25-06-06

ode aan Ronny

Vanmorgen wachtte ik in de Super GB geduldig mijn beurt af aan de kassa toen ik het gezelschap kreeg van Ronny. Deze jonge dertiger is lichamelijk gehandicapt en ook mentaal hoort hij niet tot de best bedeelden. Ronny draagt steeds sobere maar ‘proper-gewassen’ kleren, zijn haren en snor zijn altijd lijnrecht in model geknipt. Zijn gebit lijkt danig gehavend, de bruine afbrokkelende tanden lachen me niet echt appetijtelijk toe.

Ronny en ik maakten reeds eerder kennis in dezelfde omstandigheden, aan-schuivend in een lange, traagvorderende rij aan diezelfde kassa. Ook vandaag trok opgewekte Ronny me ongevraagd maar spontaan zijn leefwereld in. Het uitgebreide verhaal van zijn twee deugniet-poezen en zijn 10-jaar oude keffende hondje hoorde ik een vorige keer. Vandaag kreeg ik enthousiaste uitleg over de twee lege Chiquita-bananendozen die hij, naast zijn pot platte kaas, meezeulde naar de kassa.

Ronny had die dozen zomaar gratis voor niks gekregen van het winkelpersoneel. Ja, gelukkig kent hij iedereen, en alleman hèm! Hij hoopte ook nog dat al zijn vrienden hem vandaag niet lastig zouden vallen want hij wou zijn kamer eens grondig en liefst ongestoord opruimen. Vandaar die dozen! Of wat had ik gedacht?

Ik had het allemaal begrepen en wenste hem succes met zijn geplande werkzaamheden toen ik hem aan de hoopvol kijkende kassierster overliet.

 

Na de middag zag ik Ronny, staand naast de chauffeur (chauffeuse?) van de lijnbus, alwaar hij waarschijnlijk zijn drukke verhalen verder zet. Ronny rijdt naar dagelijkse gewoonte zijn gratis rondjes mee met de bus. Dat is ook altijd zichtbaar genieten voor hem.

 

Het stoort me niet als Ronny me aanspreekt. Zijn simpele gesprekjes zijn best grappig.  Ik verkies het korte babbeltje met Ronny zelfs boven de lange mono-logen van zichzelf ‘au-serieux’-nemende veelpraters. Ronny doet geen mens kwaad.  Hij is duidelijk gelukkig, op zijn eenvoudige en minder-bedeelde manier. Zalig de armen van geest, Ronny is zeker niet zielig. It’s all in the family.

 

 

15:58 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

23-06-06

vriendinnelijk

Heeft niet elke vrouw nood aan een vriendin? Dit is alvast mijn bescheiden mening en alleszins mijn persoonlijke ervaring. Die vriendin is uiteraard een hartsvriendin, voor minder wordt er niet verzusterd tussen gelijkgestemde zielen. Ik ben bij de zeer gelukkigen die dit warme en delicate privilege mogen ervaren. Het lieve vrouwtje werkt bovendien reeds jaren bij mij op dezelfde dienst. Als de nood het hoogst is, is onze wederzijdse redding zeer nabij.

 

Yvette is een zielsverwantje van uitzonderlijke klasse. Ze kan verstandig luisteren, gevoelig reageren en evenwichtig evalueren. We startten onze laboranten-loopbaan met twee jaartjes verschil in de late jaren zeventig.
Het was vriendschap op het eerste zicht, het wederzijdse vertrouwen heerste van in den beginne, we verstonden mekaar zonder woorden. Dat doen we ongeveer 25 jaar later nog in dezelfde mate. Ik ervaar dit als een schoon comfort, zeg maar een grote luxe. Wij zitten moeiteloos op dezelfde golflengte, voelen mensen en toestanden meestal in gelijke mate aan. Ook buiten ons gemeenschappelijk werk onderhouden wij een vast contact: te-lefoontjes en sms-jes rinkelen als kattebelletjes over en weer, de mailtjes vullen de leemtes aan. De communicatie is permanent.

 

Ook voor haar drie studerende kinderen is Yvette een zacht aanwezig aan-spreekpunt. Zij heeft steeds een luisterend oor voor hen en tovert makkelijk pasklare oplossingen te voorschijn. Een open en spontaan gesprek gaat ze niet uit de weg, integendeel, ze windt van nature nergens doekjes om, alles kan in haar gezinsdebat. Het aanmoedigende schouderklopje en de warme knuffel hoorden er steeds bij, ook nu nog speelt dezelfde aaibaarheidsfactor ten aanzien van haar volwassen kroost. Ja, zij weet als geen ander van knus en lekker aanpakken.

 

Hé, toffe vriendin-collega, je olijke en erg spitsvondige grapjes zetten vaak aan tot gezellige insiders-hilariteit. Met je opmerkelijk relativeringsvermogen slaag je erin om mij uit bezorgde momenten te redden. Bewaar die gave voor altijd. Je bent zo dikwijls mijn reddende engel, ik schenk je mijn aardse vriendschap, jij hebt je hemel al zo vaak verdiend.

 

  

19:37 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

18-06-06

gezond gezind

Vandaag was er naar jaarlijkse gewoonte de halve triatlon in Brasschaat. Zoon V. wou daar zijn huidige sportieve vermogen uittesten en had de auto nodig voor de verplaatsing naar dit zwem-fiets-loop-evenement. Dus stapte ik vanmorgen, om 6u20, na lange maanden nog eens op mijn fiets om te gaan zondagwerken.
Met de vroege klaarte en het voorspelde zomerweer leek mijn fietstochtje een luchtig haalbaar initiatief. Buiten die ene, duidelijk gemotiveerde, jogger en een paar wankel huiswaarts kerende uitgaanders was er geen levende ziel te bespeuren op de ochtendlijke baan. Hoe sterk is de eenzame fietser? Niet kromgebogen over mijn stuur en niet tegen de wind maar mooi rechtop-bergop bereikte ik, na 25 minuten trappen op mijn witte “Ludo”, de bewaakte fietsenstalling. Meteen bemerkte ik de lege plaats waar collega Hilde naar vaste gewoonte haar fiets parkeerde. Die plek blijft al sinds een half jaar onbezet. Zolang is Hilde reeds werkonbekwaam wegens ziekte. Eind vorig jaar werden bij haar tijdens een mammografie afwijkende structuren opgemerkt in een borst. Bijkomende onderzoeken wezen op kwaadaardige woekeringen en begin dit jaar werd Hilde geopereerd. Nabehandelingen waren nodig om een gunstige prognose te bewerkstelligen.

Collega Hilde, ons “vlijtige Liesje”, zal nog minstens een paar maanden afwezig blijven.Ook zij had hierom niet gevraagd maar dit slepende euvel overkwam haar wel.

En dan denk ik aan de talrijke mensen wiens lot bezegeld wordt door één of andere onfortuinlijke ziekte. Ik lees hier regelmatig met interesse de vele blogjes van allerlei kanker- en andere pijnpatiënten. Hun ware verhalen zijn niet altijd de meest opbeurende, raken doen ze wel. Bewonderenswaardig toch wat een vechtlust sommigen aan de dag leggen of het op zijn minst proberen. Maar hebben zij ook een andere keuze?

Ik prijs me gelukkig in mijn huidige gezonde vel en neem me voor niet langer te zeuren over allerlei onbenullige kwaaltjes en andere pietluttigheden. Ik wil bewust de dag plukken. Wat morgen komt, mag vandaag nog geen zorg wezen. En morgen is ook weer een “vandaag”, zodus.

 

 

22:02 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

15-06-06

gabber Gyba

Vanmorgen zat er een kort berichtje van collega Gyba in mijn mailbox. We kennen mekaar al meer dan vijfentwintig jaar. Gyba en ik begonnen toen, samen met nog een paar leeftijdsgenoten, op hetzelfde labo te werken. We waren streekgenoten en verstonden mekaar perfect, zelfs wat ons dialectisch taalgebruik betreft. Vandaag schreef hij een paar lieve lijntjes die een spontane glimlach bij me ontlokten. Deze flatterende streling heeft me in een mijmerflits meegevoerd naar vroeger toen we als prille twintigers onze loopbaan begonnen.

 

Aan dezelfde werktafel, bij eenzelfde bunzenbrander en achter onze enige microscoop zochten we naar salmonella, colibacillen, meningokokken en nog een resem andere bacteriën. Het ging er best gezellig aan toe tijdens de werkuren. Maar ook onze middagpauzes waren een uitbundig verzet. We aten talloze pikante spaghetti’s bij Alex van “De Pint”. Toen Alex zijn eetcafeetje overliet, vonden we de pizza’s van ‘De Kruimel’ een meer dan behoorlijk alternatief. In de zomer waren er de terrasjes van de Leuvense Oude Markt voor een frisse pint. Een valabel alibi vonden we steeds en aan ambiance ontbrak het ons zelden. We rolden zorgeloos door onze jonge dagen.

 

Ondertussen zijn we al verschillende jaren verder en is onze werkplek verhuisd van het centrum van Leuven naar de hoog- en afgelegen Gasthuisberg. We zoeken nog steeds naar dezelfde bacteriën (inclusief de vermaarde ziekenhuisbacterie!) en genieten nu in de grote personeels-cafetaria van de massakeuken. We houden het nog plezant maar zijn wel minder uitbundig. We zijn een stuk bezadigder geworden. We dragen ook al een degelijke portie levensjaren (levenswijsheid?) met ons mee. Als jonge laborantjes tuimelden we onbezorgd door de wereld, ons nauwelijks bekommerend om de soms trieste realiteit rondom ons.

 

Vandaag zijn het andere tijden, benarder blijkbaar. We horen enkel nog angstaanjagende berichten, of is dat inbeelding? Is de wereld dan zoveel slechter geworden de laatste twintig jaar? Is het een idee fixe dat de criminaliteit alsmaar toeneemt? Worden we daardoor met beide voeten op de grond gedrukt, of staan we ongewild onder invloed van de op sensatie beluste media? Eigenlijk weten we het zo goed niet meer, we zijn een heleboel zekerheden kwijt. Behalve die éne zekerheid: dat we op een paar oude getrouwen kunnen blijven rekenen. Gyba, mijn beste soulmate, laat het toontje tussen ons frivooltjes blijven? Dat is toch hebbes.

 

 

 

22:09 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

14-06-06

coming home

Vandaag landt Hana op Schiphol. Zoon V. en Hana leerden mekaar kennen toen ze beiden, een paar jaar terug, in Australië verbleven. Na negen maanden samen op dezelfde school hun kennis van de Engelse taal vervolledigd te hebben, ging Hana terug naar Zuid-Korea en V. kwam terug naar België. Hana werkt ondertussen in Korea en V. vond werk op eigen bodem. Hun story duurt nu bijna vier jaar. Dagelijks hebben deze wereld-twintigers contact met mekaar. Korte telefoontjes, chatten, webcamsessies… het past vóór en na de werkuren allemaal in hun schema. Om de paar maanden trachten ze mekaar ‘in real life’ te ontmoeten. V. vloog sinds hun Australië-verblijf reeds zesmaal naar Seoul en Hana komt nu een derde maal bij ons logeren. Hoe deze twee lieverdjes hun toekomstplannen zullen invullen, is momenteel nog erg vaag. Weten ze het zelf?

Wij vernemen het ten gepaste tijde wel. Wat nu vaststaat is wel dat Hana hier straks toekomt en drie weken onze gaste is. De volgende dagen zal onze keuken een “very spicy” tintje dragen en aan rijstgerechten zal het ook niet ontbreken. You’re wellcome Hana, we say yes: vanaf nu tateren we ook een drietal weken voornamelijk Engels!

 

 

17:58 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-06-06

chaotisch verzet

 

Ondertussen zijn we reeds een weekje terug van weggeweest. Op het thuisfront begint alles weer in zijn drukke plooi te vallen. Het is toch even wennen aan het ritme van alledag na wat vakantie. De laatste bladzijden van Lulu Wang’s ‘Tedere kind’ blijven onaangeroerd liggen sinds ons verlof. Tussendoor een blogje lezen lukt wel maar zelf een berichtje posten, paste de voorbije week nog niet in mijn volgeboekte schema. Het warme zonneweer doet me misschien ook wel de voorkeur geven aan andere activitieten. Donderdagavond hield ik vrij voor een vrouwen-onderonsje op een lekker Leuvens terras. Aan gespreksonderwerpen geen gebrek die nacht! Vrijdag spoorde ik, na een stressy werkdag, met M. naar Brussel. Het bonte gezelschap gedreven én bezeten muzikanten o.l.v. Peter Vermeersch gaf zich compleet (en bij wijlen wild improviserend?) over aan hun avant-garde-muziekspectakel. Snedige vonken kaatsten uit hun blinkende koper- instrumenten en overspoelden het zwoele AB-clubzaaltje. Menig toeschouwer verliet spontaan verrast en met verwarde glimlach het optreden van Flat Earth Society. Wat een schone chaos, instrumentale kakafonie als podiumkunst.

Onderweg naar huis mijmerden M. en ik tegelijk over het wedervaren van de deelnemers aan de Nacht van Vlaanderen-marathon. Zouden Marco en “onze ultra-man Leo P” in hun opzet geslaagd zijn? Grove vergissing. Nog een weekje geduld want pas dan verschijnen de lopers aan de startlijn. Wij waren blijkbaar eerder dan de atleten bezweken onder de druk. In de wetenschappelijke wereld zou men dit kunnen duiden als “extreem anticiperende empathie”…

Deze (zelfschuldige) drukke week was best leuk. Alhoewel, het tempo lag weer nét iets te hoog! Vraag blijft of ik niet te veel hooi op de vork neem? Het oogstseizoen is nog veraf.

 

 

17:20 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-06-06

looplogboek

De Umbrië-kilometers


zondag 21 mei: 40 min. trage duurloop langs het meer (de lange autorit liet zich nog voelen)

 

- maandag 22 mei: 40 min. vlottere duurloop aan de rand van het meer (de stijfheid was grotendeels weggeëbd)

 

dinsdag 23 mei: duurloop na 31 min. bruusk afgebroken bij constatatie van inbraak in auto

(liep nochtans vlot vandaag)

 

- woensdag 24 mei: 38 min. looptijd met versnellingen zachtjes bergop 12x 100m (leuke  afwisseling, het ging steeds beter)

 

donderdag 25 mei: 40 min. duurloop aan het meer (aan een gezwind tempo)

 

vrijdag 26 mei: 40 min. gelopen, 14x 100m lichtjes versneld, heuveltjes
(dit was even puffen maar de voldoening was er zeker wel)

 

zaterdag 27 mei: rustdag met ijstherapie (drie bollen, met slagroom!)

 

zondag 28 mei: 40 min. trage duurloop langs het meer (traagjes maar toch zonder veel moeite)

 

maandag 29 mei: 40 min. gelopen met 14x 100m heuveltjes aan lichtjes  versneld tempo (deze training in één vlotte beweging afgehandeld)

 

dinsdag 30 mei: 40 min. vlotte duurloop langs het water (voelde ik dan toch de heuveltjes in de benen?)

 

woensdag 31 mei: 40 min. gelopen waarvan 12x 100m snel bergop (dit was een leuk en scherp tussendoortje)

 

donderdag 1 juni: 40 min. looptijd met 12x 100m snel bergaf (gelukkig bergaf want dit waren wel rasse schreden!)

 

Elf trainingen op twaalf dagen. Telkens liep M. aan mijn zijde om me aan te moedigen of in te tomen wanneer ik te onstuimig van start ging… Met zijn goede raad en begeleidende tips was het een meer dan aangename klus. M. deed dat perfect. Ik huur hem bij een volgend verlof zeker terug in als trainer (en nog veel meer). Na de gezamenlijke training liet ik hem uiteraard nog een eind alleen doorlopen, ik hou van een uitgebreide douche, dan is hij eens tweedens.

 

 

20:15 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

05-06-06

la mamma

Het is zondag (28/5) en wij huizen nu een week in onze albergo “ Le Tre Isole”. Het was probleemloos wennen aan de omgeving en het klimaat. Alles kits hier ter plekke. Anders verloopt het op het familiale thuisfront. Sinds woensdag verblijft mijn moeder in het ziekenhuis.

Er waren nochtans geen zichtbare gezondheidsproblemen toen we onze thuishaven met gerust gemoed verlieten. Mijn zus en de vier kleinkinderen zouden de komende twee weken de nodige bezoekjes en boodschappen voor hun rekening nemen. Toch is la mamma mia er in geslaagd om zichzelf een duvelse onrust aan te doen. Vage maar aanhoudende buikklachten waren voldoende aanleiding om tot een ziekenhuisopname over te gaan. Allerlei ondertussen uitgevoerde onderzoeken brengen geen ernstig lichamelijk letsel aan het licht. Mijn zus holt dagelijks naar de kliniek waar ze onze moeder (nu) totaal relaxed, lachend en goed geluimd aantreft in haar met veilige zorgen omringde bed. Mijn ma is er, blijkbaar weer zonder veel schroom, in geslaagd om deze voor ons onwennige en oncomfortabele situatie te creëren. Ik schrijf dit met alle begrip voor mijn oude alleenstaande moeder, haar eenzaamheids-ervaren en de hieruit volgende panische gedachtenkronkels. Want meer dan een een paniekaanval uitgelokt door een allesoverheersend verlatenheids-gevoel is er blijkbaar niet aan de hand. Mijn zus is tijdelijk overbelast en,
voor haar doening, behoorlijk opgefokt en ik… ik heb bij de huidige situatie een zeker afstandelijk (ook ‘letterlijk’) en meer dan gemengd gevoel.
Ach, moedertje, moedertje, als jij ernstig ziek wordt, komen wij immers meteen naar huis. Zeker weten, wees gerust.

 

 

 

21:00 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-06-06

het leven zoals het is

Het aanbod aan Umbrische bezienswaardigheden is ongetwijfeld zeer gevarieerd. Er zijn de mooie oude stadjes met hun authentieke smalle steegjes,  rustieke en door erosie aangetaste gevels en de niet te ontkennen alom tegenwoordige heilige kerkjes. Het bezoekje aan het blitsere en op zekere hoogte gelegen Perugia met zijn leuke piazza’s en sjieke boetieks hadden we ietwat te kort ingeschat. Wat we zagen, blijft zeker bij.

In het onooglijk kleine dorpje waar wij verblijven, kabbelt het leven ook dagdagelijks verder. Buiten een paar “Bar-Pizzeria-Gelateria”-etablissementen is er ook dat ene bakkertje, die ene kleine supermarkt, een antieke krantenkiosk en een bank- en postkantoor. Tot zover de nutsvoorzieningen en horeca. Maar dan is er nog de plaatselijke bevolking. Sobere huisvrouwen met voorgebonden schorten kwebbelen een onverstaanbaar intrigerend italiaans. Een uitgedeinde autistische jongeman draait de ganse dag, zoekend en starend, rondjes op het minuscule dorpsplein. Een kleurrijk uitgedoste “syndroom van Down”-jongen, peddelt proper en fier heen en weer op zijn blinkende tweewieler. Oudere pronte Italiaanse mannen roken, overtuigd palaverend, meerdere sigaretten op hun vertrouwde bank onder de lommerbomen. Af en toe passeert een claxonerende zongebrilde Italiaan in een straat-dansensde ‘cabrioletta’.

Het schijnt ook hier: het leven zoals het is, soms sprankelend, maar vaker landelijk en sober.

 

 

17:36 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

una giornata particolare

Ik schrijf dag drie van ons zonnig gestartte verblijf in San Feliciano. Na een flinke hap “pane integrale met formaggi” plannen M. en ik een looptochtje aan de rand van het uitgestrekte meer. We begeven ons, ter afwisseling, met de wagen tot aan een mooi beloopbaar pad en parkeren de auto op een enigszins afgelegen plek aan het meer. Een genaamde ‘Alberto’ en zijn Italiaanse vriend zijn de enige, maar enthousiast ‘buongiorno’ groetende, aanwezigen als we aan ons drafje beginnen. De zon schijnt aangenaam en  pollenpluisjes allerlei teisteren onze neusgaten maar het deert ons geenszins. We lopen een gezapig tempo, genieten van de omgeving en voelen zachtjes euforiserende neuropeptituden. Het geluksgevoel wordt na dikke dertig loopminuten prompt afgebroken als we onze geparkeerde wagen naderen. Een verbrijzelde ruit en alle boorddocumenten gestolen! Geen getuigen, ook de eenzame visser op zijn pont in het meer heeft niks abnormaals opgemerkt. Ons looprondje zit er op, daar kan je van op aan. Anonieme Alberto en vriend zijn ook verdwenen, weten zij meer?

We doen, met bijpassende gebarentaal, aangifte bij de ééntalige plaatselijke ‘carabinieri’. We krijgen het vereiste document om met de auto naar België weer te keren. Blijkbaar waren we niet de eerste slachtoffers van zulk misdrijf.  Is dit een minuscuul voorbeeldje van georganiseerde criminaliteit?

Onze autodocumenten zijn ontvreemd, onze wagen vrijwillig beschadigd… We verblijven hier in het mooie Italië, ons verlof loopt ongetwijfeld verder, ook met deze minder aangename onderbreking.

Ik geloof de mooie jonge werkman van garage Locchi als hij vriendelijk belooft dat alles in orde komt. Overmorgen plaatst deze knappe Italiaan met zijn halflange donkere krullen een nieuwe ruit in onze Mazda. Kwestie van het minder fraaie aan het meer elegante te paren?

Arrivederci amico!

 

 

11:17 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-06-06

Umbrië

 

Umbrië is zonder twijfel uitzonderlijk mooi, een subtieler mooi dan de Provence en Camargue (par exemple). Ik geniet van de kabbelende rust, de ondefinieerbare kleur van het nabije ‘lago Trasimeno’, het merkwaardig verstrengelde berglandschap, de ongerept groene natuur. Het is volop mei, fauna en flora zijn van de partij, maar nog bijna geen toeristen. Dit wordt, met een portie gezonde zon, een zalig verlof.
We ontbijten op ons terras dat uitzicht geeft op de heuvels en het meer, in het gratis muzikale gezelschap van hongerige vogeltjes. Daarna gaan we in roerloze stilte over op onze stapels lectuur, strekken de benen met verkenning van de omgeving  en uiteraard de dagelijkse joggingsbeweging. Meer moet dat niet zijn. Voorlopig toch niet.

 

 

23:45 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

België-Italië

Er was vooreerst een  korte en ongewild onderbroken nachtrust. Had de onrust te maken met het 1350 km-lange traject dat ons in één ruk naar Umbrië zou leiden? Met de nodige energievoorraden en pep-drankjes aan boord van onze volgestouwde Tribute-jeep vertrokken we zaterdagochtend 20 mei om halfvijf aan onze trip zuidwaarts. Het was geen overbodige luxe om een pijnstiller plus ruggesteun-kussentje binnen handbereik te hebben. Reeds na een uurtje rijden leek kleermakerszit me de meest preventieve en opportune houding om nauwgezet en quasi-comfortabel het reisrouteplan en de concentratie van mijn chauffeur mee op te volgen.

Morrissey (live), Nick Cave, Cat Power, Joni Mitchell, Screaming Trees e.a. vergezelden ons op aangename manier tijdens onze lange Italië-rit. Oponthoud in Zwitserland, vooral aan de Gotthard-tunnel (gelukkig is er toegangsdosering voor een veiliger en anti-claustrofobisch gevoel!), bracht ons vooropgestelde reisschema even in de war. Zestien uur na ons blitse vertrek in belgenlandje kwamen we serieus uitgeblust, maar zonder builen en blutsen aan in hartje Umbrië.

San Feliciano, een piepklein vissersdorpje, bood ons meteen een sobere maar warme aanblik.

Na één nachtje slapen hadden onze eigen geurtjes en kleurtjes ons wintermuffe appartementje ingepalmd. De vakantie kon beginnen, wij waren er helemaal klaar voor, de zon eveneens.

 

 

21:37 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |