16-05-06

bellissima

Dag lieve bezoekertjes. Ik wil gewoon kort meedelen dat ik even van het blogtoneel verdwijn. Er rest me momenteel nauwelijks vrije tijd. Het voorbije weekend vertoefde ik op mijn werk. Deze week plande ik nog een paar avonduitstapjes en donderdag begin ik te pakken. Zomerse kleertjes, loop-schoenen en een stapel boeken gaan zeker de valies in. Als alles meezit, rijdt ons wagentje zaterdag richting Umbrië. La vitta è bella?

 

18:05 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

10-05-06

weerloos, van waarde

Een paar dagen geleden reed ik weer langs de begraafplaats in mijn geboor-tedorp. Vooral als ik alleen ben, dool ik graag, pratend in mezelf, rond op verlaten plaatsen, kerkhoven bijvoorbeeld. Ook nu was er die plotse drang om naar het graf van mijn vader te gaan. Ik wou hem even ‘goeiedag’ zeggen. Zoals hij mij ook heel nadrukkelijk ‘dag L.’ kwam zeggen toen ik bij hem wegging die laatste zaterdag van zijn aardse bestaan. Het was alsof hij wist dat het onze allerlaatste ‘levende’ groet was. Mijn vader was al geruime tijd hartlijder. Ik zag dat zijn krachten afnamen maar toch kwam zijn dood nog onverwacht. Zomaar een vrije maandagmorgen, voor dag en dauw, besliste hij om niet meer op te staan. Hij nam nog heel bewust afscheid van mijn moeder en sloot dan voor eeuwig zijn vredevolle ogen. Eénentachtig was hij, maar zeker niet oud, zijn geest bleef jong.

Afscheid nemen doet pijn, soms vreselijk pijn. Na zijn begrafenis overmande mij een immens droef gevoel. Ook het enge idee dat mijn vader in een som-bere kist, in de koude novembergrond rustte, was ondraaglijk en niet meteen aanvaardbaar. En toch… Het verdriet slijt zachtjes met de jaren, de herin-nering nooit. Ik denk nog regelmatig aan mijn pa. Ik weet dat hij naar me luistert, zoals vroeger. Ik voel hem soms heel dichtbij.

 

Laatst vertelde ik M. nog over de vele herinneringen aan mijn vader, over het verankerde en steeds weerkerende filmpje van onze laatste ontmoeting (de wuivende woorden, zijn oprecht lachende ogen). M. repliceerde met een zacht citaat van de Nederlandse dichter Lucebert: “Alles van waarde is weerloos”. Een deugddoend schouderklopje en vooral een ode aan mijn overleden papa. ‘Dank je M.' voor deze attente inschatting. Ook dit heb ik mijn pa al toevertrouwd. Hij heeft me heel dicht tegen zich aangedrukt en me met een warm gebaar weer op weg gestuurd, een lange liefdevolle weg, mijn eigenste levenspad.

 

 

16:09 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

06-05-06

zaterdagse afloop

Vandaag was ik alleen thuis. Neen, eigenlijk niet echt alleen. Zoon V. was er wel maar hij heeft tijdens de weekends meestal zijn eigen strict getimede planning. Moet kunnen op jong volwassen leeftijd. We deden dus elk ons eigen ding. V. koos voor een lange fietstraining. Ik opteerde voor een looptraining deze voormiddag.

Ik koos voor mijn loopje eens een ander parcours uit om het wat minder monotoon te maken nu M. me niet vergezelde wegens weekenddienst. Helemaal alleen, joggend in het park, zonk ik een beetje weg in mezelf. Ik herken die fases als lucide momenten om gedachtenkronkels recht te trekken. Elk probleempje kan dan een nuchtere oplossing krijgen. Ogenblikken ook waarop creativiteit soms hoogtij kan vieren. Tot zover was alles mooi in orde, op het mentale front viel alles in zijn plooi .
Maar wat kraakte mijn lichaam ondertussen. Ik voelde al gauw dat het niet goed zou komen. Er kwam herkenbare pijn opzetten in dat verdomde heupgewricht. Ik gaf niet meteen toe aan het pijngevoel. (Ik ben geen doetje!). Waar ligt mijn pijndrempel? Toch moest ik snel toegeven dat deze loopsessie geen lichamelijke zegen inhield, integendeel. Ik probeerde mezelf de wijze woorden van de huisarts in herinnering te brengen: niet doorlopen bij pijn. Ik heb mijn training bewust ingekort en ben na een half uurtje braafjes gestopt. Misschien maar goed dat M. er niet bij was. Telkens het niet vlot loopt met mij, deelt ook hij in de brokken, het tempo stokt dan en we wijken van gekende paden af. Deze keer verwerk ik het solo, ook geen pretje, maar het leed blijft individueel.
Mijn zaterdagnamiddag kende dus bij aanvang zijn klassieke patroon, welis-waar mankeliek. De boodschappen voor mijn kwiek taterende mama mocht ik vandaag ook alleen afhandelen. Geen moeilijke klus, was zo geklaard. Zonder haar gezelschap verlies ik minder tijd aan haar sociale kontakten, ze legt ze overal, in het lang en in het breed.

Dan kwam onverwachts mijn mooie petekind nog langs bij haar oma. Het was alweer zolang geleden dat we mekaar nog zagen. Onze leuke babbel liep echt wel uit, maar deed ons allebei wel deugd aan ons vrouwenhartje. Veel later dan gewoonlijk kwam ik thuis. Niet te laat want op het thuisfront wachtte er nog niemand. Even tijd voor mezelf en een tukje bij het journaal.

 

 

23:19 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

02-05-06

exit klus-papa

Het lang weekend zit er voor mij ook op. Mijn vrije driedaagse ging van start op zondag. De voorspellingen van weerman Marc (http://marcozuidpolo.skynetblogs.be) waren correct. Vanaf woensdag zouden zomerse temperaturen hun intrede doen. Zo zal blijkbaar geschieden, want tot vandaag hoefden we ons nog niet te tooien met blote benen, strakke topjes en fleurige kleurtjes. Mijn plannen om de beperkte border in ons tuintje van onkruid te ontdoen, heb ik ook opgeborgen. Bij twaalf graden vind ik daar niks gezellig aan.

 

Nochtans, sinds een paar jaar, is dit taakje voor mij weggelegd. Tot mijn schoonvader ziek werd, onderhield hij ons tuintje. Hij kwam wekelijks bij ons langs om allerlei klusjes op te knappen. Hij was in vele stielen onderlegd. Hij zocht en vond voor elk probleem een oplossing. Hij hielp ons steeds uit de nood. Wij hoefden dan ook geen vakmensen te contacteren. Schoonpapa stond altijd paraat met raad en daad. De tijd van de daden is nu voorbij.

 

Vier jaar geleden kreeg mijn schoonvader gezondheidsproblemen. Een ope-ratieve ingreep was noodzakelijk maar had hoge slaagkansen. De kwaad-aardige celletjes werden in een beginstadium ontdekt. Het woekerende gezwelletje werd met succes weggenomen en nabehandeling was niet nodig. Buiten een paar ongemakjes zou mijn schoonpapa herstellen van zijn plotse lichamelijke kwaal. Maar dat hadden wij verkeerd gedacht. Toen de euforie een drietal weken na de operatie was weggezakt, bleef de man hulpeloos zwijgend in zijn zetel zitten. Alle interesses weg, elk optimisme zoek, lichamelijk en geestelijk futloos.

De noeste werker, de realistische denker, de intelligente man zat ineenge-doken voor zich uit te staren. Zijn wereld was blijkbaar ingestort. Psycho-logische begeleiding leek een mogelijke oplossing voor het neerslachtige probleem van schoonpa, maar hijzelf gaf geen gehoor. Het was hard om aan te zien hoe een verstandige en opgewekte man veranderde in een compleet ander persoon. Had zijn (volgens hem onterecht genezen verklaarde) kwaal zulke impact op zijn psyche? Voelde hij zich aanvankelijk verlaten door de wetenschap en misschien in een later stadium door de eigen familie. Wij deden wat we konden, maar vanuit ons standpunt was er machteloosheid.

 

Onze klusjesman gaf het klussen volledig op. Spijtig, hij was een bereidwillig helpende en lieve man voor ons en voor de vele anderen die op hem een beroep deden. Ik durf toegeven dat ik hem mis en af en toe met de handen in het haar zit als er zich onverwacht een technisch defect voordoet hier ten huize. Mijn schoonvader gaf me onlangs zijn electrische zaag mee zodat ik de vier coniferen in ons hofke kon inkorten. Zal ik M. dan maar vragen om de ladder vast te houden om deze klus te klaren? M. kan helemaal niet zagen, zeker niet electrisch (zegt hij).

 

 

20:28 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |