cry baby.

And if you ever feel a little lonely, dear,
I want you to come on, come on to your mama now,
And if you ever want a little love of a woman
Come on and baby baby baby babe babe baby now
Cry baby yeah.


Mensen en muziekjes, ze vormen dikwijls een emotioneel en mooi verbond, in vreugde en verdriet.

 

  

22:42 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

17-07-06

rodeo & amazone

Regelmatige blogpassanten zullen al wel gemerkt hebben dat we (familie Vanco) fervente treinreizigers zijn. Een laatste trein-story wil ik hier nog kwijt.
Zr. Hiltrudis, M.’s tante, verbleef haar ganse kloosterleven bij medezusters in Essen, net tegen de Nederlandse grens. Twee jaar geleden was ze, op 84-jarige leeftijd, tevreden over haar volgebeden religieuze leven en koos ze zachtjes voor de hemelse eeuwigheid (dik verdiend!). Tante nonneke was de ganse familie zeer genegen. Ook M. en ik wilden op waardige manier afscheid nemen van ons symathieke tanteke. De dag van de begrafenis zouden wij met de trein naar Essen reizen: Leuven-Antwerpen, Antwerpen-Essen. Slechts één overstap en het uurrooster van de te nemen treinen leek perfect in mekaar te passen. Dit traject scheen probleemloos haalbaar per trein. Die doordeweekse morgen begaven we ons ingetogen op weg naar Essen. Tot Antwerpen-Centraal zaten we ideaal op schema. Toen we daar de uurregeling van de vertrekkende treinen checkten, kwamen we tot de vaststelling dat de aansluitende trein naar Essen vanuit station Berchem vertrok. Dat betekende dus rechtsomkeer naar het eerder gepasseerde Berchem. De eerstvolgende trein in die richting ging pas over een kwartier. Onze eerste aansluiting naar Essen zouden we niet meer halen, zoveel was duidelijk. De volgende trein richting Nederland stond een uurtje later aangekondigd. What to do? We hadden geen keuze en zetten onze reis verder met de latere trein, hopend toch nog het einde van de begrafenisplechtigheid te halen. Eindelijk op onze bestemming aangekomen, verklaarde een jonge dame ons dat de dorpskerk zich zo’n dikke twee kilometer verder bevond. Oh my God! Te voet zouden we hier nog een half uur over doen. M. toverde dan maar zijn mannelijke charmes te voorschijn, en jawel, hij kon de lokale schone overtuigen om ons in haar kleine autootje tot aan de kerk te rijden. Het werd een ultra-korte rit in pure rodeo-stijl, waarbij M. zich een paar keer krampachtig heeft vastgeklemd aan het dashboard. Oef, daar zagen we toch de kerk! We haastten ons dank-zeggend en vriendelijk wuivend weg van onze taxi-amazone. Bij het binnen-treden van de kerk kregen de aanwezige gelovigen en ook wij de eindzegen van de heer pastoor. In de naam des Vaders en des Zoons en… Amen. We voelden de niet-begrijpende blikken van hoofdschuddende tantes langs ons heen. Enkele neven en nichten keken ons vragend aan over onze “te late” aanwezigheid. Verveeld met de situatie, sloten wij ons toch aan bij de familie en volgden de begrafenisstoet naar het kerkhof. Daar hebben M. en ik ons heel stilletjes geëxcuseerd tegenover ons dierbare tante nonneke. Zij heeft het ons vroom vergeven, zeker weten. Zij rust nog steeds in vrede.

 

 

20:35 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-07-06

treinperikelen

Juni 2005. We (M. en ik) hadden een weekje verlof. Na vele jaren van va-kanties op andere fronten planden we een reisje naar de Zuidfranse zon. Onze vakantiebestemming was Cap d’ Agde. Vermits de TGV dagelijks in ruim zes uren naar het zuiden van Frankrijk spoort, leek dit supersnelle vervoer-middel ons een heel aantrekkelijke optie. We reserveerden tijdig onze trein-tickets en zagen ons reisje aan boord van de TGV ontspannen tegemoet. Onze afreis startte zonder problemen. Al gauw zonken we weg in wat  leesvoer. Tussendoor wandelden we even naar de treinbar voor een bakje straffe koffie. Na vijf uur ongestoord reizen (want ja, onze medereizigers waren vrij rustige types) bereikten we stopplaats Nîmes. We waren dan nog een goed uur van onze eindbestemming verwijderd. De zon scheen hier reeds aanlokkelijk warm. Toen de trein zich terug in beweging trok richting Sète, knapte ineens met schrikwekkend geluid de zware elektrische bovenleiding af. Langs de ramen zagen we kabels naar beneden donderen. Onze sneltrein viel langzaam maar compleet stil, nog voor we station Nîmes verlaten hadden. Na een kwartiertje konden de treindeuren geopend worden en werden we ver-zocht de TGV te verlaten. We moesten even geduld hebben, de mensen van het Franse spoor zochten naar een oplossing om de gestrande toeristen tot op hun eindbestemming te brengen. In de blakende zon werden op het perron flesjes lauw water ter beschikking gesteld. Na nog een kwartier wachten, kwam een gammel treinstel voorgereden en mochten we met z’n allen pro-beren een plaatsje te bemachtigen op dit snikhete, te korte treintje. Wij hadden nog een staanplaats, zonder bewegingsruimte weliswaar, tussen medepassagiers en hopen achtergelaten bagage op het platform van de trein. De zon scheen ongenadig heet op de raampjes van de oude wagons. Airco was van een later tijdperk. De geur van zweet en geënerveerde mensen begon stilaan de overhand te krijgen in deze afgesloten ruimte. De pene-trante geur van een overlopend treintoilet versterkte de klamme benepenheid in de trein. Ademhalen deden we nog in geringe doch hoogstnodige mate. Zo zaten we nog een lang half uur (zonder verder commentaar) opgesloten in deze oncomfortabel stilstaande trein. Toen de zenuwen het bij het overgrote deel van de reizigers gingen begeven, werd ons toch meegedeeld dat door “onvoorziene omstandigheden” ons treinstel nog geen vertreksein kreeg. Een… zelfmoordpoging op de rails even verderop richting Sète verhinderde tijdelijk het spoorverkeer. Oh nee, sakkerden we eventjes ongelovig. Maar al gauw redeneerden we weer sereen, want ook hier in la douce France zag iemand het niet meer zitten om door te gaan met leven. Wat bezielde die iemand om te beslissen een eind te maken aan zijn aardse bestaan “in dit hemelse oord”? Een problematiek die tot nadenken stemt… En wij waren onderweg naar ons vakantieoord, het contrast was verassend schril.

Na  een vol uur zette de wachtende trein zich toch in beweging en traag tsjoekten wij verder zuidwaarts. Met bijna drie uur vertraging kwamen we onfris en moe toe in Cap d’Agde.

We namen gemakshalve nog een taxi tot aan ons gehuurde appartementje. Dan pas merkten we de blauwe lucht, hoorden we een ruisende zee, voelden we een aangename warmte. Onze vakantie kon van start gaan en pas over een week zouden we weerkeren. Als alles meezat met de TGV?

 

 

21:10 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-07-06

dol op Debbie

Onlangs, op een warme zondagnamiddag, keek ons zesjarige buurmeisje vanuit haar houten speeltoren over de schutting heen onze tuin is. Ik nam wat achterstallige lectuur door in mijn luie zonnestoel en had ook pen en papier binnen handbereik.Toen ik haar aansprak, fleurde haar mooie snoetje op. De vraagjes en wedervraagjes volgden mekaar in snel tempo op. Wat ik ging schrijven, sprak ze nieuwsgierig in mijn richting. Zij zat in het eerste leerjaar en kon ook al schrijven. En lezen! Ik vroeg haar of we samen een opstelletje zouden maken. Daar ging ons roodharige vlindermeisje gretig op in: als het van mama en papa mocht? Even later huppelde Debbie onze tuin in. We oefenden gekke zinnetjes en verbeterden mekaars schrijfwerk. Ze vond het reuzeleuk en stimuleerde op haar vrolijke manier ook mijn enthousiasme. Tussendoor vertelde haar kindermondje grappige waarheden maar ook verklapte ze dat rekenen minder goed ging. Hier werd mijn vermoeden bevestigd want reeds meerdere malen hoorde ik hoe haar mama ongeduldig luid begon te roepen als Debbie de rekensommetjes niet tot een juiste oplossing bracht. Ik schrok toen vage uitlatingen in de zin van ‘dom meisje, kan jij nu echt niets’ tot in ons keukentje doordrongen. Als zulke (blijkbaar) negatieve benaderingen en afbrekende tirades maar geen sporen zouden nalaten bij een kind? Nu leek babbelgrage Debbie er nog niet onder te lijden, alhoewel? Ze ging heel graag en veel naar oma. Ze bleef dikwijls bij oma en opa slapen en die brachten haar dan naar school. Ze had heel lieve grootouders! Mama had het ook druk met haar vijf jaar-jongere broertje. (En dat jonge broertje vroeg om hulpeloze aandacht, daar waren wij soms getuige van).
Wij hadden zo nog een ganse namiddag vlotjes kunnen doorgaan, ons vlijtige buurmeisje was niet te stuiten tot haar papa haar aanmaande om huiswaarts te keren. Al gauw begreep ze dat tegensputteren geen zin had en met de belofte dat ze zeker nog eens terug mocht komen, ging ze schoorvoetend naar huis.

Ondertussen is het grote vakantie en is lieve Debbie voorlopig nergens in de buurt te bespeuren. 

Waarschijnlijk vertoeft ze knusjes bij haar toffe oma en opa, mooi zo. Ook bij ons is ze altijd welkom, dat weet ze ondertussen wel. Buren zijn er om mekaar te helpen, inclusief educatief

 

 

19:02 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-07-06

schip op hol

Hana, onze Koreaanse gaste en vaste vriendin van V., is terug naar haar geboorteland. Zondagavond drukte ze me even stevig tegen zich aan. Het gebaar vertelde meer dan schaarse woorden. We namen weer eens afscheid. Maandag bracht V. haar met zijn wagentje naar Schiphol waar zij, onder hun tweetjes, het afscheid ‘in extenso’ stil crescendo afrondden.

Als afleiding aan deze trieste intro, kom ik terecht bij die ene heuglijke junidag zowat drie jaar geleden: een andere Schiphol-happening!  Die dag landde V. ook daar na een verblijf van 10 maanden in Australië. Het vliegtuig van Eva Air zou omstreeks 10 uur ’s morgens toekomen op de luchthaven. Uitkijkend naar de thuiskomst van onze zoon vertrokken M. en ikzelf die morgen met de allereerste trein richting Nederland. (Een paar uurtjes rustig reizen met wat lectuur bij de hand, het leek ons een aantrekkelijk idee.) Volgens de voorziene reistijd zouden wij iets na negenen aankomen in Am-sterdam, mooi op tijd dus om V. te verwelkomen. Dit hadden wij dan wel even fout gedacht!  Op een uurtje reisafstand van onze eindbestemming begint de trein vaart te minderen om langzaamaan helemaal tot stilstand te komen te midden van één grote open-veldvlakte. De eerste momenten wor-den we in het ongewisse gelaten over het onverwachte stilvallen van de trein. We blijven nog rustig dan. Als na een kwartier de treinwachter omroept dat zich een elekticiteitspanne voordeed, bekijken we mekaar al bedenke-lijker.

Gaan wij nog op tijd aankomen in Schiphol? Wanneer nog een kwartier later de treinreizigers die een vliegtuig moeten halen, door het veld met een taxi worden weggebracht, worden we ons bewust van de ernst van de panne.
V. zal ongetwijfeld voor ons aankomen op Schiphol! Wij worden ondertussen verzocht de trein te verlaten. Zo’n kleine kilometer verder, aan de rand van het veld, wacht een bus die ons naar een treinstation zal brengen vanwaar we onze reis kunnen verder zetten. Het is tien uur voorbij op dat moment. Ondertussen is V. geland en hebben we hem via sms op de hoogte gebracht van ons heikele avontuur. “Wanneer we er wel gaan zijn?”, sms-t hij ons terug. Op dat moment weten we het zelf nog niet. Het is dan reeds elf uur en we zitten nog steeds op die bus... Onze rit gaat tergend traag verder richting station Dordrecht. Daar vernemen we dat we nog een half uur moeten wach-ten op de eerstvolgende trein naar Schiphol. We proberen kalm te blijven en houden ondertussen contact met V. Hij weet nu dat we tegen halféén zullen aankomen.

En ja, ongeveer drie lange uren later dan voorzien, hollen wij van de trein richting aankomsthal waar zoon V., rustig afwachtend, een krant zit door te nemen. Het weerzien krijgt door het enerverende oponthoud een lichtjes emotionelere dimensie.

 

Ons gezinnetje was intact herenigd. We konden gerustgesteld de terugreis aanvatten. Niks kon ons nog deren. Oef en oeps, de trein is toch altijd een beetje reizen, soms een beetje beven, dat ondervonden wij aan de zenuwen en den lijve.

 

 

09:40 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |