27-04-06

retro-kermis

Gisteren vroeg mijn moeder me hoe oud ze eigenlijk was. We hebben ‘samen hardop’ nagedacht en we zijn er uit geraakt. Ze is geboren in 1920.
Haar geheugen liet het even afweten en dat deed me terugdenken aan dat zomerse weekend vorig jaar toen ik haar helemaal verward aantrof.
Het was alsof ze door de teletijdmachine een paar deccenia was teruggeflitst.

Gezeten aan haar keukentafel, verwelkomde ze me luid ‘dat ik wel vrij laat was met alle activiteiten die we nog voor de boeg hadden’. Ik was niet meteen mee en vroeg om uitleg. Gretig ging ze door in haar eigen (reële) verhaal, mij met verslagenheid slaand.

Het was ‘half oogst’ en naar jaarlijkse traditie ‘kermis in het dorp’. Naar vroegere gewoonte was het op 15 augustus ook ‘kermisfeest’ bij ons thuis.

Ik moest onmiddellijk de eettafel  dekken want tante Ida, nonkel Maurice en dochter Rita konden zo arriveren. Ook tante Maria en nonkel Albert waren zoals gewoonlijk van de partij. Ik deed een schuchtere poging om haar terug te halen uit het verleden, maar tevergeefs. Ik moest nog room toevoegen aan de tomatensoep met ballekes en het was hoog tijd om de ossetong  (een klassieker!) op te warmen. De saus op de kampernoellekes mocht ik niet vergeten op smaak te brengen met oxo.

Ik probeerde nogmaals een bocht te maken naar het heden maar had geen verweer tegen haar overtuigd dolende geest. We zouden eerst met zijn allen nog een tas koffie drinken. Ik moest de ‘gateau’ uit de kelder halen en aansnijden. Ze drong aan om mijn vader, die van de buitenlucht en zijn tuin genoot, naar binnen te roepen. Weerom trachtte ik haar duidelijk te maken dat mijn pa reeds tien jaar dood was. Tevergeefse moeite. Haar verhaal ging door en door. Ik was danig geschrokken door deze confronterende feiten. Ik kon haar in deze plotse verwarde toestand niet alleen achterlaten. Mijn zus beloofde me tegen de avond af te lossen toen ik haar op de hoogte bracht over de ongewone situatie.
Op advies van de gecontacteerde huisarts stopten we de medicatie die een drietal dagen voordien was opgestart. Het vermoeden van de dokter bleek juist te zijn. Na twee dagen verdween de complete verwardheid weer. Het toegediende geneesmiddel was de boosdoener geweest. Mijn zus en ik haalden opgelucht adem na dit korte “back in time”-avontuur van ons ma.

En ons ma zelf? Zij was zich achteraf nergens van bewust en wist helemaal niet dat ze “kermis” gevierd had! Toegegeven, na de aanvankelijke schok, kon ik er ook om lachen.

 

 

20:51 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Brrr Dat moet inderdaad schrikken zijn, zeg... wat een verhaal... gelukkig kwam het achteraf weer allemaal goed...

Laborantsgewijs! Ik ben van opleiding ook een laborantje. ;-)

Gepost door: kaatje | 27-04-06

Hallo JA zo een verhaal vergeet je niet hé
Ik wens je alvast een fijn lang weekend hopelijk ban je vrij
groetjes Ninne

Gepost door: Ninne | 28-04-06

Wauw Wat en mooie foto's , wat zeg je een eind in de veertig ,in de dertig zekers , en wat een figuurtje heb je nog komt dat door het lopen ? dan zal ik daar ook ééns mee beginnen se hihi
Ik kwam je eigelijk de groetjes doen tot volgende week ,ja dus ik moet mee niets aan te doen blijf je goed verzorgen hé
liefs Ninne

Gepost door: Ninne | 29-04-06

mooi verhaaltje Hey Loretta
Ik wou je vooral zeggen dat ik het goede foto's vind

Gepost door: jean | 30-04-06

@ jean en ninne bedankt voor de fijne complimentjes!
groetjes

Gepost door: loretta | 30-04-06

De commentaren zijn gesloten.