27-02-06

on the rock's

Vorige vrijdag kreeg ik nog een recente concertagenda van Ancienne Belgique in mijn mailbox. M. en ik gaan geregeld naar optredens en volgen geïnteresseerd de programma’s van AB en Botanique in Brussel. Ook Leuven heeft nu naast de ietwat stijve stadsschouwburg een concertzaaltje bijgekregen. De akoestiek is in ‘Het Depot’ alleszins beter dan in de ruime Brabanthal waar af en toe ook megaconcerten plaatsvinden. Daar zagen en hoorden wij een paar jaar terug een goede Nick Cave.

M. heeft een pak meer achtergrondkennis wat muziek betreft. Gretig als ik ben, sla ik geen enkel van zijn voorstellen af. Ik wil mijn muziekhorizonten steeds verruimen en nieuwe geluiden ontdekken.

The Cardigans, een zweedse popgroep, komen in april naar Brussel. Een aanrader. M. zag deze zwoele scandinaviërs, met zangeres Nina Persson, al eens aan het werk in de Botanique.
Brussel overspoelt ons echt met hun aanbod aan muzikale ‘musts’. Zo zijn de Hallen van Schaarbeek ook een vaste stek. We zagen er ooit een magnifieke Beck aan het funcky werk en vooral een memorabel optreden van Zita Swoon. Ik hou enorm van de stem, de muziek, het charisma van Stef Kamil Carlens. We hoorden hem en zijn band trouwens al enkele malen live. Knap, niet alleen muzikaal maar ook een mooi (sexy) kijkspel.

Ondertussen speelt hier in de woonkamer zachtjes en veelbelovend  ‘Long gone before daylight’ van The Cardigans. Ja, dat concert wil ik zeker meepikken. Spijtig dat M. niet meekan, hij moet werken de avond van dit optreden.

Zullen we dan misschien samen een gok wagen op het geplande optreden van countryzangeres Lucinda Williams in november in de Brusselse AB? Ik ga alvast tickets bestellen want deze Amerikaanse dame belooft ook een ‘niet te missen’ concert.

 

22:47 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-02-06

suske op de sukkel

 

Onze poes Suske wordt in april veertien jaar. Hij is altijd een stevig en karaktervol baasje geweest. Hij verdraagt geen rivalen op zijn territorium en gaat een luid en stoer gevecht niet uit de weg. Hij is dan ook enkele malen serieus toegetakeld uit de strijd gekomen. Maar hij is een harde en zijn terrein-instinct blijft de overhand houden. Voorts schuift ons Suske ook als eerste aan bij de geringste beweging in de keuken.  Hij denkt, naast zijn ronkende slaapjes door, vooral aan zijn buik. Dat was er ook aan te zien. Toen de balans ooit naar de zeven kilogram uitweek, was een beetje regime niet overbodig. Nu echter hoeft dat dieet niet meer want sinds een paar weken is onze poes wat ziekjes en vermagert ze zienderogen. Braken en diarree, ja ook poezen kunnen er last van hebben. Een eerste bloedanalyse bracht gestoorde levertesten aan het licht. (Nochtans alcohol is niet zijn favoriete drank!) Een week antibiotica en Primperan voor Suske, maar geen verbetering in de spijsverterings-klachten. Tweede bloedname, geen sinecure bij koppig krabbend, klauwend en bijtend Suske. Het lukte pas toen we hem met drie in bedwang hielden.
De bijkomende onderzoeken hebben de oorzaak van zijn problemen wel aangetoond. Een te fel werkende schildklier! Ja, zoiets bestaat dus niet enkel bij het mensenras. Ook bij dieren kan dit euvel medicamenteus verholpen worden. We zullen op het voorstel van de veearts ingaan en de behandeling starten. Zoniet zal onze poes alleen maar zieker worden en dat willen we zeker voorkomen. Hij is toch sinds jaren ons trouw en  aanhankelijk huisdier, dus vanaf vandaag krijgt Suske zijn voorgeschreven medicatie.

Hoe we die twee pilletjes per dag er moeten inkrijgen, is een volgende vraag. Ook dat zal geen makkie zijn want Suske schrokt alles naar binnen behalve… ja, wat dachten jullie?

 

 

20:40 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

23-02-06

met looppermissie

                                                                                                  

Vandaag had ik nog een controle-afspraak op fysische geneeskunde. Buiten de lange wachttijd, viel het bezoekje bij de dokter best mee. De scopiebehandeling van drie maanden geleden heeft duidelijk zijn gunstige werk gedaan. De acute pijnklachten zijn nagenoeg verdwenen. De sporadische klachten die nu nog voorkomen, zijn te wijten aan een versleten tussenwervelschijf in de lage rug.  Zolang er geen acute pijn optreedt, mag ik doorgaan met mijn joggingskes. Dat vind ik reuzegoed nieuws! Het koetje, M. dus (grapje), deze namiddag meteen bij de horens gevat en naar het park gejogd. Het was een gezellig loopuitstapje. De paar versnellinkjes deden me er alleen maar meer zin in krijgen. Zin ook in een vrolijke babbel tussendoor. Zelfs dat lukte behoorlijk, dus teken dat we niet echt op onze adem trapten en goed bezig waren. Na veertig minuutjes heb ik M. dan toch bewust nog even alleen laten doorlopen. Ik wil nu zeker niet overmoedig zijn. Mijn enige betrachting is om de loopsport te kunnen blijven onderhouden. Ik ben heel tevreden als ik nog een aantal jaren met een drietal trainingen van een dik half uur kan blijven doorgaan. Het was dan tijd voor een warme douche! Ja, onze boiler doet het sinds gisteravond weer. Warm water, geen overbodige luxe in deze rillerige wintermaanden.

Was het de ijskoude, bijna pijnlijke wasbeurt van eergisteren die M. gisteren zo ziekjes en koortsig deed voelen? Gelukkig zijn alle euveltjes ondertussen hersteld. Zowel M. als de boiler doen het weer, bruisend van warme energie.

 

20:12 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-02-06

ochtendabsurdisme

Elke werkweekdag start ik rond het klokje van zeven de wagen richting ziekenhuis. Ik doe dit traject ondertussen twee jaar met de auto. De meer dan twintig voordiene jaren nam ik steevast mijn fiets om de verplaatsing naar mijn werkplek te maken. Ik stoorde me toen niet aan welk weer dan ook.Het mocht pijpenstelen regenen, de wind mocht krachtig te keer gaan, de vrieskou mocht mijn voeten verkleumen of ja het zonneke mocht mijn huid zachtjes strelen…ik nam het er allemaal bij en fietste er gedreven op los.
Tot ik het dan ineens beu was om me in het zweet te peddelen. Ik probeerde nog even het openbaar vervoer te promoten door met de lijnbus mee te pendelen. De hang-, trek- en duwtoestanden op de overvolle bussen was ik na een paar maanden ook meer dan zat.
Dus zo ben ik, eerlijk gezegd, ‘gemakzuchtig’ op de in onze garage gepar-keerde auto overgestapt. Nu begeef ik me dus ook autorijdend op het als-maar voller en drukker wordende wegennet. Mea culpa? Hola, wie werpt de eerste steen? Ik bekijk het nog wel, als de files toch te eindeloos lang worden, wie weet wat?
Maar ondertussen luister ik tijdens mijn morgenritje rustig verder naar het radionieuws en daarna naar het ochtendprogramma op Stubru. Ik geniet van de tussendoortjes van Wim Oosterlinck en Heidi Lenaerts. Onbegrijpelijk hoe monter wakker en absurd deze twee spraakwatervalletjes zo vroeg op de ochtend al zijn. Ik hou van hun vlotte ping-pong-stijl, hun spitse humor. Ze bezorgen me ’s morgens (alleen in mijn auto-drijverij) steevast de nodige lachkriebels. Die twee weirdo clowneske radio-mensjes leveren me een hilarische portie binnenpret. Zelfs hun provocerende kantje-boordje-replieken neem ik er zonder moeite als ochtend-pepvitamines bij.
Zo is de matinale toon ludiek gezet, aan mij om hem vast te houden.

 

22:11 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

18-02-06

uit het oog, in het hart

 

Gisteren vertrok onze zoon V. naar Korea, naar zijn vriendin Hana. Met de TGV tot in Parijs en vandaar een rechtstreekse vlucht naar Seoul, zijn trip zal een zestiental uren in beslag nemen. Dat neemt hij er zonder morren bij. Het is ook al weer een half jaar geleden dat ze mekaar nog zagen. Geen twijfel dat ze allebei uitkijken naar hun twee-weken-durende verlof samen. Daarnet kwam een berichtje door op mijn gsm: hij is goed en wel toegekomen in Zuid-Korea. Hun vakantie kan beginnen!

@Vincent and Hana: have a wonderfull time together, please enjoy!

 

Vanmorgen in de plensende regen een looptraining gedaan. Die regen schrikt me helemaal niet af, integendeel. Ik loop meestal beter bij nat weer dan in een temperatuur van +25°. Dus aan de weersomstandigheden was het niet te wijten maar het leek wel alsof ik met een geteisterd lichaam onderweg was. Niet getreurd, toch veertig minuten volgejogd en morgen is weer een andere, misschien toploopdag!

@mezelf: dat komt wel weer goed!

 

Deze middag even bezoek gehad van onze buurvrouw. André en Marie-Rose zijn, na 25 jaar verblijf naast ons (nee, wij naast hen), volop aan ‘t pakken nu. Nog een week en dan zijn ze weg uit hun piekfijne bel-étage met keurige tuintje. Neen, Diest is niet het andere eind van de wereld. Toch kampt “Mieke” met een naar gevoel. Ik meen haar te begrijpen. Ook mij geeft het een vreemde gewaarwording om hun voortaan als buren te moeten missen.  Dus ja toffe mensen: zoals beloofd, we houden zeker nauw contact!

@Marie-Rose en André: bedankt voor het vijfentwintig jaar gezellig-buren-zijn!

 

Ook de afwezigen blijven steeds aanwezig als ze ergens een plek in je warme hart hebben.

 

20:15 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-02-06

hallo Valentino

Akkoord, ik hou ook niet zo van het opgefokte commerciële gedoe rond Valentijn. Maar toch heeft deze dag ook voor ons iets aparts en genieten wij, ten huize Vanco, op onze alternatief-frivole manier. Wij eten vanavond gewoon lekker thuis. Ik ben ook niet naar “De Foute Bakker” (zie locatie Zichem) gereden voor die “perfect in vorm gegoten” chocolade-borsten voor manlief.  M. lust graag melkchocola maar houdt, wat ontboezemingen betreft, toch meer van ‘zacht en puur natuur’.
Enfin, we maken het, ook al zijn we geen prille twintigers meer, zeker gezellig onder ons tweetjes. Op verliefdheid staat geen leeftijd. Dat hoorde ik gisteren nog van iemand. Die iemand, een vriendin, heeft sinds een poosje fladderende ‘vlinders’ in haar buik. Haar fonkelende ogen, die brede lach en haar opgewekte verhaal spraken boekdelen. Haar wacht zeker een verrassende en veelbelovende valentijnsavond, ik gun het haar van harte. Ik wens het trouwens aan allen die, op welke manier dan ook, aan valentijnsdag een sublieme lievekes-toets willen geven.

 

 

20:02 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

11-02-06

dag rolt aan-door-af

Vorige nacht volle negen uur doorgeslapen. Het was geen overbodige luxe, eerder een gezonde noodzaak. Dus vanmorgen voelde ik meteen dat het goed kwam. Met een fris hoofd en al even luchtig humeur startte ik mijn vrije dag.  Vandaag wou ik echt alles in een “no stress” sfeertje laten verlopen. Na een lekker ontbijt en een snel burenbezoekje was ik klaar voor het geplande gezondheidsloopje samen met M. Ook dat “liep” vlot, zo vlot zelfs dat we een paar versnellinkjes inlasten in ons traditionele parcours. Na veertig minuutjes heb ik M. nog even alleen laten doordraven zodat ik ongestoord kon nagenieten onder de douche. Een licht hongergevoel herinnerde me er dan aan dat het ondertussen middag was. De pasta geserveerd met kip en knapperige groenten uit de wok, een lievelingsgerecht hier ten huize, smaakte heerlijk. Om het middageten te laten verteren, vertoefde ik nog even op enkele leuke blogs om  bij te lezen. Daarna brachten M. en ik nog een bezoekje aan de stad.  Een tasje koffie, een bibliotheekbezoekje, wat rondgedwaald langs etalages… en tenslotte een kijkje genomen bij “Hooj”, dat was voor mij een poosje geleden. En ja, daar stond toch weer net dat éne paar mooie schoentjes… M. zegt nooit dat ik al genoeg schoenen heb, hij gaat meestal akkoord of beter gezegd hij wijst me zelfs dingen aan die hij zelf ook mooi en trendy vindt.  Hij is absoluut niet krenterig, integendeel. Best leuk voor mij, ik hou van zijn toffe boy-schap en zijn hippe tips bij de vestimentaire aankoopjes. Ik genoot van de fijne namiddag samen in Leuven. Als laatste opdracht van de dag volgde nog een Colruyt-winkeltochtje, zodoende was het ondertussen reeds vroeg avond geworden. Ik dook nog gauw achter het pc-scherm… en wat vloog de tijd toch snel. Zo geboeid en tegelijkertijd zo relaxed rolde ik door de dag, dat ik amper besefte dat het hoogtijd-bedtijd geworden was. Erger nog, dat morgen weekend-werkdag was.

19:44 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-02-06

hulpeloos hoogbejaard

Morgen wordt ze zesentachtig. Mijn moedertje woont nog alleen, reeds tien jaar alleen…en hoelang nog alleen? Terwijl ik deze namiddag bij haar was, joegen allerlei enge gedachten en vele droevige vragen door me heen. Sinds enige tijd, maar de ene keer nog wat meer dan een vorige keer, voel ik hoe we langzaam contact verliezen. Zij geeft moeiteloos haar eigen interpretatie bij het beeldmateriaal op het TV-journaal. Zonder aarzelen gaat ze verder met haar gefantaseerde commentaren over mensen en dingen. Spontaan en goedbedoeld probeer ik toch nog zachtjes in te grijpen en haar vooringenomen mening wat bij te sturen wanneer ik vind dat ze verregaande grenzen overschrijdt of de bal onbewust volledig misslaat. Als ik dan constateer dat ze helemaal niet luistert en vol overgave een volgend mist-item aansnijdt, overvalt me een naar gevoel van machteloosheid. Echt communiceren kan je dit niet meer noemen, het stemt me wat verdrietig, maakt me wat opstandig. Hoe zal het verder gaan met mijn onvermijdelijk ouder-wordende moeder? “Aanvaarden wat komt” lijkt hier de enig mogelijke oplossing…Onderweg naar huis besluit ik om het nieuwe boek van Renate Dorrestein aan te schaffen. In dit boek “pendelt” deze schrijfster tussen haar ondertussen volwassen zoon enerzijds en anderzijds haar moeder die naar kinderlijke dementie en hulpeloosheid afglijdt, de weg naar een onvermijdelijk einde. Ontroostbaar zielig en schrijnend, maar blijkbaar behorend bij ons ontoereikende leven. Geven en nemen, zelfs de trieste nachtmerrie van iemand ‘opgeven’.

21:27 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

07-02-06

tagged!

Ik ben getagged door "nadia" (http://nadialoopt.skynetblogs.be) en mag dus een paar vraagjes beantwoorden. Met plezier, een kleine moeite.

Hier komen ze:

 

4 baantjes die je in je leven hebt gehad :

- laborante in UZ St. Rafaël (7de verdiep torengebouw)

- laborante in UZ St. Rafaël (5de verdiep torengebouw)

- laborante in UZ Gasthuisberg (vanaf mei 1999)

- laborante in UZ Gasthuisberg (tot....?)


 

4 films of televisiefeuilletons, die je niet vaak genoeg kan zien :

 (vier prachtige films die ik nog terug wil zien)

- 2046

- La meglio gioventù

- Dood in Venetië

- La vita è bella

 

4 mensen waar je graag naast zou willen wonen :

- mijn huidige buurvrouw die spijtig genoeg gaat verhuizen

- mijn schoonvader (mijn beste klusjesman)

- mijn petekind Ellen

- mijn vrolijke neef Joachim


 

4 onvergetelijke plaatsen waar je op vakantie bent geweest :

- Marbella (huwelijksreis)

- St. Tropez

- Cap d'Agde

- Port Camargue


 

4 websites die je dagelijks bezoekt :

- de standaard

- website van de leuvense bib

- yahoo

- google


4 dingen die je graag eet :

- pasta

- slaatjes

- vis

- wokgerechten

 

4 sporten die je hebt beoefend :

- aerobics

- callanetics

- zwemmen (eikes)

- lopen (joepie)

 

4 plaatsen waar je liever bent dan nu :

- waar het zalig weer is

- waar het zonnetje schijnt

- waar de temperatuur constant 25° is

- waar strand en zee is


4 bloggers die je gaat taggen (in de hoop dat ze nog niet getagged zijn):

- novemberboy (http://borninnovember.skynetblogs.be)

- lien (http://lien203.skynetblogs.be)

- poessieket (http://poessieket.skynetblogs.be)

- emmy (http://emmy.skynetblogs.be) (was reeds getagd)

- mieke (http://kikkertjemimi.skynetblogs.be)

 

 

 

22:11 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-02-06

kinderhinder...

Toen ik vanmorgen door het naburige park liep, stuitte ik weer op de daar inderhaast opgetrokken grijze prefab-barakken. Sinds enkele maanden doet dit onaantrekkelijk gebouw, te midden van het groene park, dienst als kinderkribbe. Deze crèche was eerder in een mooie woonwijk gevestigd. Aanhoudende klachten van omwonenden over geluidshinder waren de spijtige oorzaak van een gedwongen verhuis naar het rustige, ver van de bewoonde wereld, verwijderde park. Inderdaad, in onze door en door drukke leefomgeving, worden we meer en meer met allerlei snerpende en gevaarlijk opstijgende geluiden bedreigd. Maar zijn een vrolijk-joelende bende kindjes, een verdrietig wenend ukkie of een pijnlijk gevallen kleuter dan echt zo’n storende faktoren geworden in onze maatschappij? Zijn dat niet de meest alledaagse en menselijke, er sowieso bijhorende geluidjes? Eigenlijk begrijp ik niet dat mensen zich aan zulke onschuldige kinderkreten oeverloos kunnen storen en dat de ergernis zo ten top stijgt dat een kinderopvang-huis genoodzaakt wordt te verhuizen. Trouwens die zogezegde “lawaaihinder” beperkt zich toch slechts tot ons aller meest actieve uren, namelijk overdag. Begrijpe wie begrijpen kan? Het mag en moet gezegd, de juffen verliezen er hun goedlachsheid niet bij. En ook het klaterend gekir van de kleutertjes mag er voor mij zijn én blijven!

21:22 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-02-06

geluksfilosofie?

Het was gisteren een nieuwsitem: gelukkige mensen leven gemiddeld tien jaar langer. Okee, ik wil deze bevinding nog geloven ook, maar ergens stuit zelfs een ingeboren optimisme ook op grenzen. Als een fatale ziekte toeslaat bijvoorbeeld, moeten we uiteindelijk nederig het hoofd buigen. Volgens mij veronderstelt een positieve instelling ook een nuchtere en realistische kijk op het  leven.

Ik denk dan even terug aan mijn pa. Hij was zonder twijfel voorbeschikt om tot deze categorie van “langer levende” tevreden mensen te behoren. Hij leidde heel duidelijk een gelukkig bestaan, was een zingend optimist. Maar een enge hartkwaal beschikte definitief anders over zijn gelukkige bestaanslot, ook al wou hij nog jaren doorgaan om zijn naaste omgeving met aanstekelijk geluksgevoel te overstelpen en aan te moedigen. Zijn boodschap was eigenlijk duidelijk: wees gelukkig met de eenvoudige dingen des levens. En dat wil ik dus ook, kracht en positieve energie puren uit elk, zich aandienend, verrijkend fragment van mijn aardse doen en laten. Ik wil best tevreden zijn met het normale ‘reilen en zeilen’ van mijn gezinnetje. Ik wil blij zijn met de ‘luxe’ om te kunnen gaan werken en tracht hier dan ook de mogelijke voldoening uit te halen. Ik wil nog lang in ons knusse huisje met kleine tuintje ronddartelen (nee, ik hoef geen zwembad!)… Wat ik eigenlijk wil zeggen: ik wil ook wel tien jaar langer leven. Ik doe alleszins mijn best om, naar het voorbeeld van mijn pa zaliger, gelukkig te zijn met de lieve mensen en de kleine simpele dingen die me omringen! Jawel, ik probeer ervoor te gaan!

 

20:29 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |