31-03-06

"jong versus oud"

Sinds ik begon te werken is de groep collega’s verdrievoudigd. Ondertussen zijn er dan ook twee leeftijdscategorieën binnen het ganse team. Ik behoor tot de tweede en oudere groep.  Beleefdheidshalve noem ik de jongeren de eerste groep. Allemaal relatief hoor, dat zogezegde jong en oud, het gaat om (grosso modo) onder of boven de veertig vertoeven.
Om de zoveel tijd steekt een lichte onwennigheid de kop op tussen deze vage (euh) tegenstanders. Oei, een veel te zwaar woord, het gaat om behartigers van andere belangen.
De eersten hebben jonge kinderen en zitten krap in de tijd, de tweede zijn min of meer gesetteld, hebben wat levensruimte over. De eersten stressen vaker, de tweede (“wij”) zijn iets relaxer en, tiens, blijken in verhouding meer dan hun steentje bij te dragen en, dankzij jarenlange routine en ervaring, kwalitatiever te presteren.
Waar zit de fout, wie doet wat mis? Is dit structureel in een systeem ingebakken of gaat het om een gewijzigde mentaliteit? Ik blijf het antwoord schuldig wegens betrokken partij en zodoende wel subjectief. Vergis ik me als ik meen dat “mijn generatie” veeleisender is ten opzichte van zichzelf, de lat hoger legt, meer eer van zijn werk tracht te behalen? Zijn zij die tien of meer jaar na ons kwamen gemakzuchtiger en minder flexibel of gewoon het onbewuste slachtoffer van te veel welstand, een te materialistische samenleving, te veel luxe op te jonge leeftijd?
Wie beantwoordt deze vragen ivm een problematiek die ik ook elders, bij vrienden, hoor?
Of zie ‘ik’ spoken en ben ‘ik’ overwerkt? Okee, dan haak ik misschien wel voortijdig af.
Werk genoeg voor jongeren, laat ze zich maar bewijzen, ik leg me neer bij mijn ongelijk. 

 

22:08 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

28-03-06

"clair-obscur"

 

Eigenlijk ben ik absoluut geen langslaper. Zelfs het kleinste straaltje helder daglicht dat door het rolluik priemt, doet me definitief ontwaken. Gek toch hoe zaken een keer kunnen nemen in de loop der jaren. Vroeger, als kleuter,  was ik doodsbang in het pikkedonker van mijn slaapkamer. Nachten na mekaar werd ik, rechtopzittend in mijn bed, heftig huilend wakker. Meermaals vonden mijn ouders me radeloos wenend ronddolend in mijn kamertje.

Mijn pa (meestal nam hij de nachtwacht op het thuisfront voor zijn reke-ning) trachtte op zachte manier altijd weer mijn diepdroeve snikken te bedaren. Ondanks zijn pogingen om, telkens opnieuw, elk schrikbarend ongedierte of alle enge heksen en boosdoeners te verjagen, bleef de bangelijke onrust in mij schuilen. Niet te bannen.

Uitermate bezorgd om hun kleine bange nachtmeisje, zochten mijn ouders naar een oplossing voor dit probleem. Uitgepiekerd en suf van bekommernis kwamen zij op het klare idee om een nachtlampje te laten branden naast mijn bed. De redding was nabij, zowel voor dochter als voor papa en mama. Het licht scheen in de duisternis en ik was van alle boze geesten verlost. De verdere kinderjaren sliep ik zorgeloos als een roosje en droomde ik van goede feeën en prinsesjes (prinsjes?) in mijn hel verlichte kamertje. Mijn ouders hernamen vanaf toen ook de verkwikkende slaap der volwassenen in hun donkere kamer. Licht aan het einde van de duistere kindertunnel, heden: een lichtje-roer-me-niet. Het kan verkeren in het wispelturige “clair-obscur”… van bange meisjeslevens.

 

 

21:42 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

25-03-06

salut buurman

 

“Of ik ging paardrijden?” begroette mijn bejaarde moedertje me deze namiddag. Ze keek bedenkelijk naar mijn strakke jeans en lange rijlaarzen. Zo maakt ze vrij vaak directe opmerkingen over mijn uiterlijk vertoon. Mijn kledingkeuze en kapsel lijken haar soms iets te hip en dat zal ik, met koppig herhaalde regelmaat, geweten hebben. Meestal lach ik gul haar aanmerkingen weg waarop zij dan hoofdschuddend meelacht. Grappige confrontaties soms, ik til er liefst niet te zwaar aan.
Ik ben ook meteen op mijn hoede als ze informeert naar onze nieuwe, alleenwonende buurman. Ja, ik had vorige week uitgebreid kennis met hem gemaakt. Buur Filip is een vriendelijke en praatgrage vrijgezel, ook een lichtjes “besnorde” man. Hij gaat ons wel eens uitnodigen maar momenteel is zijn zitmeubilair nog niet compleet, nog even geduld dus. Met enige onge-rustheid in haar stem maant mijn moederke me aan terughoudend te zijn om hem bij ons uit te nodigen. Je weet maar nooit, een man alleen! Ik probeer haar gerust te stellen en zeg haar dat ik absoluut geen duistere plannen heb, een principe (!) Uiteraard kent zij ook mijn toegewijde man waarmee ik gelukkig mijn frivole leventje kan animeren.
Wat een snode scenario’s spelen er zich toch af in dat warrige hoofd van mijn oude ma… Ik begrijp haar bezorgdheid, ze waakt nog steeds over het welzijn van haar kinderen . Het weze bij deze gezegd: ma, ik hou niet van mannen met snorren, zelfs niet van onbesnorde concurrentie! De vraag is maar: zou deze slappe argumentatie kunnen volstaan om haar ongeruste geest te sussen? Ik heb zo mijn twijfels, wordt misschien vervolgd. Salut buurman.

 

 

21:33 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

23-03-06

merci mensjes

Gisteren was er dat ietwat speciale dagje. Ik kreeg heel veel lieve wensen van evenveel lieve mensen. Absoluut geen treurdagje, ondanks de aparte symboliek van de toevallige leeftijd.
De gezellige drukte nam ik er met veel plezier bij. Ik had het voorgesteld als zijnde “keinijg” en verraste zo op vrolijke wijze de twijfelende collega’s over dat gezwinde jaartje erbij.
Er werd gezoend en gefeliciteerd, de sfeer was erg leuk, uiteindelijk ging het gelukkig niet meer zozeer om mij, maar om de goeie ambiance onder mekaar. Ik was slechts het vonkje.
Dat is de mooiste beloning bij zulke evenementen, even de collegialiteit opkrikken, alle aanleidingen zijn goed. Het was een occasionele verjaardag, een rond getal, maar vooral een bont gezelschap. Ook de familie en externen, van ver en dichterbij, lieten zich lieflijk kennen. Houden zo, besluit ik nu met mijn lichtjes vermeerderde maturiteit. Het was een mooie les.

21:47 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

21-03-06

winterbang, lentedrang

 

Ik ben een waar lentekind en eigenlijk meer nog een echt zomermeisje. Niet te verwonderen dus dat ik het betreur zo lang op mijn honger te blijven zitten dit jaar. Vandaag, met aanvang van de langverwachte lente, had ik een hoopvol dagje vrij. Groot was de teleurstelling toen de grijze hemel zich maar niet openplooide om het felbegeerde lentezonnetje een kleine kans te geven. Het was nogmaals een ijzig-koud dagje, dat was overduidelijk bij aanvang van onze looptraining. Gewapend met de nodige anti-koude accessoires zoals hoofdband, handschoenen en zweetdoorlatende (!) onderkledij, leken de spieren en de gewrichten na enige tijd toch voldoende weerwerk te bieden tegen de schraal aanvoelende wind. Dit hartverwarmend sportief tussendoortje nam niemand mij nog af.  Maar mijn gedroomde leesuurtje lekker beschut in het namiddagzonnetje mocht ik vergeten. Ach, wat tracht ik toch naar die heerlijk, zachte zonnedagen, gezellig in ons kleine tuintje, met wat leesvoer bij de hand. Dat is echt genieten voor mij. Of gewoon wat lekker tuinieren, in datzelfde beperkte gazon- en bloemenperkje,  zou zoveel aanlokkelijker zijn bij wat zachte zonneschijn. Samengevat: alle karweitjes en huishoudelijke taken zouden gezwinder en vrolijk neuriënd uitgevoerd worden als er toch maar een paar bestendige straaltjes zon tussen de wolken zouden priemen.

Maar trachten we niet allemaal naar dat beetje licht en warmte vanuit de hemel…

Ik blijf hopen want de grijze lucht begint wel op mijn humeur te drukken. De winter moet toch “eens” zijn brutale plaats inruilen voor dat volgend leuk seizoen.

Daar komt de lente, daar komt de zon… misschien vanaf volgende week, of morgen reeds?

 

 

21:16 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

20-03-06

zoals vandaag

Het voorbije weekend heb ik me voornamelijk aan leeswerk overgeleverd, lekker passief. Er lag nog een stapel weekbladen waar ik eindelijk een vlug en hopelijk niet achterhaald oogje wou op werpen. Het recente boek van R. Dorrestein lonkte eveneens uitnodigend (verder) vanop het salontafeltje (het verhaal leest trouwens enorm vlot weg en is, ondanks de droevige thematiek, vrij hilarisch neergepend). En dan wou ik absoluut nog eens een brede leesronde maken op de blogs. Weer ontdekte ik nieuwe blogs waarop ik met groeiende interesse heb gegrasduind. Ik kan me zonder problemen een aantal uurtjes, “blogsurfend”, zoet houden achter het pc-tje. Zo kwam ik er uiteindelijk zelf niet meer toe om nog wat te posten op mijn blogje. Ik wil me ook niet verplichten om dagelijks een webnummertje te maken. Het is me “te veel en te vaak” gewoon onmogelijk om te schrijven tengevolge van puur tijdsgebrek. Het bloggen moet voor mij vooral op een spontane en relaxe manier kunnen plaatsvinden  Zonder dwang en in een ontspannen sfeer zie ik mezelf nog een vrij eindeloos tijdje doorgaan met mijn schrijfseltjes. Tijdens de paar maanden dat ik me ondertussen in het blogwereldje beweeg, zie ik geregeld dat mensen opeens afhaken. Sommigen voor even, anderen definitief (misschien toch niet). Steeds spijtig, ik ervaar zoiets als een verlies. Daar wil ik mezelf voor behoeden door er bewust niet de dagelijkse druk op te leggen. Ik geniet van het grabbelend lezen, zomaar lukraak ronddolend, soms gericht: de vaste klantjes! Ik zie wel wanneer ikzelf mijn korte, eenvoudige verhaaltjes kwijt wil. Zoals hier en nu, vandaag. Ik had wat tijd en zin, een sprankeltje inspiratie, dit was het resultaat.

 

 

19:38 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-03-06

zon te koop

 

Eén van de eerste mooie zonnige dagjes. Ook toevallig een verlofdagje voor mij. Mijn plan om vandaag terug de sportactiviteiten te hervatten, kon ik alleen maar met enthousiasme tegemoet kijken. Bijna drie weken niet gesport wegens ziekte en een aanslepende onfitheid.

Ik had er hoognodig behoefte aan, want de stram-heid  begon stilaan toe te slaan. Ik ben blijkbaar niet gemaakt om de dagen in mijn luie zetel door te brengen. Samen met M. heb ik toch twee rondes volgelopen in het provinciaal domein. De spieren voelden inderdaad wat stijfjes aan. Van een soepel galopje was dus net geen sprake maar dat komt nog wel terug.

Het zonnetje was er alleszins wel. Eindelijk na lange, donkere en koude maanden een beetje licht en warme gloed aan de horizon. Ik heb er zo fel naar getracht dat ik ook na de middag, vergezeld van M., de buitenlucht heb opgezocht. Een eerste zonneterrasje op de Oude Markt in Leuven, gewoon zalig! Ik begin weer echt te leven, voel overal kriebels, maak plannen, teveel plannen tegelijkertijd waarschijnlijk…

Volgende week dient zich dan nog ergens een speciale dag aan, een dag waarop M. me wou verrassen met een cadeautje. Vermits we vandaag in de stad waren, heeft M. me er nu reeds op attent gemaakt. Het ging ook over een verrassing die ik zelf beter even zou aanpassen om miskopen te voorkomen. Een blijde “retro” verrassing was het alleszins, een weekje te vroeg weliswaar maar toch perfect gepast.  De symboliek sprak boekdelen, een vestimentaire max.

Vandaag kreeg ik ook nog een mailtje van een jonge vriendin. Zij leeft nog steeds op verliefde wolkjes. Ik ben reuzeblij voor haar en gun haar nog heel veel rozegeur en man-eschijn in haar dartel leventje.

Het was dus een zonnige dag over de ganse lijn. Ik teken meteen voor een analoge zonneserie.

 

 

22:19 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

13-03-06

trieste anti-climax

Het weekend was behoorlijk druk. Ik had weekend-dienst en was zaterdag en zondag al vroeg uit de veren. Bij thuiskomst van mijn werk wachtten er nog allerlei karweitjes. Minder leuke klussen zoals een vuile-modder-kleren-was, want V. was op moun-tainbike-weekend geweest. (Even vermelden dat zijn weekend niet echt geslaagd was wegens het glad-besneeuwde parkoers en de daarbij horende ijskoude temperatuur. Van behoorlijk fietsen was nauwelijks sprake geweest!). Maar naast de huis-houdelijke opdrachten zocht ik ook naar wat leuke afleiding. Zo plande ik ook weer een bezoekje aan de orangerie van collega Edwige. Het was een ontspannen uitstapje, ik genoot van de knusse sfeer in haar aantrekkelijk interieur-etablissement. Ik laat me graag verdwalen tussen de mooi geëtaleerde hebbedingetjes, de verleidelijke bloempjes en aparte plantjes die haar “pure schoonheidswinkel” te bieden heeft. Het was weer archi-moeilijk om een keuze te maken uit haar talrijke lente-aanbiedingen.

Om het weekend in rust af te ronden, nam ik nog even diagonaal de kranten door.  Ik wou wat vroeger naar bed om de nieuwe week met fris gemoed aan te vangen. M. had nachtdienst, dus zijn gezelschap moest ik toch missen. Reden te meer om vlug onder de wol te duiken. Maar dan kwam dat éne familietelefoontje met erg droevig nieuws, ik was meteen klaarwakker. Een sterfgeval, vrij plots, veel te jong… De dochter van mijn nicht Mella kreeg een hersenbloeding met fatale afloop. Zulke akelige dingen lijken meestal elders te gebeuren, tot vandaag… En dan staan we wel even voor een harde en droeve realiteit. De confrontatie met pijnlijk verdriet, met afscheid nemen, met onbegrip, met weerloosheid… Het hield me intriest bezig, de vermoeidheid was nog aanwezig maar de slaap was verdwenen. Het weekend had prettiger kunnen eindigen en maandagmorgen had me vrolijker en meer uitgerust kunnen toelachen. Het leven was weer even lijden.

 

 

 

19:38 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

09-03-06

tandarts flash-back

Vandaag had ik afspraak bij de tandarts. Het was ondertussen weer twee jaar geleden en een controle was eigenlijk wel aan te raden. Zoals zovelen, durf ook ik een tandartsbezoekje steeds maar uitstellen. Alhoewel, ik ben niet bang voor dat prikje en al helemaal niet bang van mijn tandarts. We kennen mekaar al sinds vele jaren. We noemen mekaar bij de voornaam. Hij is een leeftijdsgenoot, zelfs een dorpgsgenoot. We zaten nog samen in de kleuterschool. We speelden samen in de zandbak, kneedden aan eenzelfde tafel plastecine, stonden met onze geplastifieerde schortjes naast mekaar aan de schildersezels. Maar op de bank was het meestal Martin, een andere jongen, die naast me zat. Ik herinner me Martin als geen ander. Martin droeg meestal zo’n zwart-blinkend schortje. Zijn halfopen mond gaf steeds de nodige inkijkruimte en slierten speeksel ontsierden constant zijn schilferige kin. Glibberige snottebellen zochten zich zonder moeite en gedurende meerdere seizoenen een weg naar het onschuldig openstaande mondje. Zijn rechtopstaande blonde piekharen zouden zelfs toen niet met extra-strong styling gel in bedwang te houden geweest zijn. Hij sprak ook onduidelijker dan de andere klasgenootjes. Zelfs als kleuter, zag ik dat er met Martin iets mis was. Hij was een simpele maar doorbrave en lieve jongen. Martin ben ik na de kleuterschool uit het oog verloren, zijn beeld blijft me wel bij.  Hoe zou het trouwens zijn met Martin? Welke voorspelbare klappen deelde het leven hem uit? Ik ben bevreesd dat hij meer dan zijn deel kreeg. De voorbestemdheid was er alleszins. Ik had het misschien aan mijn tandarts kunnen vragen. Ik vraag het hem volgend jaar wel.
Terug naar de eigen sores, de averij aan mijn gebit viel uitermate mee. Met één stijf-verdoofde lip en één nieuwe vulling ben ik er weer voor een jaartje vanaf. Gelukkig maar want echt ontspannen lag ik nu ook weer niet in die tandartsstoel, wie wel trouwens?

Maar ja, waar is Martin?

 

 

20:00 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

07-03-06

sport als afrodisiacum

 

Dat ze zoonlief in Zuid-Korea blijven aanstaren als de vreemde Europeaan met zijn Koreaanse meisje stoort hem eigenlijk niet. Het valt hem wel op, ook nog na zijn vijfde trip oostwaarts. In onze westerse maatschappij zijn gemengde koppeltjes wel meer ingeburgerd in het straat-beeld. Hier wordt nog nauwelijks omgekeken als een Aziatisch meisje met een inlandse jongen rondwandelt. Zijn wij van nature onbevangener van geest of stellen wij, avontuurlijke wester-lingen, ons minder streng op tegenover mogelijke vermenging van culturen en rassen? Soit, V. trekt er zich niet veel van aan en wil in de zomer terug bij zijn vriendin Hana op bezoek. Nog even afwachten of zijn verlofaanvraag voor augustus wordt toegestaan. V. hoopt alvast van wel. Op 27 augustus wordt in Korea ook een Ironman (*) georganiseerd en V. wil zich daar aan een deelname wagen. Zoon V. is recreatief triatleet en nam reeds aan meerdere kwart- en een paar halve triatlons deel hier in ons belgenlandje.

Nu vind ik persoonlijk een ganse triatlon net iets van het goede te veel. Ik ben heel fier op mijn sportieve zoon en bewonder zijn trainingsmoed, zijn uren van intensieve inspanningen en zijn wedstrijdprestaties. Maar ik vraag me wel af of de combinatie van zwemmen, lopen en fietsen over de volledige afstand niet te veel vergen van een zelfs tot in de kleinste finesses afgetraind, jong mensenlichaam. Met mate sporten is gezond, het mag zelfs eens pijn doen, dat weten we allemaal, inclusief ik… Maar tja, wie ben ik finaal om te oordelen over andermans doelstellingen en sportieve betrachtingen? Ik hoop dat V. er nog eens over nadenkt alvorens tot actie over te gaan. Moest hij toch deelnemen aan de triatlon in Korea, moet ik als mama-fan spijtig wel verstek geven. Maar ja, daar zal zijn lieve Hana dan wel klaar staan om haar belgische vriendje (letterlijk?) op te vangen. Het worden weer spannende sporttijden ten onze huize.

 

(*) een volledige traitlon bestaat uit: 3800m zwemmen – 180km fietsen – 42km lopen

 

 

21:00 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-03-06

end of the trip

Nog een paar uurtjes en dan is zoon V. terug thuis na zijn zestiendaagse Azië-trip.

Al vroeg deze morgen informeerde onze overbuurvrouw L. naar de terugkeer van V.  Lieve attentie van L., zij is wel een sociaalvoelend iemand. Zelf dwalen mijn gedachten ook al een ganse voormiddag af naar zoonlief ’s avontuur. Uit de berichtjes die hij stuurde, leek alles naar wens te verlopen daarginds in Korea. Hij en Hana genoten duidelijk van het weerzien en van hun korte vakantie samen. Het is hun van harte gegund hoor!

En toch wacht ik nu met spanning op een berichtje van hem. Het vliegtuig vanuit Seoul moet ondertussen bijna in Parijs gaan landen. Dan nog een TGV-ritje tot Brussel. Ik kijk uit naar zijn thuiskomst. Ik heb gezorgd voor lekkere verse broodjes want ik vermoed dat  hij even genoeg heeft van de tradi-tionele koreaanse ‘rijst en kimchi’.

Ik wacht met ongeduld, ben benieuwd om hem te zien, benieuwd om hem te horen.

Maar ach, misschien of waarschijnlijk is hij wel erg moe van zijn verre reis. Er is ook nog het uurverschil tussen beide continenten, acht uur veeg je niet zomaar weg. Ik bekijk de toestand wel wanneer hij thuiskomt. Veel kans dat de verhaaltjes niet meer voor vandaag zijn maar die horen we dan later wel. Al dan niet via dit blogje.

 

 

 

14:35 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

04-03-06

gezond weer op?

 

Na vijf dagen inactiviteit kondigt zich dan toch een gunstige wending aan in de vervelende gezondheidsperikelen. Mijn lichaam voelt opgeblazen en zwaar en begint nerveus te revolteren. Ik wil dit lome en stramme lijf ontspringen. Ik wil weer het ijverige bijtje zijn en mijn dagelijkse werkzaamheden hervatten. Ik wil boodschappen doen, een lekker maal serveren, stofdoek en stofzuiger ter hand nemen, mijn zieke ma een bezoekje brengen.  Ik tracht naar frisse lucht, wil weer buiten komen. Ik wil me even laten meesleuren door de mensenstroom in de stad. Ik wil bewust maar losjes deel uitmaken van het straatbeeld. Ik wil voelen, denken, bewegen, diep ademhalen… energie opsnuiven. Ik wil vrij beslissen wat ik vandaag en morgen wel of niet zal doen, waar ik wel of geen zin in heb… Moet kunnen, overtuig ik mezelf want ook voor mij horen bepaalde taken en verplichtingen tot de gewone gang van zaken. Maandag hervat ik dan ook graag mijn werk in het ziekenhuis, meng ik me ijverig terug onder de lieve collega’s. Ik ben optimistisch, het wordt een blij weerzien!

 

 

20:41 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-03-06

effe uitgeteld

Vorige zondag voelde ik al rare kriebels in keel en luchtpijp. En ja, sinds dinsdag hebben venijnige virusjes me echt wel in hun macht en was een doktersbezoek geen overbodige luxe. Niet te stoppen hoestbuien, loodzwaar bonzend hoofd, gezwollen klieren, pijnlijke spieren… het hoort er allemaal bij en duurt nu al drie dagen. Vanuit mijn bedje kruip ik op de zetel en omgekeerd. Ik wou wat lezen, maar zelfs dat lukt niet met zulk zwaar hoofd. Of ik zou eindelijk wat meer tijd hebben gehad om achter het pc-tje door te brengen, forget it! Het gaat me van geen kanten af. Maar eigenlijk wil ik hier absoluut geen klaagzang houden! Morgen is weer een andere en waarschijnlijk betere dag. En volgende week ben ik vermoedelijk terug helemaal fit! Ik mag me gelukkig prijzen dat het maar om een onschuldige virale aandoening gaat, een kwaaltje van ‘voorbijgaande’ aard. Er zijn, spijtig genoeg, onfortuinlijk veel mensen die dat gezondheidshalve niet meer kunnen zeggen! Niet geweeklaagd dus.

 

20:10 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |