18-06-06

gezond gezind

Vandaag was er naar jaarlijkse gewoonte de halve triatlon in Brasschaat. Zoon V. wou daar zijn huidige sportieve vermogen uittesten en had de auto nodig voor de verplaatsing naar dit zwem-fiets-loop-evenement. Dus stapte ik vanmorgen, om 6u20, na lange maanden nog eens op mijn fiets om te gaan zondagwerken.
Met de vroege klaarte en het voorspelde zomerweer leek mijn fietstochtje een luchtig haalbaar initiatief. Buiten die ene, duidelijk gemotiveerde, jogger en een paar wankel huiswaarts kerende uitgaanders was er geen levende ziel te bespeuren op de ochtendlijke baan. Hoe sterk is de eenzame fietser? Niet kromgebogen over mijn stuur en niet tegen de wind maar mooi rechtop-bergop bereikte ik, na 25 minuten trappen op mijn witte “Ludo”, de bewaakte fietsenstalling. Meteen bemerkte ik de lege plaats waar collega Hilde naar vaste gewoonte haar fiets parkeerde. Die plek blijft al sinds een half jaar onbezet. Zolang is Hilde reeds werkonbekwaam wegens ziekte. Eind vorig jaar werden bij haar tijdens een mammografie afwijkende structuren opgemerkt in een borst. Bijkomende onderzoeken wezen op kwaadaardige woekeringen en begin dit jaar werd Hilde geopereerd. Nabehandelingen waren nodig om een gunstige prognose te bewerkstelligen.

Collega Hilde, ons “vlijtige Liesje”, zal nog minstens een paar maanden afwezig blijven.Ook zij had hierom niet gevraagd maar dit slepende euvel overkwam haar wel.

En dan denk ik aan de talrijke mensen wiens lot bezegeld wordt door één of andere onfortuinlijke ziekte. Ik lees hier regelmatig met interesse de vele blogjes van allerlei kanker- en andere pijnpatiënten. Hun ware verhalen zijn niet altijd de meest opbeurende, raken doen ze wel. Bewonderenswaardig toch wat een vechtlust sommigen aan de dag leggen of het op zijn minst proberen. Maar hebben zij ook een andere keuze?

Ik prijs me gelukkig in mijn huidige gezonde vel en neem me voor niet langer te zeuren over allerlei onbenullige kwaaltjes en andere pietluttigheden. Ik wil bewust de dag plukken. Wat morgen komt, mag vandaag nog geen zorg wezen. En morgen is ook weer een “vandaag”, zodus.

 

 

22:02 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

:-) zeer zeker waar Loretta :de dag plukken en elke dag is er één vandaag, jij kent de juiste leeffilosofie. BTW leuke, spontane nieuwe fotootjes hier op je blog; de tekst moet ik nog even inhalen maar dat komt wel op 't gemakske.
tot een volgend bezoekje,
hartelijke groeten,
Iris

Gepost door: Iris | 19-06-06

HAllo Even komen bij lezen , ja we prijzen ons gelukkig dat we nog gezond zijn
Nog een fijne dinsdag
groetjes Ninne

Gepost door: ninne | 20-06-06

Inderdaad ... Loretta, waar sommige mensen hun levenkracht vandaan halen ... wonderbaarlijk ... ik vraag me soms af of ik ook zo zou kunnen strijden ... al hoop ik dat nooit te weten te komen ... een goede gezondheid is het enige wat met geen geld te betalen is ... al de rest wel, al is het misschien fake, je kunt het kopen ... maar gezondheid ... neen dat niet ...

Tot later, P.

Gepost door: Novemberboy | 20-06-06

Tijd voor dua-li-teit Hey loretta, is het niet zo dat onze arme hoofd dagelijks met ontelbare in gif gedrenkte pijlen wordt belaagd? De meeste komen natuurlijk (misschien gelukkig) van buiten onze leefwereld, beroeren ons, verlaten ons. Maar ze laten kleine sneetjes na, die om den duur gevoelige plekjes worden. het is moeilijk om de juiste houding te vinden, probeer je alles van je af te wimpelen ter bevordering van je eigen zieleheil wordt je afgedaan als een gevoeloos, koud persoon. Laat je alles doordringen tot in het diepste plekje van je ziel, dan ga je eraan kapot. Af en toe moet je kunnen zeggen 'shit happens' en doorgaan. ik wens je van harte mooie, warme liefde. marc.

Gepost door: marc | 21-06-06

carpe diem-groetjes @Iris: yes! alweer een dag geleefd en morgen komt pas na vandaag...
@ninne: zullen we dan maar verder genieten?
@P-boy: ik verwacht altijd het beste, misschien simplistisch, maar tja
@marc: we kunnen inderdaad niet om het leed rondom ons heen en er is zeker permanente empathie maar het is misschien toch best om steeds op het eigen positieve elan door te gaan

sterkte aan allen,
loretta

Gepost door: loretta | 21-06-06

De commentaren zijn gesloten.