28-01-06

afro met Roland

 

Vrijdagavond samen met vriendin Y. naar de Leuvense stadschouwburg geweest. Het optreden van “Roland en Yunasi” was voor ons beiden niet meer of minder dan een gok.

Maar van bij de eerste tonen wisten we dat het goed  zat. De kleurrijke negermensjes uit Nairobi gooiden meteen hun Afrikaanse vibes in de zaal. Vol overgave bespeelden zij hun autentieke instrumenten, zongen veelstemmig  hun afro-muziek en lieten hun lenige lijven aanmoedigend dansen op deze ritmische klanken. En het werd enkel beter toen onze Roland deze vocale groep kwam versterken. In grappig Afrikaans habijt bespeelde hij de electrische gitaar en vermengde zijn rauwe stem zich op gevoelige wijze met de doorleefde klanken van Yunasi.

Wat we hoorden en zagen was echt wel de perfecte harmonie. Het was een meeslepend mooi en buitengewoon muziekspektakel. Mijn vriendin en ik genoten tot de allerlaatste  klanken wegstierven. Het was toen omstreeks halfelf. We zouden als afronding van de geslaagde avond nog een drankje nuttigen. Op dat moment werd ik opgezoemd op mijn gsm. Ik kreeg mijn hoogst verbaasde partner aan de lijn. Na een lange werkdag had hij bij thuiskomst de woning verlaten aangetroffen. Toen hij mijn vrolijke stem en het prettige rumoer op de achtergrond hoorde, viel meteen zijn muzikale euro. Hij had nochtans kunnen weten waar ik vertoefde want hijzelf had zijn inkomkaartje voor het optreden noodgedwongen doorgegeven aan mijn toffe gezelschapsdame. Met een nog warm nazinderend en opgewekt gevoel kon de bittere nachtkoude ons geeneens deren toen we omstreeks middernacht huiswaarts keerden.
De muzikale buit was binnen, die nacht droomde ik nog exotisch mooi van Afrikaanse ritmes.

 

23:05 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

24-01-06

onmacht, overmacht

Gisteren maandag. Voorafgaand wrong ik mezelf al door een paar woelige en naar mijn aanvoelen te korte nachten. Ik heb mijn uurtjes slaap toch oh zo nodig! Dus het opstaan op die eerste weekdagmorgen viel niet bijzonder mee. Met twee straffe koffies en een lekker bord ontbijtgranen trachtte ik wat energie op te wekken in mijn lome slaapkoplijf. In een bewuste stimul-poging probeerde ik het drukkende idee aan de lange dagtaak op een positieve wijze te transformeren. Het zou én moest wel lukken, dat helse maandag-karwei. En inderdaad, tijdens de hectische werkuren functioneerde ik quasi normaal. Mijn middagpauze kwam sneller dan verwacht, maar was meer dan welkom.  Zo kon ik even afwezig wegzinken tussen de menigte babbelende en broodjes-smakkende medemensjes. De concentratie en de fitheid om wat ontspannend leesvoer tot me te nemen, ontbrak me echter wel. Ik sloeg me vervolgens op ongekende reserve-krachten door mijn lange “late”-werkdag heen. Het avonddonker was al ruimschoots een onmiskenbaar feit toen ik met die sluimerende vermoeidheid opgelucht onze huiskamer betrad. Er restten nog enkele kleine, snelle klusjes. Een dringende over-schrijving met pc-banking , een uitgesteld mailtje…niks vermoeiend en zo gebeurd! Was dat even fout gedacht. Een tergend traag werkende pc ontnam me een kostbaar kwartier om één betaling uit te voeren. En mijn mooi uitgetypte mailtje floepte, net voor ik het wou verzenden, weg van mijn scherm ergens een ijle ruimte in! Pogingen om mijn geschreven brouwseltje terug te toveren, mislukten. Ik werd er alleen nog uitgeputter van en had de moed niet meer om terug op te starten. Mijn onfitte gevoel nam bijgevolg enkel nog toe. Ik nam dan maar het wijze besluit om al vroeg mijn knusse bedje op te zoeken, hopende op een verkwikkende slaap…en ja, de slaap die kwam onverwacht en niet overbodig snel. Vandaag besefte ik alvast dat die paar uurtjes extra nachtrust voor mij geen overbodige luxe waren. Een slaapnacht wekt verse krachten. Je staat altijd weer jonger op.

20:19 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-01-06

"full hot stuff"

 

Gisteren stelde M. onverwacht voor om ’s avonds nog eens een uitstapje te wagen. Lee Fields & The Sugarman 3 traden op in zaal “Het Depot” te Leuven. Zonder aarzelen heb ik zijn aanlokkelijke aanbod aanvaard. Deuren: 20h00, tot zover verliep alles volgens timing. Dan was het eindeloos wachten tot de artiesten zich klaar voelden om het podium te be-treden. Zaten die gasten nog ergens aan verboden vruchten? Met anderhalf uur vertraging kwam er dan toch enige beweging op de scene. De 4-koppige begeleidingsband van Mr. Lee Fields speelde de zaal gedurende een goed kwartiertje warm. Toen kwam Mister Lee in zijn bruin-blinkende pak de band stevig en resoluut vergezellen en meteen sloegen de dansvonken in het rond. Aan het opzwepende ritme van de muziek was moelijk te weerstaan en al gauw stond gans het publiek mee te bewegen op de prettige kadans van heetgeblakerde zanglijnen en losgeslagen instru-menten. Lee bracht op overtuigende wijze een broeierige mix van oude funk en sixties-soul. We hoorden stevige flarden James Brown en werden mee-gesleept door meesterlijke interpretaties van grandmaster Otis Redding. Het was bangelijk mooi, bij momenten verschroeiend. Het was een avondje “full hot stuff” genieten, een avondje vol zweterige ontspanning. Het deed verrukkelijk deugd aan onze stroeve lijven. “Het Depot” mag nog zulke artiesten programmeren. Het schijnt zelfs dat ze al in aantocht zijn. Wij dansen alvast mee!

 

het droeve toeval wil dat we net vandaag het overlijden vernemen van die andere grote soul-legende Wilson Pickett

 

21:02 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-01-06

geen ellende, lente!

 

Daarstraks kreeg ik een lange verrassingsmail van mijn knappe petekind. We zien mekaar weinig, té weinig misschien. Hebben we het allebei dan echt te druk in ons kleine leventje?

Uit haar mailtje blijkt alleszins dat haar dagen overvol zitten. Uit werken gaan, cursussen volgen en bijgevolg ook nog studeren, aerobic-les geven, zelf fitnessen,  af en toe een joggingske inlassen… Haar appartementje en de bijhorende (minder leuke) kluskarweitjes durven er al wel eens bij in te schieten  Toch kiest zij bewust voor al deze activiteiten. Haar jonge bestaan kende zeker zijn hoogtepunten maar haar ingeslagen pad doorkruiste ook een paar dipjes en dalletjes. Heel bewust gaat ze nu uitdagingen aan. Ze wil het eigenlijk zelf aan den lieve lijve ondervinden en uiteindelijk zelf bepalen wat ze in en met haar verdere leven wil. Geen must van om het even welke buitenwereld, haar binnenwereld zal de essentiële dingen bepalen. Een terechte en intelligente keuze, lijkt me zo.

Ze geeft toe dat er soms onvatbare chaos heerst in dat mooie hoofdje van haar, maar dan trekt ze strak weer ten strijde om orde te scheppen in dat warrig dansende brein. Mentale zuivering, psychologische ruimte en fysieke ontlading zijn een paar erg belangrijke én bewuste opstapjes die haar de nodige energie geven om optimaal en positief te functioneren. Mijn petekind lijkt dan toch over het gezonde bewustzijn te beschikken om de touwtjes autonoom in handen te nemen, ik ben oprecht blij voor haar. Wie ben ik om hierover te oordelen, we doen het ieder naar ons best vermogen en “perfectie is niet van deze wereld”, dat weet ik en dat weet zij evengoed.  Maar ik was (en ben !) bezorgd om haar, daarom dit klein epistel. Goed bedoeld.

Hé meid, wanneer gaan we nog eens samen een avondje bijkletsen? Je weet, je bent welkom.

22:29 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-01-06

collegiaal getafeld

Vrijdagavond waren we met een bijna voltallige laboploeg  in een rustiek Leuvens restaurantje  aanbeland.  Naar jaarlijkse traditie organiseerde onze “lady feestcomité” het nieuwjaarsetentje voor wat men noemt de bazen en hun personeel. Lekkere kwestie van mekaar eens buiten de hectische werkuren in een ontspannen kader te ontmoeten. En ja, een klein aperitiefje volstaat bij de meesten al om een vrolijk en lacherig sfeertje op te wekken. Iedereen glundert, kijkt schoon vriendelijk en praat honderduit. Ook naar goeie, jaarlijkse gewoonte wordt er gunstig gemanoevreerd  en tactisch voorgesorteerd als we aan tafel dienen aan te zitten. Wie voelt zich dit jaar geroepen om de grote baas te flankeren en de gaten in de gesprekjes op te vullen? Zelf ben ik al enkele keertjes in de prijzen gevallen en mocht ik aan de eretafel plaats nemen. Ik moet wel toegeven dat onze eerder introverte baas na een glaasje wijn toch ook een leuke anekdote aandurft en zelfs goed en gul kan meelachen. De avond bij uitstek dus om één en ander los te weken uit het (onschuldige) sérieux van onze stille Jan, een eerder wetenschap-pelijke man. Bij deze nadere en bijna familiaire kennismaking blijkt hij zelfs makkelijk benaderbaar, dus ook maar een mens met zijn eigen besognes (zo blijkt). Ik stoor me niet aan dezelfde kliekjes die steeds weer samenklitten, ieder heeft recht op eigen keuze bij deze vrijblijvende samenkomst. Gezelligheid is troef, dat moet het motto zijn. Ik zit hier goed en geniet met volle teugen. Wat is de wereld simpel als we alles losjes laten draaien.
Na dit culinaire en sociale nieuwsjaarsgebeuren kunnen we er weer een jaartje (samen sterk!) collegiaal tegenaan. Een mooie traditie die de cohesie tussen de mensen vreedzaam versterkt.

Bedankt lady feestcomité, bedankt lieve collega’s, bedankt baasjes groot en klein (merci mij?)

18:45 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

10-01-06

anti-rimpel-verlof

 

Begin januari. Het aantal verlofdagen waar we dit jaar recht op hebben, is ons doorgestuurd. Altijd prettig nieuws. Maar wat me ook heuglijk in de oren klinkt, zijn de “eindelijk” toegekende ADV-dagen (arbeidsduurvermindering). Een welgekomen geschenk voor de ziekenhuissector, waar het wereldje “de klok rond” verder draait, elke dag weer, zeven dagen per week. Het is dus vanaf nu ook voor mij een feit. Elke maand een dagje meer aanwezig op het thuisfront om wat extra energie te rapen. Jonge en andere (=oudere?) collega’s insinueren dat ik nu ook tot het “clubje” behoor. In de wandel-gangen hoor ik ergens het woord “rimpeldagen” weerklinken. Eikes, daar hou ik niet van! Als die rimpels er dan al mogen zijn, vind ik het nog een on-aantrekkelijk, eerder lelijk woord. Ik pas ervoor om, door zulk weinig flatterend taalgebruik, vroegtijdig als oud en verrimpeld versleten te worden. Zo voel ik me trouwens ook nog niet! Ik aanvaard deze welgekomen ADV-dagen met frisse blik en positief gemoed. Het opzet van deze geboden faciliteiten, om meer leeftijdsgebonden-ademruimte te creëren en de recuperatie-mogelijkheden uit te breiden, is uiteraard een nobel initiatief. Ik zie het momenteel wel zitten om zo nog verscheidene jaartjes gemotiveerd en monter door te gaan. Met of zonder rimpels, er tegenaan! Dus het zal voor niemand een verrassing zijn dat ik morgen die prettig verlengde verlofkalender eens ernstig (én blij!) onder de loupe ga nemen: eruit halen wat erin zit. Wat we zelf doen, doen we beter, uiteraard als het over verlof gaat. Laat maar komen, het kan echt niet op, of wel?

19:15 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-01-06

ad valvas: job

Vanmorgen 5u30. Het biep-geluid van de wekker haalt ons uit een warme slaap. Hier begint ons enigszins gewijzigde leventje. Mijn bedgenoot start vandaag een nieuwe episode in zijn loopbaan-avonturen. Bijna uitgeblust en moegestreden, was verder woekeren op zijn vorige werkstek haast niet meer mogelijk. Om met een goed gevoel zijn verdere werkjaren door te komen, was veranderen van job een aan te raden optie. Niet onoverkoombaar hoor, zeker niet met het vooruitzicht dat het alleen maar beter kan. Zelfs het variabele systeem en weekendwerk zijn probleemloos in ons privéleventje in te passen. We regelen dat allemaal wel. Ik blijf moedig duimen voor mijn stille, noeste werkman. Met nog talloos schone jaartjes te gaan, kijken we er hoopvol tegenaan. Kortom, alles kan beter en wij gaan ervoor... voor the happy feelings!



21:36 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

03-01-06

loop-ellende

Maanden geleden dat ik de klus alleen moest klaren, maar ik wilde perse bewijzen dat dit geen onoverkomelijke opgave was. Lopen zou en wou ik, ook solo, lees: zonder mijn trouwe en aanmoedigende loopgezel. Onbewust drijvende faktor was de in het volkse wielerjargon alom gekende "moral". Ik wou het adrenalinezaakje op een natuurlijke manier op peil houden of, beter nog, wat aanzwengelen. Het leek én was onaangenaam koud en mistig. Ik hoopte dat lijf en leden niet te veel protest zouden bieden. Ijdele hoop zo bleek, ik kwam echt moeizaam uit de startblokken, de eertijdse pijn liet zich snel gevoelen. Na twee heilzame maanden ervaarde  ik met spijt dat het knaleffect van de cortisone-injecties drastisch afgenomen was. Ach, ga ik dan toch naar een minder belastend alternatief moeten overstappen en de fiets van stal halen? Eigenlijk wil ik er, ondanks de herhaalde en veel-belovende verhalen van fietsdiva Clara, liever niet aan denken. Zeker in deze venijnig snijdende winterdagen trekt fietsen me niet aan, brrrr....
Heel bewust, denkend aan de opperste voldoening die het lopen teweeg brengt, schuif ik deze beslissing weer maar eens voor me uit. Nog een paar maanden eer het lente wordt, nog evenveel tijd om de loop-ruglast te evalueren. Als de vogeltjes terug beginnen fluiten...., ja misschien bekijk ik dan mijn sportieve verlangens en betrachtingen vanuit een gans ander perspektief of zeker vanuit een veel klaarder daglicht! (Mee!)fietsen wil ik, met verlicht gemoed.

20:47 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

02-01-06

mens & wens

Ziedaar. De eerste werkdag van 2006 hebben we gehad. Zoals elk jaar weer een beetje té drukke dag. Een dag om uitgerust en alert aan te vatten wegens de rijkelijk gevulde wensenstroom. Deels vermoeiend ook door het repetitieve en voorspelbare scenario: kusje hier, handje daar en …vóór alles een goed jaar! Toch nam ik prettig notie van liefjes toegespeelde blikken en kreeg ik welgemeende pakkerds van graag en nog-grager-geziene collega’s. De start is “gelukkig” weer genomen en  probleemloos vreugdevol verlopen. Yep, ik doe het over 365 dagen vast en zeker “enthousiast” weer over! Oef, morgen ontspannen terug op huppelstapjes naar mijn werk. Lang leve 2006!





21:05 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |