06-05-06

zaterdagse afloop

Vandaag was ik alleen thuis. Neen, eigenlijk niet echt alleen. Zoon V. was er wel maar hij heeft tijdens de weekends meestal zijn eigen strict getimede planning. Moet kunnen op jong volwassen leeftijd. We deden dus elk ons eigen ding. V. koos voor een lange fietstraining. Ik opteerde voor een looptraining deze voormiddag.

Ik koos voor mijn loopje eens een ander parcours uit om het wat minder monotoon te maken nu M. me niet vergezelde wegens weekenddienst. Helemaal alleen, joggend in het park, zonk ik een beetje weg in mezelf. Ik herken die fases als lucide momenten om gedachtenkronkels recht te trekken. Elk probleempje kan dan een nuchtere oplossing krijgen. Ogenblikken ook waarop creativiteit soms hoogtij kan vieren. Tot zover was alles mooi in orde, op het mentale front viel alles in zijn plooi .
Maar wat kraakte mijn lichaam ondertussen. Ik voelde al gauw dat het niet goed zou komen. Er kwam herkenbare pijn opzetten in dat verdomde heupgewricht. Ik gaf niet meteen toe aan het pijngevoel. (Ik ben geen doetje!). Waar ligt mijn pijndrempel? Toch moest ik snel toegeven dat deze loopsessie geen lichamelijke zegen inhield, integendeel. Ik probeerde mezelf de wijze woorden van de huisarts in herinnering te brengen: niet doorlopen bij pijn. Ik heb mijn training bewust ingekort en ben na een half uurtje braafjes gestopt. Misschien maar goed dat M. er niet bij was. Telkens het niet vlot loopt met mij, deelt ook hij in de brokken, het tempo stokt dan en we wijken van gekende paden af. Deze keer verwerk ik het solo, ook geen pretje, maar het leed blijft individueel.
Mijn zaterdagnamiddag kende dus bij aanvang zijn klassieke patroon, welis-waar mankeliek. De boodschappen voor mijn kwiek taterende mama mocht ik vandaag ook alleen afhandelen. Geen moeilijke klus, was zo geklaard. Zonder haar gezelschap verlies ik minder tijd aan haar sociale kontakten, ze legt ze overal, in het lang en in het breed.

Dan kwam onverwachts mijn mooie petekind nog langs bij haar oma. Het was alweer zolang geleden dat we mekaar nog zagen. Onze leuke babbel liep echt wel uit, maar deed ons allebei wel deugd aan ons vrouwenhartje. Veel later dan gewoonlijk kwam ik thuis. Niet te laat want op het thuisfront wachtte er nog niemand. Even tijd voor mezelf en een tukje bij het journaal.

 

 

23:19 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

:-( Ik hoop dat de pijn gauw wijkt zodat je weer je gewone afstand kan lopen!

Gepost door: kaatje | 07-05-06

linkje ik hoop dat het ok is dat er een linkje naar hier op mijn blogje staat, en dat ik daarvoor een foto van hier gebruikt heb

Gepost door: prettig gestoordte ikke | 07-05-06

weekend-einde Net voor het weekend om is spring ik nog even binnen in je verkwikkende kijk op de dingen. het doet altijd deugd om je verhaal te lezen en over welk onderwerp het ook is, er blijft steeds een positief gevoel achter. Ideaal om het weekend af te sluiten en de week te beginnen.
Doe het goed. marc

Gepost door: marc | 07-05-06

Hallo Even komen bijlezen en steeds fijn om je verslagjes te lezen
fijne maandag nog en hopelijk gaat het al beter met de pijn aan je heup
Groetjes Ninne

Gepost door: Ninne | 08-05-06

De commentaren zijn gesloten.