16-12-05

middagkommer

Vandaag had ik zin om mijn uurtje middagpauze al lezend op te vullen.Ik begaf me gauw naar de immense inkomsthal van het ziekenhuis. Met een koffie en een broodje ging mijn middagje van start. Al snel werd mijn aandacht afgeleid door het aanhoudend komen en gaan van vele bezoekers en patiënten. Mensen, jong en nog jeugdiger, gezond en nog blakend mooi, oud en nog sukkelachtiger, mank en nog vreselijker ziek. Allen waren ze van de partij. Het kijk- en luisterspel rondom me bleef boeien. Zo was ik getuige van een aangrijpend tafereeltje. Een wachtende, oudere man werd opgezocht door een verpleegster. Enkel zijn rolstoel en bevende handen lieten uitschijnen dat er een medisch probleem was. Hij kreeg te horen dat hij niet terug naar huis mocht maar dat hij zou opgenomen worden. Ik zag de verwarde, hulpeloze blik van die eenzame, brave man. Hij sprak geen enkel bang woord, knikte vragend en troosteloos verdrietig met het hoofd. Hij werd, wazig voor zich uit starend, weggereden. Ik voelde zijn machteloze pijn.
Daarop zag K., een ex-collega, me zitten. Neen, het stoorde niet dat ze even haar verhaal deed.
Tweeëndertig was ze nu en haar trouwdatum lag vast, ergens volgend voorjaar. Ze was zo dolgelukkig geweest, tot gisteren. Het koude nieuws over de reeds welig woekerende kanker van haar mama was als een mokerslag aangekomen. De hoop dat zij het voorjaar nog zou halen was nagenoeg nihil. K. was compleet van de kaart. Twee gevoelswerelden botsten met mekaar. Het vrolijk en dolblije huwelijksplan stond in schril contrast met het aanvretende en fatale ziektebeeld van haar mama. Voor haar was er geen compromis mogelijk tussen deze twee emotionele uitersten. Haar huwelijk zou ze voorlopig afgelasten, dat andere was niet af te lassen....Ik probeerde nog een schouderklopje en wat bemoedigende troostwoordjes. Dit middaguurtje met korte fragmentjes van lief en leed, van opperste vreugde en stil verdriet, had me danig aan mijn tere zieltje geraakt. Met een week en weemoedig gevoel beklom ik de brede trap, nog bangetjes achterom blikkend naar zoveel kwetsbaarheid in flardjes mensen. Hoe "gezond" mag ik "gelukkig" zijn?

22:51 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

pareltje graag gelezen, je hebt oog voor de fragiele kantjes van het leven, zeldzaam.

fijne zondag

Gepost door: elsie | 18-12-05

@ elsie bedankt voor je bezoekje en je lieve reactie.
nog een fijne zondag ook voor jou!

Gepost door: loretta | 18-12-05

De commentaren zijn gesloten.