30-11-05

Monsterlijk mooi vermomd

Vandaag mocht ik volgens beurtrol de tuberculose-onderzoeken uitvoeren.
Gezien de hoge virulentie van de bacterie die deze ziekte veroorzaakt, worden deze analyses uitgevoerd in een streng beveiligd en afgeschermd lokaal. Via het sas, waar ik me omkleed, krijg ik toegang tot de (door meerdere collega's gehate) L3-ruimte. Getooid met neusbedekkend mondmasker, twee paar vinylhandschoenen, groene chirurgenschort en blauwe plastieken schoenovertrekken stap ik nagenoeg onherkenbaar dit eilandje binnen.
Hier kan ik in mijn eentje, rustig en overgeconcentreerd werken. Zelfs het afzuigsysteem van de "laminaire flow" (dure uitdrukking hé!) hindert me nauwelijks in mijn bezigheden. Opeens krijg ik bezoek van iemand vermomd in hetzelfde uniformpje als ik. Het is mister X, een mannelijke laborant-collega. Ik herken hem aan zijn stem. Schrikken we van mekaar? Twee gekgeklede mensjes, maar ongevaarlijk hoor.
We lijken helemaal niet aantrekkelijk in onze beschermende outfitjes, laat staan sexy. Dus absoluut geen gevaar voor ongewenste intimiteiten! Oeps, dit is fout en stout.
Gauw concentreer ik me terug op mijn vele werk.
Ik kick erop om druk bezig te zijn. Mijn dagtaak vordert en resulteert in therapeutische bevindingen (bingo!). Met een voldaan gevoel doof ik om half vijf het licht en trek mijn veiligheidsplunje weer uit. Jakkes, waar is die andere spooky-opgedirkte mummie gebleven?
 





22:38 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

27-11-05

Bright Eyes

Weer een weekendje gewerkt op het labo.Dus zaterdag en zondag nog net iets vroeger uit de veren dan op weekdagen. Zaterdagmorgen ook het winterse weer annex gevaarlijk sneeuwgladde wegen getrotseerd. Het aanbod van analyses was meer dan behoorlijk maw het was best een druk weekendwachtje! De collega's vonden dat ik er moe uitzag, zo voel ik me ook. Op het thuisfront heerst er gelukkig de nodige rust en sereniteit om langzaam terug een zeker evenwicht te vinden.
Ondertussen zondagavond en ik geniet nog even van de mooie muziek van het recent ontdekte "Bright Eyes". De pas beluisterde droefdromerig vibrerende en zachtwiegende klanken neem ik mee onder mijn hoofdkussen. Garantie voor een weldoende nachtrust?


22:29 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

24-11-05

Hilda

Donderdagnamiddag. Opeens word ik meegesleept door een opgewekt ritme dat onze woonkamer binnenswingt. De volumeknop van de radio even bijstellen want daar weerklinkt Crocodile Rock, een hit uit ’73 van (Sir) Elton John. Meteen wijken mijn gedachten af naar mijn jonge-meisjesjaren, naar mijn zaterdagavond-uitjes van toen en vooral naar Hilda. Zij was mijn buurmeisje, leeftijdsgenote en vaste uitgaanspartner.

Wij gingen elk weekend steevast dansen. Dancing “Cosmo” in onze buurt was onze drukbezochte trekpleister. Wij hielden echt van dansen. Het swingen maakte ons blij.We voelden mekaar ook zo perfect aan en lieten het ritme van de rockende muziek over en door ons heen vloeien. We maakten hopen plezier en waren in al onze euforie niet van de dansvloer weg te slaan. Zo ging het elke week, telkens weer Hilda en ik, twee twintigers die van het leven genoten.

Daaraan dacht ik dus straks bij het horen van dat prettige, vlotte deuntje van pakweg 25 jaar geleden. En verderdoor dwaalden mijn gedachten, naar 23 juli ’95, toen het noodlot toesloeg: mijn vriendin Hilda ging van ons heen. Een kwaadaardige leverkwaal haalde die immer-opgewekte echtgenote en mama van drie kindjes onderuit. Haar ziekte heeft maar een paar weken hardnekking beslag gelegd op haar jonge levenswandel. Toch kwam de klap nog onverwachts. Die morbiede zondagmorgen stierf de levenslustige lach definitief weg op haar gelaat. Keihard en onmenselijk, wreed onherroepelijk, definitiever dan ooit. Mijn allertofste vriendin was niet meer. Het deed pijn toen, verschrikkelijk veel pijn.

Ook vandaag nog werd ik, ondanks de fleurig zinderende muziek, weer overspoeld door een gevoel van onbeschrijfelijke melancholie.

Hoe tover ik gauw die klaterend vrolijke schaterlach van Hilda terug te voorschijn, want uiteindelijk is het zij die mij in gedachten moet troosten. De omgekeerde wereld?

 

Onderstaand gedicht ontving ik in die droeve periode van mijn partner.
Een poging tot stille troost
.

 

Dichter bij de dood

 

Ik mis je tot waar iemand missen

die grens bereikt van brutaal verschroeien

met alleen de vrijheid van het vertraagde lijden

 

om dan, zonder genade, zelf zomaar dood te gaan,

nog éénmaal je naam: en tergend traag nog doder

een afgehandeld leven, een schoon gewassen lijk.

 

dorre hoop op vervloeien in hemels van ongemis

waar verlaten worden misschien bij wet verboden

of nog: missen als echo van verschrompeld bestaan

 

ik mis je, dronken, dolend, droef

maar ook: onnozel, wezenloos, stroef

van pijn mezelve kwijt, dom verdwaasd

 

met reflexie van mijn betere ik, in jou

een bloedend spoor door mijn andere zelf

kwijnend in extase naar vernietiging

 

pijnlijk hakkend naar een glimp van jou

naar een fonkeling die de einder streept

kom terug, kom thuis, herroep onze dood

 

 

 

 


21:15 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-11-05

flower power bij Edwige

Opendeurdagen in "Edwige's orangerie", ik kwam, zag en genoot met volle teugen.
 
Edwige is een part-time werkende labo-collega en runt op haar vrije dagen een op de seizoenen-inspelend boetiekje. De heerlijk geurende oranjerie van haar prachtig verbouwde boerderijtje is volgestouwd met allerlei ornamenten, groot en klein.
Niet-alledaagse planten en bloemstukjes in fluwelen kleurenpracht staan, her en der verspreid, aanlokkelijk mooi te wezen. Kaarsen, kandelaars, vazen en fragiel glaswerk tooien het antieke meubilair in haar toffe zaakje. Potterie in warme kleuren, uit divers en verweerd materiaal lokt onvermijdelijk bewonderende blikken. Bij een tweede en derde wandelgangetje doorheen haar rijkgevulde shop ontdek je steeds weer nieuwe, andere en altijd maar meer versierinkjes. De max van flower-power-esthetica!
"Het Lammerhof", verscholen achter de mooi-oudstenen omringende tuinmuur heeft heel wat fraais te bieden en is een bezoekje meer dan waard. Een gezellige aanrader voor deze desolate najaarszaterdagen.

21:40 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

20-11-05

feeling fine!

Alhoewel het weekend er bijna op zit en morgenmaandag zich reeds vaag aankondigt, heb ik toch een fijntevreden gevoel. Vandaag nog  naar onze hoofdstad gespoord. In de kou tussen de zondagse kraampjes rondgekuierd. Mooie sierraadjes gezien en gekocht. Fijn een man te hebben die ook oog heeft voor al die hebbedingetjes. Een paar shots gemaakt met ons herstelde digitale fototoestelletje. Een voorraadje foto's is nooit weg om af en toe het weblog wat te verfraaien! En ja, het resultaat was bevredigend.
Nog wat blogjes bezocht en nieuwe naampjes aangeklikt. Leuk, verrijkend, ontspannend.
Mijn weekendje was echt wel dik okee!

22:21 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-11-05

zaterdagse evidentie (euh...)

Zoals elke zaterdagnamiddag heb ik ook vandaag ons wagentje gestuurd richting mijn bejaarde moedertje. Ook nu weer zat zij, aërosollend en naar buiten kijkend, mij op te wachten. Ze twijfelde of ze wel mee op boodschappenronde zou gaan met dit mistige, koude weer. Vrij snel kon ik haar overtuigen om me toch maar te vergezellen. Dus wij op pad.
Volgens vast patroon is onze eerste halte: de bakker. Even het heft in eigen handen genomen zodat  we deze week een lekker stukje "specialiteit van het huis-taart" konden proeven ipv het traditionele stukje abrikozentaart met latjes. Op naar de volgende halte: het fruit- en groentenkraam. Neen, peren had ze nog "gekregen van ons Anna" en appelsienen luste ze momenteel niet meer. Van die "klein oranje mennekes" wou ze wel een pond. Dus kochten wij een halve kilo clementines. Ja, witloof wou ze ook wel. Ze eet zo graag gegratineerd witloof en als ik dan de kaassaus wou maken...Dus wij naar de Unic voor geraspte kaas. Een draagmandje was okee want veel had ze niet nodig. Met luide stemmen begaven wij ons tussen de winkelrekken. (Haar hoorapparaat heeft namelijk een "vaste" plaats gekregen in haar vitrinekast. Kwestie van te weten waar het terug te vinden?) Na veel over en weer geroep inclusief de aandacht van andere winkelende mensjes is ons boodschappenmandje overvol en loodzwaar geworden. Dan maar richting kassa. Zoals steeds was ik volgens la mama in de verkeerde rij beginnen aanschuiven. Ja, zoals zovele oudjes is ons ma ook steeds gehaast!
Haar hulpeloze blik vraagt me de vlees- en voedingswaren in te pakken, haar portemonnaie te zoeken en vooral het gepaste geld te voorschijn halen...Zo dat is ons weer mooi gelukt!
Met de nodige richtlijnen over de te volgen route vangen we de vertrouwde terugweg aan.
Onder onophoudelijk gepraat, loos geuite waarnemingen en momentfragmenten, komen we terug bij haar thuis.
We zetten en drinken samen koffie. Mijn oude moedertje, ik zie dat ze vandaag gelukkig is. En dan ben ik dat vaneiges, da's nogal wiedes voor mij (denkt ook zij!).
 
 
  

22:22 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-11-05

oef, vrijdagavond!

De dag goedgemutst begonnen. De mij vandaag toebedeelde taak op het werk zag ik wel zitten. Een taak die ik volledig autonoom (dwz niet in team) mocht afwerken. Een dagje goed doorwerken om met voldoening de werkweek af te sluiten, leuk idee leek me dat.
Maar naargelang de dag vorderde en de goedbedoelde verhaaltjes van de collega's zich opstapelden, begon mijn fitheidsgevoel wel serieus af te nemen. Een flardje hoofdpijn, een naar gevoel in de ingewanden...hier had ik vanmorgen geen rekening mee gehouden. Uiteindelijk was ik blij dat ik het licht van de microscoop om halfvijf kon doven. Oef, gelukkig heb ik dit weekend vrij....


22:10 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

17-11-05

Loopschoenen even aan de haak

Een twintigtal jaartjes geleden heb ik, onder aanmoediging van mijn man, mijn eerste passen in de loopwereld gezet. Niet competitief gericht maar puur recreatief, eerder voor het frisfitte gevoel na de sportieve inspanning.
Na langzaam opbouwen zijn drie trainingen niet meer weg te denken uit mijn weekschema.
Tot vorig jaar een hinderlijk probleempje de kop opstak. Artrose in het SIG bezorgt me een stramme onderrug en loodzware benen. Veel ontstekingsremmers later blijven de klachten latent aanwezig.
Mijn behandelend fysisch geneesheer adviseert een doelgerichte infiltratie.Deze kleine ingreep impliceert wel een tiendaagse sportinactiviteit.
Met de nakende (korte) loopstop voor ogen, heb ik vorige dinsdag dan nog even een veertig-minuten loopje afgewerkt. Geflankeerd door mijn man als vaste trainingsmaatje slaagde ik er in nog een paar versnellinkjes in te lassen op de piste. Verrassend leuk, ik hou van interval!
Na afloop, met wat tegenzin de schoenen even aan de haak gehangen.
Wat kijk ik uit naar volgende week om hopelijk met lichtgewichtbenen mijn huppeldrafje te hervatten!
 
  

19:52 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-11-05

Vrije dag?

De grijze druilerige lucht vanmorgen was niet meteen de ideale aanzet voor mijn "dagje vrij".
Ik hou sowieso al niet van de lange kille novemberdagen dus die donkerdroevige ochtendhemel leek me helemaal geen oppepper.Het wekelijks geplande en deugddoende dinsdagse loopje moest ik, op doktersadvies, ook nu aan mijn man alleen overlaten. Grrr...!
Het hoogstnodige dan maar aan het nuttige gepaard en zwabber en dweil ter hand genomen.
Eikes, I only like it when it's done!!!
Jeezes, nu laat die digitale camera het ook nog afweten. Rapkes naar Hendrik, hopelijk kan die me helpen om dit euvel snel te herstellen want net vandaag wou ik de voorraad fotootjes nog even aanvullen.
Shit, waarom werkt de pc vandaag nu ook weer zo tergend traag? Zo geraak ik geen stap vooruit met al mijn vooropgestelde plannen...
Oef, eindelijk heeft  taxipost aangebeld met het buitenlandse presentje voor zoonlief (hij heeft sinds twee jaar een Aziatische vriendin).
Gauwkes, want nu mag ik die vlugge boodschap voor mijn oude moedertje ook niet vergeten...
Oeps, is het al zo laat? Nog gauw even ronddolen in de laatste berichtjes en schrijfseltjes van de trouwe bloggertjes!
Hoihoi zeg, was me dat mijn drukke "dagje vrij"!



21:48 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-11-05

Flamma Flamma, The Fire Requiem

Ik ben niet echt een klassieke-muziek-fan maar sta steeds open om nieuwe ontdekkingen te doen, laat maar komen dus.
Vandaag nogmaals "The Fire Requiem" van Nicholas Lens beluisterd.
Imponerend, vooral wanneer de onaards-klinkende stemmetjes de muziek naar een beklijvend hoogtepunt laten klimmen. Dit ijzingwekkend crescendo van keelklanken herinnerde me even aan de eertijdse "Le mystère des voix Bulgares".Wondermooi om in alle rust meegezogen te worden in zulke buitenaardse samenzang.
"Flamma Flamma" werd mij als tip aangeboden door een trendy collega die diep onderhuids blijkbaar opmerkelijke sensoren in zich meedraagt.
Of hoe verwonderlijk het is dat een alternatief type, met eerder rock 'n roll-roots, me naar het mooie pad van de klassieke muziek heeft geleid.
"The Fire Requiem" was in al zijn wonderbaarlijke facetten aanwezig: ik voelde het spirituele licht, zag de hemelse gloed en werd bevangen door een intense warmte. Een opperste goed-gevoel-CD!
 
 

20:11 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-11-05

winkelwagentjesgeweld

Een voorspelbaar scenario vandaag aan de grootwarenhuizen.
Nerveus aanschuivende chauffeurs op de Delhaize-parking vanmorgen, bang om niet het eerst vrijgekomen plaatsje te kunnen bemachtigen. Aan de automatische inkom-draaideur klemgereden door voorbijsnellende karrenduwers. Bij een volgende passage, op de hielen gezeten, maar ongeschonden, binnengesleurd in een stroom van winkelwagentjes.
In fruit en groenten graaiende handen. Ongeduldig opdringerige lijven aan de weegautomaat.
De verse vlees- en visafdeling bestormd door begerige blikken. Oeps, te laat, naar dat lekker ogende visje heb ik net iets te lang gekeken. Dat ligt vanmiddag elders in een ovenschotel appetijtelijk te wezen. Naar het laatste doosje bereid gehakt kan ik ook fluiten, gelukkig lust ik ook wel hazelnootpasta op mijn boterham.
Moeizaam passeren meer en meer arrogante karrenrijders. Neen, zij wijken duidelijk niet!
Star voor zich uitkijkend, overtuigd van eigen groot gelijk, vervolgen zij vastberaden hun winkeltocht. Zelfs boosblikkende rekkenvulstertjes, gehinderd in hun bezigheden, hebben geen impact op dit onverstoorbaar doorrijdende winkelvolkje.
Tevreden over de veroverde buit, wordt in rechte lijn de tocht naar de kassa ingezet. Ergernis  alom bij het zien van de lange en tergend-traag vorderende wachtrijen aldaar.
Rustig al deze tafereeltjes aanschouwend, wacht ik ook mijn beurt af aan de kassa.
Een verrassend lieftallig en klantvriendelijk kassierstertje hevelt geduldig mijn boodschappen voorbij de barcodelezer. Wij wensen mekaar oprecht een leuk weekend als afscheid.
Ja, het afscheid was echt fijn!
 
 
 
 

23:15 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-11-05

11 november 

11 november. Wapenstilstand. Herdenking van de gesneuvelden in de eerste wereldoorlog.
Ook herdenking van het overlijden van mijn vader. Reeds negen jaar dat hij de optocht, onder fanfarebegeleiding, naar het monument van de gevallen krijgers niet meer mag meemaken. Elf november was voor hem geen doordeweekse dag. Hij hield ook zo van fanfaremuziek, in al zijn genres.  Op die elfde november klonken de blazers en slaginstrumenten echter dreigender en droeviger dan ooit...Elf november was voor hem een heel speciale dag.
Inderdaad.


22:51 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |