10-05-06

weerloos, van waarde

Een paar dagen geleden reed ik weer langs de begraafplaats in mijn geboor-tedorp. Vooral als ik alleen ben, dool ik graag, pratend in mezelf, rond op verlaten plaatsen, kerkhoven bijvoorbeeld. Ook nu was er die plotse drang om naar het graf van mijn vader te gaan. Ik wou hem even ‘goeiedag’ zeggen. Zoals hij mij ook heel nadrukkelijk ‘dag L.’ kwam zeggen toen ik bij hem wegging die laatste zaterdag van zijn aardse bestaan. Het was alsof hij wist dat het onze allerlaatste ‘levende’ groet was. Mijn vader was al geruime tijd hartlijder. Ik zag dat zijn krachten afnamen maar toch kwam zijn dood nog onverwacht. Zomaar een vrije maandagmorgen, voor dag en dauw, besliste hij om niet meer op te staan. Hij nam nog heel bewust afscheid van mijn moeder en sloot dan voor eeuwig zijn vredevolle ogen. Eénentachtig was hij, maar zeker niet oud, zijn geest bleef jong.

Afscheid nemen doet pijn, soms vreselijk pijn. Na zijn begrafenis overmande mij een immens droef gevoel. Ook het enge idee dat mijn vader in een som-bere kist, in de koude novembergrond rustte, was ondraaglijk en niet meteen aanvaardbaar. En toch… Het verdriet slijt zachtjes met de jaren, de herin-nering nooit. Ik denk nog regelmatig aan mijn pa. Ik weet dat hij naar me luistert, zoals vroeger. Ik voel hem soms heel dichtbij.

 

Laatst vertelde ik M. nog over de vele herinneringen aan mijn vader, over het verankerde en steeds weerkerende filmpje van onze laatste ontmoeting (de wuivende woorden, zijn oprecht lachende ogen). M. repliceerde met een zacht citaat van de Nederlandse dichter Lucebert: “Alles van waarde is weerloos”. Een deugddoend schouderklopje en vooral een ode aan mijn overleden papa. ‘Dank je M.' voor deze attente inschatting. Ook dit heb ik mijn pa al toevertrouwd. Hij heeft me heel dicht tegen zich aangedrukt en me met een warm gebaar weer op weg gestuurd, een lange liefdevolle weg, mijn eigenste levenspad.

 

 

16:09 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

weerloos, van waarde Dag Loretta, heb de weg ook naar jou gevonden en, sorry voor de vrijpostigheid, ik voel me naast jou lopen. Bij het vorderen van je tekst schudde m'n hoofd onophoudelijk een "ja" en bonkte m'n hart op het ritme van verbondenheid.
Na 14 jaren van vaarwel, leeft ook mijn vader onafscheidelijk met en in mij mee. En weet je, na jaren van verdriet heeft hij mij "liefdevolle dankbaarheid zonder gemis" geschonken. Ik betrap me op dagdagelijkse dingen die ik van hem heb overgenomen, overgehouden.
Alleen...mijn vader heeft geen graf; hij schonk zichzelf aan de wetenschap, zonder enig overblijven, maar ik kan nog alles bij zijn foto kwijt, zijn blik, zijn lach is voor mij van weerloze waardigheid.
Zoals M jou toelaat, heb ik een E die me daarin begrijpt.
Dank voor jouw warm verhaal.
groeten,
Iris

Gepost door: Iris | 10-05-06

Generaties dag lieve loretta,
door je verhalen heb ik kennis gemaakt met drie mannen in je leven. drie generaties. drie mensen waarover je met respect spreekt. je bent een goed mens. De Nits zingen hier net het zo weemoedige 'adieu, adieu, sweet bahnhof...'
marc

Gepost door: marc | 10-05-06

Even triest ... Dag Loretta,

Ik kreeg haast de tranen in m'n ogen bij het lezen van je woorden ... een vader heb ik nooit gehad (ook al is die nog in leven) ... m'n stiefvader is een supervervanger, maar 't is toch anders ... en m'n ma, daar heb ik werkelijk alles aan te danken ... de dag dat de allerhoogste haar roept, wordt de slechtste en meest trieste dag van m'n leven ...

Gepost door: Novemberboy | 11-05-06

bedankjes @iris: fijn dat je even met me meewandelde. en ja, die grafsteen draagt maar in minieme mate bij aan de intense herinnering, het wezenlijke zit immers diep in het hart, op een onuitwisbaar melancholisch plekje.

@marc: hartelijk dank voor je warme appreciatie, inderdaad ik ben en was steeds mooi omcirkeld door een paar lieve familie-mannen. (en dat muziek kan beroeren hoef ik jou blijkbaar niet uit te leggen.)

@novemberboy: merci voor je warme medevoelen, koester je lieve mama maar zolang ze er voor jou kan zijn en vice versa: verwen haar zondag eens extra op moederdag.

Gepost door: loretta | 11-05-06

Lieve Loretta, ikzelf was nog heel jong toen ik mijn vader op 60-jarige leeftijd verloor.
Ik was er kapot van en kon het verlies maar heel moeilijk verwerken.
Nu kan ik zeggen dat ik het verwerkt heb, maar hij heeft een stukje van mijn hart meegenomen; de wonde is genezen maar het litteken blijft...

Fijne avond nog meid!
Lieve groetjes van Fleur

Gepost door: Fleur | 11-05-06

Hallo Heel herkenbaar ,mijn vader een schat van een man stierf op 63 jaar één jaar is hij ziek geweest wat ons leventje van zorgeloos door het leven te gaan veranderde dat zoiets kon gebeuren ,ook nu bijna 18 jaar geleden denk ik ook nog veel aan hem wel fijn te lezen dat zo een verlies ook bij anderen niet vergeten wordt
Liefs Ninne

Gepost door: Ninne | 11-05-06

weerloos alles van waarde is weerloos, dat is het helemaal. loretta, je hebt me heel diep geraakt met deze tekst. het is duidelijk dat je heel veel van je vader hebt gehouden.

Gepost door: martin | 12-05-06

Hallo Ik kom je een fijne start van deze nieuwe week toe wensen
Groetjes Ninne

Gepost door: Ninne | 15-05-06

De commentaren zijn gesloten.