24-11-05

Hilda

Donderdagnamiddag. Opeens word ik meegesleept door een opgewekt ritme dat onze woonkamer binnenswingt. De volumeknop van de radio even bijstellen want daar weerklinkt Crocodile Rock, een hit uit ’73 van (Sir) Elton John. Meteen wijken mijn gedachten af naar mijn jonge-meisjesjaren, naar mijn zaterdagavond-uitjes van toen en vooral naar Hilda. Zij was mijn buurmeisje, leeftijdsgenote en vaste uitgaanspartner.

Wij gingen elk weekend steevast dansen. Dancing “Cosmo” in onze buurt was onze drukbezochte trekpleister. Wij hielden echt van dansen. Het swingen maakte ons blij.We voelden mekaar ook zo perfect aan en lieten het ritme van de rockende muziek over en door ons heen vloeien. We maakten hopen plezier en waren in al onze euforie niet van de dansvloer weg te slaan. Zo ging het elke week, telkens weer Hilda en ik, twee twintigers die van het leven genoten.

Daaraan dacht ik dus straks bij het horen van dat prettige, vlotte deuntje van pakweg 25 jaar geleden. En verderdoor dwaalden mijn gedachten, naar 23 juli ’95, toen het noodlot toesloeg: mijn vriendin Hilda ging van ons heen. Een kwaadaardige leverkwaal haalde die immer-opgewekte echtgenote en mama van drie kindjes onderuit. Haar ziekte heeft maar een paar weken hardnekking beslag gelegd op haar jonge levenswandel. Toch kwam de klap nog onverwachts. Die morbiede zondagmorgen stierf de levenslustige lach definitief weg op haar gelaat. Keihard en onmenselijk, wreed onherroepelijk, definitiever dan ooit. Mijn allertofste vriendin was niet meer. Het deed pijn toen, verschrikkelijk veel pijn.

Ook vandaag nog werd ik, ondanks de fleurig zinderende muziek, weer overspoeld door een gevoel van onbeschrijfelijke melancholie.

Hoe tover ik gauw die klaterend vrolijke schaterlach van Hilda terug te voorschijn, want uiteindelijk is het zij die mij in gedachten moet troosten. De omgekeerde wereld?

 

Onderstaand gedicht ontving ik in die droeve periode van mijn partner.
Een poging tot stille troost
.

 

Dichter bij de dood

 

Ik mis je tot waar iemand missen

die grens bereikt van brutaal verschroeien

met alleen de vrijheid van het vertraagde lijden

 

om dan, zonder genade, zelf zomaar dood te gaan,

nog éénmaal je naam: en tergend traag nog doder

een afgehandeld leven, een schoon gewassen lijk.

 

dorre hoop op vervloeien in hemels van ongemis

waar verlaten worden misschien bij wet verboden

of nog: missen als echo van verschrompeld bestaan

 

ik mis je, dronken, dolend, droef

maar ook: onnozel, wezenloos, stroef

van pijn mezelve kwijt, dom verdwaasd

 

met reflexie van mijn betere ik, in jou

een bloedend spoor door mijn andere zelf

kwijnend in extase naar vernietiging

 

pijnlijk hakkend naar een glimp van jou

naar een fonkeling die de einder streept

kom terug, kom thuis, herroep onze dood

 

 

 

 


21:15 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

feelings pakkend stukje nostalgie, pijnlijk herkenbaar.
mooi geschreven, maar droevig.

je lezeres.

Gepost door: incognita | 27-11-05

mooi zeer mooi hoor
liefs

Gepost door: greet | 27-11-05

Muziek zit vol herinneringen en kan veel gevoelens oproepen. Erg verdrietig dat jij je vriendig op deze manier moet missen. Gelukkig heb je de herinnering en die zullen er altijd blijven.
Groet

Gepost door: Purplerose | 27-11-05

De commentaren zijn gesloten.