30-04-06

sport en symphonie

Het was al na negenen toen ik vanmorgen wakker werd. Ik had van een verkwikkend slaapnachtje genoten. De ontbijtgranen aangevuld met yoghurt smaakten me bijzonder goed. Dit gezonde bordje leek me de perfecte start van mijn zondagvoormiddag. Tegen elven stond ik klaar voor mijn klassieke looprondje. Eénmaal onderweg bleek dat ik me vestimentair vergist had met mijn zomerse loopshort. Het was opvallend frisjes aan de blote benen en handen. En toch liep ik buitengewoon goed vandaag. Kwam het door de aanmoedigingen van vertrouwde wandelaars of waren de vele andere joggers (m/v) de aanzet tot mijn topprestatie vandaag? Of was het de onverwachte blits-begroeting met mijn grijzende, gewezen gynecoloog die me er vaart deed achter zetten? Ik herinner me nog maar al te goed hoe hij bij de ge-boorte van zoonlief, zo’n goeie twintig jaar terug, dringende bevelen gaf om er spoed en druk, vooral persdruk, achter te zetten. Zijn duidelijk pushende taal leidden toen ook tot een bevalling in een hoognodig versneld tempo. Wat ook de snedige drijfveer was vandaag, ik liep een besttijd en dook met de opgedane drive onder de douche. De tendens van mijn zondag was gezet.

 

Na de middag, tijdens een taxi-ritje voor mijn moeder, genoten van de muziek van Richard Ashcroft. Er staan verbazend mooie nummers op zijn twee vorige cd’s (Alone With Everybody en Human Conditions). Songs om ongestoord te beluisteren.  Alleen met mezelf, in de knusse beslotenheid van de wagen, liet ik me dromerig meevoeren door prachtige nummers met vleugjes strijkers-arrangement en subtiel pianospel. Muziek die uitnodigde om een ommetje te maken zodat het bedwelmende auto-concert nog even kon aanhouden. (Yes, slome en schone Richard, jou had ik na dit meeslepende muziekavontuur wel eens door je warrige krullen willen strelen). Spijtig dat het optreden in Ancienne Belgique op 6 juni uitverkocht is. Ik had hem wel eens live willen zien, alhoewel de kritieken op zijn nieuwe derde cd (Keys To The World) toch verdeeld zijn. Voorlopig dool ik nog wat melancholisch verder met de rock-symphonieën die mij vandaag doordrongen. Mijn dag was okee en de kans op een zacht droomnachtje alweer reeël! Hoe muziek en sport een mens intens kunnen verrijken.

 

 

23:05 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

27-04-06

retro-kermis

Gisteren vroeg mijn moeder me hoe oud ze eigenlijk was. We hebben ‘samen hardop’ nagedacht en we zijn er uit geraakt. Ze is geboren in 1920.
Haar geheugen liet het even afweten en dat deed me terugdenken aan dat zomerse weekend vorig jaar toen ik haar helemaal verward aantrof.
Het was alsof ze door de teletijdmachine een paar deccenia was teruggeflitst.

Gezeten aan haar keukentafel, verwelkomde ze me luid ‘dat ik wel vrij laat was met alle activiteiten die we nog voor de boeg hadden’. Ik was niet meteen mee en vroeg om uitleg. Gretig ging ze door in haar eigen (reële) verhaal, mij met verslagenheid slaand.

Het was ‘half oogst’ en naar jaarlijkse traditie ‘kermis in het dorp’. Naar vroegere gewoonte was het op 15 augustus ook ‘kermisfeest’ bij ons thuis.

Ik moest onmiddellijk de eettafel  dekken want tante Ida, nonkel Maurice en dochter Rita konden zo arriveren. Ook tante Maria en nonkel Albert waren zoals gewoonlijk van de partij. Ik deed een schuchtere poging om haar terug te halen uit het verleden, maar tevergeefs. Ik moest nog room toevoegen aan de tomatensoep met ballekes en het was hoog tijd om de ossetong  (een klassieker!) op te warmen. De saus op de kampernoellekes mocht ik niet vergeten op smaak te brengen met oxo.

Ik probeerde nogmaals een bocht te maken naar het heden maar had geen verweer tegen haar overtuigd dolende geest. We zouden eerst met zijn allen nog een tas koffie drinken. Ik moest de ‘gateau’ uit de kelder halen en aansnijden. Ze drong aan om mijn vader, die van de buitenlucht en zijn tuin genoot, naar binnen te roepen. Weerom trachtte ik haar duidelijk te maken dat mijn pa reeds tien jaar dood was. Tevergeefse moeite. Haar verhaal ging door en door. Ik was danig geschrokken door deze confronterende feiten. Ik kon haar in deze plotse verwarde toestand niet alleen achterlaten. Mijn zus beloofde me tegen de avond af te lossen toen ik haar op de hoogte bracht over de ongewone situatie.
Op advies van de gecontacteerde huisarts stopten we de medicatie die een drietal dagen voordien was opgestart. Het vermoeden van de dokter bleek juist te zijn. Na twee dagen verdween de complete verwardheid weer. Het toegediende geneesmiddel was de boosdoener geweest. Mijn zus en ik haalden opgelucht adem na dit korte “back in time”-avontuur van ons ma.

En ons ma zelf? Zij was zich achteraf nergens van bewust en wist helemaal niet dat ze “kermis” gevierd had! Toegegeven, na de aanvankelijke schok, kon ik er ook om lachen.

 

 

20:51 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

25-04-06

miserie troef

Op werkdagen vertoef ik tijdens mijn middagpauze meestal in de onthaalhal van het ziekenhuis. Bij een lekker tasje koffie droom ik weg tussen de vele passerende mensen en laat me meedrijven in de sfeerbeelden gelinkt aan het ziekenhuiswezen. Onlangs was ik getuige van volgend triest tafereeltje.

Een man, vijfenzestig-plus, komt met zijn zieke vrouw naar het cafetaria voor een middaghap.

Hij duwt haar rolstoel, zij heeft het dienblad met de broodjes en de warme koffie op haar schuddende schoot. Haar hoofd kijkt afwezig en droef naar beneden. De man plaatst de rolstoel zijdelings langs een tafeltje, neemt de lokkende spijzen van haar over en zet zich resoluut aan tafel om gretig tot verorberen over te gaan. Het dikke stokbrood lijkt hem enorm te smaken en slorpt alleszins al zijn aandacht op. Ondertussen doet zijn sukkelachtig bevende vrouwtje moeizame pogingen om vanuit haar rolstoel op een stoel aan het tafeltje te geraken.

De man propt ondertussen zijn volgende knapperige hap brood naar binnen. Het vrouwtje wankelt, staat krom gebogen en grijpt zich bevend vast aan de tafelrand. Ik sta versteld van de onverschilligheid en de weinig attente houding van de man. Ik wacht onbegrijpelijk tot hij toch zal reageren, maar hij eet schrokkend verder. Ondertussen is een andere dame, die het tafereel van kortbij volgde, opgestaan en helpt het frêle vrouwtje veilig aan tafel. Het hoofd van het zieke moedertje blijft gebogen. Haar stijf misvormde handen proberen een koffiekoek te pakken. Poedersuiker valt op en naast haar bord wanneer ze krampachtig een eerste hap probeert. Ze wil blijkbaar een lepeltje want ineens gooit de man, gestoord in zijn eetactiviteiten, haar zijn lepeltje toe. Het roeren in de koffie lukt ook niet zo best. Langzaam en zichtbaar eenzaam eet ze haar brokkelende koek. De man leunt voldaan achterover om zijn buik wat meer ruimte te geven. Hij heeft alvast zijn gulzig deel gehad. 
Ik ben geshockeerd door de boertige houding van de man. Ik wil het tengere vrouwtje een warme knuffel geven maar denk meteen dat die man, verontwaardigd, mijn houding ook niet zal begrijpen en waarderen.

 

Het was koud en kil aan dat bewuste tafeltje die middag. Eenzaamheid, droefenis en ziekte waren troef. Sombere onmacht achtervolgde me toen ik het cafetaria verliet. Arme mensen.

 

 

20:39 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

23-04-06

het klein geluk

 

Omdat ik weekenddienst had, zat een bezoekje aan mijn schoonouders op Paaszondag er niet in. Ik besloot in de loop van de week toch maar even bij hen langs te gaan. Sinds de gezondheidsperikelen van mijn schoonpa, nu reeds een viertal jaren, komen zijzelf niet veel meer buiten. Zij verbergen zich met hun dagelijkse leed en beslommeringen binnenshuis. Het is dus aan ons om hen af en toe op te zoeken en hun zo wat gezellige afleiding te geven.

 

Mijn schoonouders waren dan ook blij verrast toen ik onverwachts opdaagde. Ik voelde meteen dat ik welkom was en dat schoonpapa een betere dag had. Voor mijn schoonma was het een ideale gelegenheid tot een uitvoerige babbel. 

Ze stak meteen van wal over haar geliefkoosde onderwerp. Mijn lieve schoonmoeder heeft iets met immobiliën, met binnenhuisarchitectuur en met fortuinlijke erfenissen. Binnen de kortste keren werden een paar vervallen huisjes gesloopt en enkele dure villa’s, nog boven hun geschatte prijs, verkocht. Rekeningen van behang- en schilderwerken werden vereffend, antieke eiken meubels werden verhuisd. Schilderijen werden op authenticiteit onderzocht en kristallen vazen en luchters opgeblonken. Kamers werden volgestouwd met geërfd porselein en afgedankt meubilair. Mijn brave schoonma had een topdag en verhandelde in een handomdraai en overtuigd hoofdschuddend onnoemelijk veel oude belgische franken.

 

M. vertelde me onlangs nog dat zijn moeder opgroeide in een hardwerkend, maar doodarm gezin, zonder de minste weelde. Vloeit de obsessieve belangstelling van mijn schoonmoeder voor rijkdom, eigendom en luxe misschien voort uit haar schrale kinderjaren?

Ik laat haar opgaan in haar rijkelijke verhaaltjes en luister quasi-verbaasd naar de soms uit de pan swingende bedragen die neergeteld worden. In wezen een onschuldig spel.

Tussendoor deed mijn schoonvader een bewuste poging met actueel gespreksmateriaal. Hij was en is nog steeds een boeiend man. Ook naar hem luister ik graag. Ook met hem praat ik graag even bij. Een volgende keer misschien want het was ondertussen tijd om huiswaarts te keren, naar M., die van een werkongevalletje (jong toch!) zat te bekomen.

 

Als afscheid kwam mijn schoonmama me nog achterna met verse eitjes en zelfgebakken wafels. Toen ik wegreed, zag ik mijn schoonouders tevreden wuivend hun huisje weer binnengaan. Het goed gevoel was er, ook voor mij. Geluk zit in de kleine dingen, niet?

  

  

 

19:33 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

21-04-06

"run and fun"

Paasmaandag was mijn enige vrije dag van het lange weekend. Tijd dus om de beentjes uit te slaan teneinde mijn loopachterstand in te halen. Hiermee bedoel ik dat ik gewoon mijn veertig minuutjes rond wou lopen. Het werd een prettig loop-halfuurtje want ik kreeg onverwacht gezelschap van een toffe, jonge kerel. Niet dat ik me moest bewijzen voor die leuke gast, maar eerlijk waar, ik liep gezwind. Mijn occasionele looppartner was blijkbaar wat verrast door mijn relatief vlotte loopstijl en gaf me hieromtrent zelfs een deugddoend complimentje.

Ik voelde me vereerd en wou de sportieve jongeman, die als haas voor me gefungeerd had, ook een geste doen. We kwamen overeen om ’s anderen-daags in de stad af te spreken, zo kon ik hem adviseren bij het uitkiezen van een nieuwe zomerse outfit. Het was leuk kuieren in de stad. Winkeltje in, boetiekje uit. Vest aanprijzen op de ene plek, elders broeken en T-shirt’s aandragen naar  pashokjes. Keuren en goedkeuren. Het kwam uiteindelijk dik voor mekaar. De gekozen kleren zaten perfect en ik was fier op mijn hippe metgezel. Een aangename namiddag, zeg dat wel. Na ons gezamenlijk looppartijtje was ook onze stadsshopping een zeer geslaagde onderneming.

Het was lang geleden dat ik nog zo gezellig met iemand op stap was geweest (ik maak even abstractie van mijn partner M.). We genoten beiden en gaan dat zeker nog eens overdoen als we toestemming krijgen van onze respec-tievelijke partners. Vincent, mijn gelegenheidsmaatje en toevallig mijn eigenste zoon, hoeft het zelfs niet te vragen aan zijn verre vriendin Hana, verblijvend in Zuid-Korea. En M. mag uiteraard te allen tijde mee. “It’s a family affair”.

 

 

21:28 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

20-04-06

een lentekeuze

 

Ik kon me een tergend weekje niet meer bewegen tot schrijven. Alhoewel, mijn dolle molentje bleef dag en nacht doordraaien. Het wriemelde en het sputterde in mijn hoofd. “Intrusies” heet dat in de psychologische wetenschap, gedachten die er eigenlijk niet mogen zijn maar die toch woelen. Bedenkingen die droef stemden, met haast willoos warme tranen op een hoofdkussen. Een emotionele inzinking? Een zwak interludium, een eenzame tussenfaze? Een licht gestoorde hormoonhuishouding of ander ongekend letsel? Iets ging fout, wat het ook moge wezen. Soit.
Ik wacht niet langer op het ultieme antwoord. Ik weet dat ik morgen rechtkruip en lessen trek uit de voorbije versuffende gedachtengang. Ik sluit mijn episode “hoofdbrekens” hier af. Het is effe genoeg geweest.

Morgen, je zal zien… neem ik lente-rijke beslissingen. Morgen… functioneer ik weer als “sterke” vrouw (maar met zachtheid). Morgen… ga ik terug krachtdadig op pad. Morgen… schrijf ik over “leuke” tussendoortjes en nog veel meer. Nog één keer slapen… liefst languit.

 

22:39 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-04-06

lof voor de prof

Gisteren had ik, samen met een paar collega’s, de gelegenheid om een bijscholingsvoordracht bij te wonen. Het onderwerp leek boeiend en ik voel me ook nooit te oud om nog nieuwe dingen op te steken. De lesgever was een oud-pupil van mijn ex-baas, Prof. Em. Joseph VDP. Die man, tevens bacterioloog, stak zijn bewondering voor mijn oud-baas niet onder stoelen of banken. Al heel gauw vermeldde hij, aan de hand van nostalgisch beeld-materiaal, de naam van Prof. J. Vandepitte. Een groot bacterioloog, tot ver over de landsgrenzen een gekende naam.

Eind jaren tachtig liet hij zijn taak, met de nodige spijt, over aan een zachtmoedige opvolger.

Achter de schermen bleef hij wel nog actief het wondere wereldje van de micro-organismen volgen. Hij kwam nog geregeld langs op het labo dat ooit het “zijne” was.

 

En ja, zo ook gisteren, na de voordracht! Dit is echt wel een geval van verregaande telepathie. Is het toeval dat hij net nu langskomt? Even hou ik de adem in van pure verbazing. Nee toch.
Een grijze man wenkt me vanachter de vergrendelde deur van ons bacteriologie-domein.
Beetje lachwekkend gezicht, maar ik haast me om mijn zichtbaar ouder geworden baas binnen te laten. De begroeting is heel enthousiast, van weerskanten. Ik deel hem mee dat hij net nog ter sprake en in beeld kwam tijdens de les parasitologie. Hij is vereerd en lacht gul terwijl hij me aandachtig bekijkt. Hij noemt me nog steeds correct bij naam. Vierentachtig is hij nu. Hij loopt met de schouders ietwat schever dan eertijds en sleept lichtjes met één been sinds zijn heupoperatie. Verder is hij nog de alerte en intelligente man met de spitse humor en de meest onverwachte opmerkingen. Net zoals vroeger, kijkt hij ook nu niet weg van (euh) de vrouwen. Een kleine anekdote. Ik herinner me nog als gisteren die prille werkdag op het labo dat hij me, als grote baas, zei dat ik “naakt” was. Ik tastte meteen, een beetje roodaanlopend, langs mijn lichaam om te ontdekken waar er iets fout zat aan mijn kledij. Bleek eenvoudig dat ik die dag mijn oorhangers niet aan had, een attribuut dat gewoonlijk deel uitmaakt van mijn dagelijkse outfit. Hij (‘womanizer’) had de fout ontdekt!

 

Terloops vertelt hij me dan ook dat hij niet meer met de auto rijdt. Te gevaarlijk! Ja, sorry, zeg dat wel! Zelfs toen hij nog veel jonger was, riskeerde je het vege leven als je met hem meereed. Knipperlichten kende hij helemaal niet, constante snelheid al evenmin. Bij het parkeren raakte hij gegarandeerd en zonder enige schroom de voor-, achter- of naast hem gestationeerde wagens. (Was er een probleem?). Verstandig besluit van de man om met de trein van de kust, waar hij nu rustig resideert, veilig naar Leuven te sporen.

 

Ondertussen drentelt hij verder naar collega Pol. Wederom een uitbundige begroeting. Weer een ander verhaal. Hij brengt ons en “zijn” labo, waarvan hij als historisch stichter geldt, nog graag een bezoek, dat is grappig ge-nieten voor iedereen.

Hij fleurt op bij het weerzien van zijn oude vertrouwde personeel… maar kijkt met argus-ogen naar de modernisering die is doorgevoerd. Hij was de man van het manuele werk en vertrouwt het ver-technologiseerde wereldje niet echt. Ik merk het als hij wegslentert, iets meer gebogen en nog trager als toen ik hem binnenliet… Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan.

 

 

20:40 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

10-04-06

downs, and ups

Ik heb het weer een paar dagen laten afweten. Ik was moe, heel moe. Ik voelde me compleet leeg en futloos. De wakkere nachten waren vooral negatief geladen en beladen. Drie volle dagen en drie lange nachten had ik willen wegslapen om mijn doordravende hartje zijn sportieve ritme te laten hervinden. Maar het gaat beter ondertussen. De chaos in mijn warrige hoofd is opgeruimd. De rust in het verstoorde hart is weergekeerd.

Gisteren las ik een hardmooi en schrijnend gedicht van Herbert Mouwen (hierbijgevoegd). Het kervende, haast kermende, woordenspel trof me diep. In een spontane emotie bedacht ik dat het beter was te genieten van de geneugten des levens. Narigheid is er genoeg en ligt overal op de loer. Niet toelaten als het even kan!

“Existance is a game” citeerde M. later op de dag nog. Maar niet altijd, dacht ik in een flits. Toch ben ik me er terdege van bewust dat we ons eigen leven moeten sturen naar dat beetje geluk. Meteen besloot ik mijn haperende roer om te gooien en de levenslustige draad weer op te pakken. Vanmorgen ben ik, nog wel met slaaptekort, vrolijk naar mijn werk vertrokken. Deze luchtige tendens heb ik een ganse drukke dag kunnen aanhouden. De zwaarmoe-digheid heeft plaats geruimd voor een verlichte geest. Ik voel duidelijk dat het mentale herstel gunstig evolueert. Psychologisch ervaar ik weer het naderen van mijn topconditie. Een hoge vlucht?

 
Hersentumor

Tussen de dagelijkse muizenissen heeft zich
een woelrat in haar hoofd gevestigd, zo een
die niet meer weg wil, die de taal versplintert
tot onverstaanbare klanken en de wilde blik
in haar ogen verankert, woest om zich heen
slaat, aan haar zinnen knaagt, herinneringen
loswrikt, tegen de toekomst aanhikt, hij vreet

zich een baan door haar hoofd, hij knabbelt
aan haar wilskracht, tast aan, valt aan, heeft
niet de wil om te leven, ach nee, kansen op
overleven zijn ten eeuwige dage verkankerd
Nu zijn woelratjes op zich best aardige dieren 
met een hoog aaibaarheidsgehalte, maar uit
haar hoofd kan niet langer een boom groeien

In de nacht van haar hoofd huizen de taboes
in de koestering van haar laatste woorden leeft
in de elleboog van haar laatste levenshoop komt
in de genade van haar doodstrijd smaakt niets
in de slaap van de speling van het lot berust

in het verdorren van haar milde blik daagt alles
in het schrapen van haar keel weerklinkt niets

 

 

23:00 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

06-04-06

vrede heerse

Vandaag was een rotdag, geen nadere verklaring. Onze huisvrede werd door derden aangetast. Eén simpel telefoontje, geheel onterecht, haalde ons overhoop. Wat een mens toch allemaal kan overkomen, ongevraagd en onschuldig.
Ik geef geen commentaar, ik herstel me morgen wel. Succes aan iedereen in de liefde, op de eerste plaats aan onszelf, ondanks een poging tot inbreuk op onze knusse huiselijkheid.
Alsjeblief, mensen, niet meer doen. Ieder kookt zijn eigen potje. Wij willen geen pottenkijkers.

22:31 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

03-04-06

zondagszonde

Gisteren zondag. Volgens de katholieke leer is zondag rustdag, een heilige dag waarop het verboden is om te werken. Vele wetten van het christendom heb ikzelf reeds jaren overgelaten aan hen die ze nog willen navolgen. Ik bedoel dit niet oneerbiedig. Elk individu heeft recht op zijn eigen geloofs-overtuiging. Ik stel me ook al jarenlang, inclusief weekend- en feest-dagen, ten dienste van de vele zieke mensen in het ziekenhuiswereldje.  Ik heb hier trouwens absoluut geen moeite mee!

En gisteren, inderdaad op zondag, heb ik thuis een ganse dag gepoetst! Niet mijn favoriete bezigheid hoor, ik weet wel beter en ken ook andere en meer verrijkende activiteiten. Maar af en toe zijn stofzuiger, zeemvel, emmer en dweil een must. Het was ook een kwestie van het onaangename aan het nuttige te paren. M. was gisteren de ganse dag uithuizig wegens, ja, weekenddienst! De ideale gelegenheid om eens voluit te gaan bij mijn geplande opruimingsdrang. Zo gedacht, zo uitgevoerd! Tegen zessen zag ons sobere huisje er kraaknet uit. Ik was fier op het hyper-blinkende resultaat, maar kwam zelf wel gekraakt uit mijn hevige poetswoede. Compleet uitgeteld en geveld door zware rugpijn moest ik de rest van de zondag plat op de zetel. Meerdere pijnstillers en een halve roman later, was mijn geteisterde onderrug nog steeds nadrukkelijk aanwezig. Zelfs inslapen, laat in de nacht, lukte niet omdat geen enkele lighouding comfortabel aanvoelde. Ik berustte in mijn slapeloze toestand, gelukkig had ik vandaag weer een dagje vrij. Tijdens mijn nachtelijke, met pijn doordrenkte, denkrondjes kon ik me ineens niet van de indruk ontdoen dat dit mijn welverdiende straf moet geweest zijn. De ‘goede god’ had me waarschijnlijk als ketter herkend en me door mijn ge-pleegde zondagswandaden weten te vinden… Ik overweeg ernstig om M. te vragen of hij de volgende poetsbeurt voor zijn rekening wil nemen. Aan hem de vrijblijvende keuze welke dag! Pasen?

 

 

19:38 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |