25-04-06

miserie troef

Op werkdagen vertoef ik tijdens mijn middagpauze meestal in de onthaalhal van het ziekenhuis. Bij een lekker tasje koffie droom ik weg tussen de vele passerende mensen en laat me meedrijven in de sfeerbeelden gelinkt aan het ziekenhuiswezen. Onlangs was ik getuige van volgend triest tafereeltje.

Een man, vijfenzestig-plus, komt met zijn zieke vrouw naar het cafetaria voor een middaghap.

Hij duwt haar rolstoel, zij heeft het dienblad met de broodjes en de warme koffie op haar schuddende schoot. Haar hoofd kijkt afwezig en droef naar beneden. De man plaatst de rolstoel zijdelings langs een tafeltje, neemt de lokkende spijzen van haar over en zet zich resoluut aan tafel om gretig tot verorberen over te gaan. Het dikke stokbrood lijkt hem enorm te smaken en slorpt alleszins al zijn aandacht op. Ondertussen doet zijn sukkelachtig bevende vrouwtje moeizame pogingen om vanuit haar rolstoel op een stoel aan het tafeltje te geraken.

De man propt ondertussen zijn volgende knapperige hap brood naar binnen. Het vrouwtje wankelt, staat krom gebogen en grijpt zich bevend vast aan de tafelrand. Ik sta versteld van de onverschilligheid en de weinig attente houding van de man. Ik wacht onbegrijpelijk tot hij toch zal reageren, maar hij eet schrokkend verder. Ondertussen is een andere dame, die het tafereel van kortbij volgde, opgestaan en helpt het frêle vrouwtje veilig aan tafel. Het hoofd van het zieke moedertje blijft gebogen. Haar stijf misvormde handen proberen een koffiekoek te pakken. Poedersuiker valt op en naast haar bord wanneer ze krampachtig een eerste hap probeert. Ze wil blijkbaar een lepeltje want ineens gooit de man, gestoord in zijn eetactiviteiten, haar zijn lepeltje toe. Het roeren in de koffie lukt ook niet zo best. Langzaam en zichtbaar eenzaam eet ze haar brokkelende koek. De man leunt voldaan achterover om zijn buik wat meer ruimte te geven. Hij heeft alvast zijn gulzig deel gehad. 
Ik ben geshockeerd door de boertige houding van de man. Ik wil het tengere vrouwtje een warme knuffel geven maar denk meteen dat die man, verontwaardigd, mijn houding ook niet zal begrijpen en waarderen.

 

Het was koud en kil aan dat bewuste tafeltje die middag. Eenzaamheid, droefenis en ziekte waren troef. Sombere onmacht achtervolgde me toen ik het cafetaria verliet. Arme mensen.

 

 

20:39 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Foto Loretta, inderdaad de foto is vorige week genomen ... haast niet te geloven hé ... precies herfst ... vandaag nog iets leuks ... dat komt nog ...

Groetjes, P.

Gepost door: Novemberboy | 25-04-06

schone emo Loretta, dit was een pakkend verhaal, het vorige was ook mooi verwoord.
Graag nog van dat, zomaar uit het (soms trieste leven) gegrepen.

LD.

Gepost door: lady D | 26-04-06

Pfffffff Ocharme dat mensje.... zielig en wat een leven heeft ze misschien al achter de rug met zo een man als ik zoiets zie zou ik me niet kunnen inhouden denk ik , ik hoop voor dat vrouwtje dat ze van iemand toch een beetje begrip en vrienschap heeft
Groetjes ninne

Gepost door: Ninne | 26-04-06

*** Ik ben er wel zeker van dat er veel van die oude mensjes zo eenzaam zijn. Ook al heb je dan nog familie, die kijkt ook niet altijd naar je om.
Het moet toch wel dikwijls hard zijn voor jou met je werk, ik denk dat je er toch wel meermaals mee geconfronteerd wordt.

Gepost door: lievekeh | 26-04-06

Afhankelijk zijn oud worden, afhankelijk worden van anderen het is een beetje mijn schrikbeeld, lieve loretta. het oude vrouwtje is misschien heel haar leven afhankelijk geweest van die respectloze nurk. Waarschijnlijk heeft ze het nooit in zijn gezicht geslingerd en hem gelijk haar hielen getoond. Enkel en alleen maar omdat ze zonder hem niks kon beginnen.
Een misgroeide situatie. Net als haar arme rug.
marc

Gepost door: marc | 27-04-06

Droevig Ik denk dat het er op veel plaats zo nog aan toe gaat, vooral bij oudere koppels. Vrouwen waren vroeger veel afhankelijker en durfden hun mond niet opendoen. In de krant staat deze week nog zo'n schrijnend verhaal van een bejaarde man die z'n vrouw aan de keukentafel doodschoot omdat ze het waagde van te zingen. Triestig vind ik dat.

Gepost door: Nadia | 28-04-06

thanks @lady D: fijn dat je langskwam, ik brei rustig verder aan mijn ware verhaaltjes

@marc: jouw naam zag ik hier ten huize reeds via andere poortjes binnenwaaien... jouw zeebriesjes zijn steeds welkom in ons binnenlandje!

@nadia: ik las dat doordroevige verhaal ook in de krant, onbegrijpelijk toch?

Gepost door: loretta | 28-04-06

De commentaren zijn gesloten.