31-12-05

breekbare jaren

Oudejaarsavond. De kaasschotel was eenvoudig lekker, het stokbrood knapperig vers. Als tussendoortje nog even onze, vanmorgen met sneeuw en modder besmeurde, loopkleertjes uit de wasmachine halen. (Alhoewel de natgladde ondergrond weinig goeds voorspelde, zijn we er toch maar voor gegaan. Het was oppassen geblazen, een strak tempo hebben we zeker niet kunnen aanhouden. Maar ja, we hebben het toch maar gedaan en morgen gaan we weer, mijn loopman en ik). Terug bij de culinaire les: na voornoemd tussendoortje is er als toemaatje nog een bolletje ijs en zelfs het "toefje" zal niet ontbreken. Zo sluiten wij het jaar voldaan en vredig af, de avond kabbelt naar zijn eind met een boek en wat muziek. Rustig kantelt ons jaar.
Ook met mijn ma heb ik deze namiddag langdurig afscheid genomen van weer een jaar. De jaren beginnen op haar leeftijd op elkaar te lijken, onbewust zwaarder door te wegen ook. Haar chronisch astma speelde haar vandaag serieus parten. Ik kon enkel hulpeloos en bang toekijken wanneer weer een onbedaarlijke hoestaanval de kop opstak. In de tussentijd heeft zij in een brokkelige monoloog haar verhaaltjes opgestapeld. Ik ben dit scenario al gewend. Haar wereldje is ook zo kleintjes geworden, met respect, geen verwijt. Zij vult haar dagen met TV-kijken (jawel, "kijken"), aan het raam "naar buiten kijken" en "uitkijken" naar de komst van haar dochters. Ze was toch zo graag door haar kinderen, klein- en schoonkinderen omringd geweest morgen, op nieuwjaarsdag, samen aan de feesttafel. Het lijkt evenwel geen haalbare kaart meer wegens haar onvoorspelbaar wankele gezondheid.Wij gaan morgenavond (zoals door haar verzocht) alvast langs en zullen haar een zoveelste welgemeend gelukkig en gezond jaar toewensen. Zolang het nog mag kunnen, graag gedaan moedertje, het is ons een gunst!

22:34 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-12-05

Hana-kaarsjes

De voorlaatste dag van 2005. Onverwacht had ik nog vrij gekregen op het werk en daar was ik absoluut niet rouwig om. Ik plande mijn wekelijkse grote winkelbeurt dan ook deze voormiddag om de ergste drukte mor-gen, de laatste dag van het jaar, te vermijden. Op de Colruyt-parking leek gans Vlaams-Brabant hetzelfde plan opgevat te hebben. Deze onverhoedse volks-toeloop had vermoedelijk te maken met het herhaal-delijk aangekondigde wintergevaar voor vanavond. Soit, ik heb mijn boodschappenlijstje met de nodige obstakels afgewerkt in dubbel zoveel tijd als anders. Vrijdagavond dus, het barre winterweer is onder-tussen ook in onze regio aanbeland. Mooi binnen-blijven, knus cocoonen is de boodschap. Lekker boekje lezen, wat op internet ronddolen, schrijfseltjes van andere mensjes bekijken... en ook het wenskaartje van Hana nog eens ter hand nemen. Hana, de verre vrolijk-speelse vriendin van zoonlief. Ze houdt duidelijk van tierlantijntjes allerlei, ook als ze schrijft. Maar haar wensen voelen wel oprecht. Ze belooft ons een uniek en groots einde- en nieuwjaar, ééntje om te onthouden want...het laatste zonder haar! Vanaf volgend jaar zal ze trachten ons, maar vooral Vincent natuurlijk, te vervoegen in deze feest-verlichte periode. In afwachting van haar komst naar België blijven wij (mede op haar vraag) de "zorg" voor onze 24-jarige enige zoon "ernstig" ter harte nemen. Toffe, leuke meid die Hana...toch verrassend om ons zo'n eerlijk, wensenvolle kaartje te sturen.                                                         Terwijl ik morgen de kaasschotel nog voor ons drietjes serveer, zullen we, Hana mooi indachtig, de drie ontvangen Koreaanse "magic trees" laten opflakkeren. Hemeltjelief, zal ik dan vanaf volgend jaar mijn klassieke eindejaarsmenu niet moeten herzien? Hana is een lekkerbekje, maar lust toevallig helemaal geen kaas! So what?





21:06 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

29-12-05

heerlijke bekering

Eerlijk gezegd, ik heb het een paar dagen laten afweten hier op mijn webstekje. Enkel wat andere bloggertjes gelezen maar schrijven zat er niet echt in. Kwam het door de fulltime-drukte van de laatste dagen of lag het eenvoudig aan mijn overvolle en tegelijk lege hoofd? Liet ik me zwakjes meesleuren in een neerwaartse spiraal zonder verzet te bieden? Heb ik, tegen beter weten in, de simpelste weg gekozen om dan met transparante excuses te komen aandraven? Duidelijk niet de juiste piste om je lekker bij te voelen. Zo heb ik ook te lang geknabbeld op een ongelukkig kersttoestand-misverstand dat ons kroostje plots overdon-derde. Terwijl mijn trouwe huisgezellen dit voorval al lang naast zich neer-gelegd hadden (en mij expliciet gevraagd hadden hetzelfde te doen) volhardde ik in de boosheid en bleef mezelf nog even kwellen. Futiliteiten worden op die manier uitvergroot en vormen reuze-obstakels. Foute boel dus!!! Hoog tijd voor wederopstanding! Even doelbewust het knopje om-draaien in dat weerbarstige hoofdje. Gauw de teugels weer stevig in handen nemen, de adrenaline laten vloeien en teren op de eigen-opgewekte kick. Gek toch, hoe ontspoorbaar mijn mensenzieltje soms is. Gelukkig komt gauw het berouw om de kostbare verloren tijd en het heuglijke besef van de zich gretig aandiendende geneugten des levens! Opgepast, lieve gastjes, ik kom eraan!





22:00 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-12-05

kerstwerken

Weer een recorddag voor Banksys! De zoveelste dag op rij deze week die financieel en materieel zwaar beladen wordt! De allerlaatste kleine, verrassende presentjes of grote buitensporige cadeau's worden aangekocht en onder de kerstboom gedropt. Karrevrachten luxueuse voedingswaren worden versleept om feestdissen tot ware festijnen om te toveren. Ook ik had vanavond een eenvoudig en lekker maal geserveerd. De leuke en nuttige cadeautjes waren er ook, voor ons gezellig drietjestal. De kaarsjes geurden naar vanille, chocolade en espresso. Ricky Lee Jones liet haar warme muziek zachtjes onze woonkamer binnenfladderen. Kerstavond schonk me een rustig en vredig gevoel na een vrij lange werkdag  op het labo. Ons sobere feestje heb ik knusjes thuis met mijn lieve huisgenoten gevierd. Morgen, lang vooraleer het daglicht wordt, begeef ik me weer naar mijn vaste stekje in het ziekenhuis. Denkend aan al die gekneusde mensjes die kerstmis niet thuis kunnen vieren, is dit helemaal geen karwei. Ten dienste staan van al deze ongefortuneerde zieken, wanneer elders overal gefeest wordt, wekt het serene en vredevolle van deze kerstdagen nog meer in me op. Dus toch wel: happy me! En hopelijk ook wat licht én verlichting  in de harten van onze minder happy patiënten. Ziek zijn doet soms zeer, niet alleen aan lijf en ledematen, maar knaagt ook aan een ziel. Wij doen wat we kunnen, we zorgen voor een helpende hand. Troost aan allen in een intieme kerstmissfeer.
 


22:16 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

19-12-05

arthur

De collega’s hadden het er nog over aan de koffie-tafel. De allergekste verhalen over hun geliefkoosde hondjes (of zeg maar honden!) deden de ronde. De gesprekken, alsmede de betrokken hondenrassen, boeiden me dermate dat ik meteen zo’n viervoetige vriend in huis zou willen nemen. En zo belanden we bij het zwartbehaarde personage rechts op de foto, naast het blonde meisje. Een prachtvoorbeeld van een hond met lieve mensensnoet. Hij kijkt verstandig, meer nog, zeer wijs zelfs. Uit goeie bron weten we dat hij mensentaal verstaat en ook een paar kleine woordjes kan brommen. Als hij gromt, is het van genoegen, voor zijn grote (immense) etenskom. Hij luistert naar de lieftallige naam: Arthur. Noem hem geen Tuur want hij staat op zijn strepen, dwz zijn adelijke afkomst: het nobele ras der Newfoundlanders. Elke avond gaat hij gezellig met zijn bazin-netje stappen. Geduldig leidt hij haar dan langs de Heverleese wegen, meer bepaald de Petrusberg. Hij mokt niet op een ommetje meer, als het vrouwtje maar haar luchtje schept (denkt hij). Hij beschermt haar  kwispel-staartend, waardig als het galantste exemplaar van een edel dierenras. Kijk op de at-tractieve foto vooral naar zijn hondstrouwe blik, het meisje ernaast houdt van hem zoals van een grote teddybeer (geef toe, hij komt aardig in de buurt). Dag Annelies, dag Arthur.   



22:31 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-12-05

winterschoon

Daarstraks ben ik, in gezelschap van mijn vaste stappartner, bewust nog even in dat hippe en aparte winkeltje binnengestapt. Een tweetal jaren geleden verzeilden we eerder toevallig in dit Brusselse zijstraatje en maakten we kennis met de drie trendy mannen die dit retrozaakje uitbaten. Opvallend anders, maar bijzonder mooi uitgedost, geven zij meteen richting aan wat hun boetiekje te bieden heeft. Deze heren durven af te wijken van de heersende modetrends. Ze gaan zelfs zodanig retro dat de brave mensenmassa hier zijn gading niet durft te vinden. Het alternatief publiekje dat hier binnenstapt, komt gegarandeerd met een excentrieke outfit en blitse looks weer naar buiten. Jeezes, ook nu was de verleiding om te passen en aan te schaffen weer groot. Maar eigenlijk had ik dat groenrood-geruite jasje en die superwijde feestbroek helemaal niet nodig. Dus even streng wezen voor mezelf. Of misschien toch nog effe de aangeboden accessoires van naderbij bekijken. Daar lag nu net wat deze sombere winterdagen wat fleuriger kon doen lijken. Manlief zag meteen dat het goed was. Dat leuke zonnebrilletje mocht vanaf nu op mijn wintersnoetje prijken. Dan lag er ook dat unieke tweedehands halssierraad. Dat zou ik nergens voor zo'n prijsje op de kop kunnen tikken. Moeiteloos had ik mezelf overtuigd van het opfleurende én opbeurende effect van deze minuscule hebbedingetjes.
Zelfs als dat winterzonnetje niet wil schijnen, zal ik de donkere wolken met mijn hipjes provocerende brilletje uitdagen en laat ik mijn halskettinkje flikkerend stralen. Laat nu maar komen, die barre winter, ik ben er weer (of geen weer) tegen gewapend. Een mooie makkie !


22:05 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-12-05

middagkommer

Vandaag had ik zin om mijn uurtje middagpauze al lezend op te vullen.Ik begaf me gauw naar de immense inkomsthal van het ziekenhuis. Met een koffie en een broodje ging mijn middagje van start. Al snel werd mijn aandacht afgeleid door het aanhoudend komen en gaan van vele bezoekers en patiënten. Mensen, jong en nog jeugdiger, gezond en nog blakend mooi, oud en nog sukkelachtiger, mank en nog vreselijker ziek. Allen waren ze van de partij. Het kijk- en luisterspel rondom me bleef boeien. Zo was ik getuige van een aangrijpend tafereeltje. Een wachtende, oudere man werd opgezocht door een verpleegster. Enkel zijn rolstoel en bevende handen lieten uitschijnen dat er een medisch probleem was. Hij kreeg te horen dat hij niet terug naar huis mocht maar dat hij zou opgenomen worden. Ik zag de verwarde, hulpeloze blik van die eenzame, brave man. Hij sprak geen enkel bang woord, knikte vragend en troosteloos verdrietig met het hoofd. Hij werd, wazig voor zich uit starend, weggereden. Ik voelde zijn machteloze pijn.
Daarop zag K., een ex-collega, me zitten. Neen, het stoorde niet dat ze even haar verhaal deed.
Tweeëndertig was ze nu en haar trouwdatum lag vast, ergens volgend voorjaar. Ze was zo dolgelukkig geweest, tot gisteren. Het koude nieuws over de reeds welig woekerende kanker van haar mama was als een mokerslag aangekomen. De hoop dat zij het voorjaar nog zou halen was nagenoeg nihil. K. was compleet van de kaart. Twee gevoelswerelden botsten met mekaar. Het vrolijk en dolblije huwelijksplan stond in schril contrast met het aanvretende en fatale ziektebeeld van haar mama. Voor haar was er geen compromis mogelijk tussen deze twee emotionele uitersten. Haar huwelijk zou ze voorlopig afgelasten, dat andere was niet af te lassen....Ik probeerde nog een schouderklopje en wat bemoedigende troostwoordjes. Dit middaguurtje met korte fragmentjes van lief en leed, van opperste vreugde en stil verdriet, had me danig aan mijn tere zieltje geraakt. Met een week en weemoedig gevoel beklom ik de brede trap, nog bangetjes achterom blikkend naar zoveel kwetsbaarheid in flardjes mensen. Hoe "gezond" mag ik "gelukkig" zijn?

22:51 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-12-05

weggelopen

Gisteren had ik me vast voorgenomen om onze lederen zitmeubels eens een onderhoudsbeurt te geven. Hoognodig, want aan de voorgeschreven drie ledervoedende behandelingen kom ik dus dit jaar ook weer niet. Toen ik vanochtend uit mijn bedje klom, was ik al veel minder overtuigd van mijn geplande bezigheden. Het ontbijt gunde me de tijd om even af te dwalen. 
Zo ontsproot ook het simpele maar aanlokkelijke idee om eerst een bezoekje aan "Carrefour" te brengen.

Manlief had toch haargel nodig of niet? Niet gedraald dus en blijgezind, mijn taak voor me uitschuivend, ging ik een ontspannen voormiddagje tegemoet. Ter plekke nam ik ruimschoots mijn tijd in de boekenafdeling. Lieve hemel, nog zoveel titels en auteurs lokten lachend en lagen klaar om gelezen te worden. Langzaam zette ik mijn afleidende kijktochtje verder om uiteindelijk drentelend aan te schuiven bij de "max.10 artikelen" kassa. Bij thuiskomst leek ons bleek matglanzende zitstel me troosteloos aan te kijken. Oh jeetje, wat een confrontatie! Kon ik er maar snel weer vanonder muizen? Oef, een open kans bood zich aan in de plotse thuiskomst van mijn man.Vliegensvlug trok ik mijn adidas-outfitje aan en mocht ik enkele pisterondjes met hem aanpikken. Wij babbelden alle schuldgevoel de wereld uit, al lopend kost dat geen moeite.
Hopelijk was de endorfinetoevoer ruimschoots voldoende om morgen (of overmorgen?) vrolijk fluitend mijn uitgestelde klus te klaren. Ach ja, waarom zoek ik toch steeds meer naar excuses of laat ik me telkens weer verleiden tot leukere bezigheden als er gepoetst of gekarweit moet worden? Na de snelle uitvluchten en leuke ontsnappingen rest er dan wel het doorprangende schuldgevoel. Gelukkig is er dan mijn reddende kerel die me troostend bijstaat en belooft dat hij het poetswerk wel voor zijn rekening zal nemen. Effe meegeven, hij doet dat meestal op zaterdag als ik weer op stap ben, met mijn ma. Oei, ben ik dan echt onverbeterlijk? Nee toch!
 

20:03 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

11-12-05

zondagswarmte

Het zondagse loopje ging wat moeilijk van start doorheen de witkoude ochtendlucht. Na een tiental minuutjes draaiden de spiertjes wat soepeler en leidde een fraai tempo me naar een eindtotaal van veertig minuutjes looptijd. Heel bevredigend, vond ik zelf. Om de lange, bange winteravonden te trotseren, wou ik ook na de middag de buitenlucht nog tot metgezel maken. Even naar Antwerpen sporen? Waarom ook niet, het was trouwens winkel- of cadeautjes-koopzondag. Onopgemerkt zou ik me tussen de massa kunnen begeven en fijn genietend de shoppende mensjes gadeslaan. Leuk vooruitzicht, ware er ter plekke niet die akelige kou! De ijsgolf die me overspoelde, stond in schril contrast met het warmte-genererende drafje van vanmorgen. Dan maar een treintje-retour vroeger opgestapt. Trouwens ik was ook geneigd om het, in de heenreis aangevatte, nieuwe boek van Marianne Fredriksson weer ter hand te nemen. "Het raadsel van de liefde" is een intrigerend verhaal. Het boek bevalt me buitengewoon goed en ik wil hier, heel erg benieuwd, gauw doorheen lezen. Mijn Antwerpen-tripje heeft me alvast twee uurtjes boeiende lektuur opgeleverd. Na de barre buitenkou omsloot me een innerlijk en intens warmtegevoel. Dit gevoel wil ik nu zeker vasthouden. Zal ik me dan maar gauw in mijn knusse holletje nestelen met Angelika en Jan dicht tegen me aan? Zo gezegd, zo gedaan, simpel hoor. Genieten kost geen geld.



20:53 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-12-05

te koop (helaas)

Het is zover. Het bordje “te koop” is aangebracht.Eigenlijk hadden ze me al een paar weken geleden hun beslissing toevertrouwd. Onze rustige en aangename buren zullen dus verhuizen.Zij woonden hier reeds toen wij 24 jaar geleden onze aanpalende bel-etage kochten.

Mieke en André waren toen nog buitenshuis werkende mensen. Gesteld op hun kleine privacy, gunden zij ons ook een eigen privé-leventje. Korte babbeltjes en een behulpzaam gebaar werden met graagte en genoegen uitgewisseld. Het waren eigenlijk echte levensgenieters. De talrijke restaurantbezoekjes en feestjes in familiekring of met “close-friends” bevielen hun telkens weer. Ambiance ja, die was er wel!  Ze genoten van hun vele reisjes. Dan mocht ik zorg dragen voor hun lieve poes Rakker. Nu zijn ze met pensioen en hanteren nog steeds hun levenslange motto: ”carpe diem” (en gelijk hebben ze!). Plannen maken is hun niet vreemd, vandaar ook de verhuisperikelen. Nog even en dan nemen ze hun intrek in een gloednieuw, knap appartementje in het al even knusse stadje D. Mieke is resoluut en druk bezig met de stijlvolle interieurinrichting. Over de gave om warme en aparte toetsen aan te brengen, beschikt ze zonder enige twijfel. André keurt zonder morren de plannen van het vrouwtje goed en geeft gedwee de aanzet tot praktische uitvoering.

Ze kijken echt hoopvol hun vernieuwde toekomst tegemoet. Slechts één vraagje blijft momenteel nog onbeantwoord: zal André zijn mooi aangelegde, piekfijne tuintje niet missen?

Alhoewel, in het idyllische D. ligt er een gigantische tuin te pronken om eindeloos van te genieten. Het is hen gegund, maar één ding staat vast: missen zal ik ze, dat is toch menselijk.

Ik wens onze vertrekkende buren van ganser harte nog een ongestoord en erg lang leven toe!


20:57 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-12-05

premature kerstinval

Vandaag na de avondboterhammetjes nog het geplande bezoekje gebracht aan mijn mamaatje, ja de afbrokkeling tot een freel, broos wezentje heeft onvermijdelijk zijn nefaste werk gedaan.
Ik reed de grijsdonkere avond in op weg naar mijn vijftien-kilometer-verre gelegen geboortedorp. Maar tijdens mijn ritje werd ik al gauw geconfronteerd met de "nakende" kerst.
Felverlichte hertjes springen naast gevels tevoorschijn achterna gezeten door al even blinkende sleeën. Flikkerende sterren belichten ramen en deuren, vuurballen spatten uiteen in gekleurd vuurwerk. Overdadig schitterende en  aan-en-uit flippende lampjes tooien bomen groot en klein alsook raamkozijnen en deuromtrekken. Er klimmen reeds kerstmannetjes langs gevels omhoog, hun rugzakje vroegtijdig goed gevuld. Het is zeven december vandaag. Ik hou niet echt van de soms overdreven glitter en glamour-toestanden in voortuintjes en aan huisgevels.
Mijn voorkeur gaat eerder naar een gedempt en naar geurkaarsjes ruikend sfeertje ten gepaste tijde binnenshuis. Maar ja, niemand heeft blijkbaar mijn mening gevraagd. Wie ben ik ook?


22:09 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

05-12-05

living apart together

Vandaag heeft onze zoon zijn postpack met bestemming Zuid-Korea "prior" laten verzenden. Toen hij vorige week tevreden thuiskwam met een mooi verpakt presentje vroeg ik hem wat er begin december te vieren viel. Kerstmis of nieuwjaar leek me nog wat vroeg of was ik niet echt mee? Algauw verklaarde Vincent me dat hij zijn Zuid-Koreaanse vriendin Hana wou verrassen voor hun "drie jaar apart-zijn". Klinkt verdraaid gek, maar zo lang kennen ze mekaar nu al.
Oktober 2002 vertrok Vincent voor negen maanden naar Australië (Queensland). Samen met andere "all over the world" studenten was het de bedoeling om gedurende die periode zijn kennis van de Engelse taal te vervolledigen aan het Pacific Gateway International College in Brisbane.Als enige Belg kwam hij terecht tussen een paar zeldzame Europeanen en massa's vrolijk kwetterende Aziaten. Het beviel hem daar bijzonder goed. Na drie maanden konden de lieve zorgen van gastgezin "The Vickers" hem niet langer weerhouden. Vincent had Hana van Zuid-Korea leren kennen en samen met haar betrok hij een klein appartementje. Hun gelukkig samenzijn daar in het verre Australië duurde nog tot juni 2003. De studies zaten erop. Vincent kwam weer naar België en zou nog een jaartje SEC-opleiding (sport, economie, communicatie)volgen aan het Vlekho in Brussel. Hana keerde weer naar haar thuisbasis om haar studies fysica te beëindigen. België@Zuid-Korea, zomaar eventjes elf vlieguren van mekaar verwijderd. Vincent werkt ondertussen, hier in belgenlandje. Hana ook, ginds in het verre Korea.
2005, we zijn ondertussen een paar visietjes van Vincent aan Seoul en twee bezoekjes van Hana aan Leuven verder. Zij zijn en blijven nog steeds verliefde soulmates en hebben dagelijks contact. Gelukkig voor hen beidjes laten internet en webcam afstand vervagen. Alhoewel?
De ganse familie gelooft in een "happy together at last" en duimt voor die twee "far away"-torteltjes. Maar voorlopig worden de "ietwat aparte" herinnerinkjes alsnog gevierd met "by plain" verstuurde pakketjes. Wie weet wat de toekomst brengen zal, alleszins liefde, whatever.

21:23 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |