05-06-06

la mamma

Het is zondag (28/5) en wij huizen nu een week in onze albergo “ Le Tre Isole”. Het was probleemloos wennen aan de omgeving en het klimaat. Alles kits hier ter plekke. Anders verloopt het op het familiale thuisfront. Sinds woensdag verblijft mijn moeder in het ziekenhuis.

Er waren nochtans geen zichtbare gezondheidsproblemen toen we onze thuishaven met gerust gemoed verlieten. Mijn zus en de vier kleinkinderen zouden de komende twee weken de nodige bezoekjes en boodschappen voor hun rekening nemen. Toch is la mamma mia er in geslaagd om zichzelf een duvelse onrust aan te doen. Vage maar aanhoudende buikklachten waren voldoende aanleiding om tot een ziekenhuisopname over te gaan. Allerlei ondertussen uitgevoerde onderzoeken brengen geen ernstig lichamelijk letsel aan het licht. Mijn zus holt dagelijks naar de kliniek waar ze onze moeder (nu) totaal relaxed, lachend en goed geluimd aantreft in haar met veilige zorgen omringde bed. Mijn ma is er, blijkbaar weer zonder veel schroom, in geslaagd om deze voor ons onwennige en oncomfortabele situatie te creëren. Ik schrijf dit met alle begrip voor mijn oude alleenstaande moeder, haar eenzaamheids-ervaren en de hieruit volgende panische gedachtenkronkels. Want meer dan een een paniekaanval uitgelokt door een allesoverheersend verlatenheids-gevoel is er blijkbaar niet aan de hand. Mijn zus is tijdelijk overbelast en,
voor haar doening, behoorlijk opgefokt en ik… ik heb bij de huidige situatie een zeker afstandelijk (ook ‘letterlijk’) en meer dan gemengd gevoel.
Ach, moedertje, moedertje, als jij ernstig ziek wordt, komen wij immers meteen naar huis. Zeker weten, wees gerust.

 

 

 

21:00 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.