07-07-06

schip op hol

Hana, onze Koreaanse gaste en vaste vriendin van V., is terug naar haar geboorteland. Zondagavond drukte ze me even stevig tegen zich aan. Het gebaar vertelde meer dan schaarse woorden. We namen weer eens afscheid. Maandag bracht V. haar met zijn wagentje naar Schiphol waar zij, onder hun tweetjes, het afscheid ‘in extenso’ stil crescendo afrondden.

Als afleiding aan deze trieste intro, kom ik terecht bij die ene heuglijke junidag zowat drie jaar geleden: een andere Schiphol-happening!  Die dag landde V. ook daar na een verblijf van 10 maanden in Australië. Het vliegtuig van Eva Air zou omstreeks 10 uur ’s morgens toekomen op de luchthaven. Uitkijkend naar de thuiskomst van onze zoon vertrokken M. en ikzelf die morgen met de allereerste trein richting Nederland. (Een paar uurtjes rustig reizen met wat lectuur bij de hand, het leek ons een aantrekkelijk idee.) Volgens de voorziene reistijd zouden wij iets na negenen aankomen in Am-sterdam, mooi op tijd dus om V. te verwelkomen. Dit hadden wij dan wel even fout gedacht!  Op een uurtje reisafstand van onze eindbestemming begint de trein vaart te minderen om langzaamaan helemaal tot stilstand te komen te midden van één grote open-veldvlakte. De eerste momenten wor-den we in het ongewisse gelaten over het onverwachte stilvallen van de trein. We blijven nog rustig dan. Als na een kwartier de treinwachter omroept dat zich een elekticiteitspanne voordeed, bekijken we mekaar al bedenke-lijker.

Gaan wij nog op tijd aankomen in Schiphol? Wanneer nog een kwartier later de treinreizigers die een vliegtuig moeten halen, door het veld met een taxi worden weggebracht, worden we ons bewust van de ernst van de panne.
V. zal ongetwijfeld voor ons aankomen op Schiphol! Wij worden ondertussen verzocht de trein te verlaten. Zo’n kleine kilometer verder, aan de rand van het veld, wacht een bus die ons naar een treinstation zal brengen vanwaar we onze reis kunnen verder zetten. Het is tien uur voorbij op dat moment. Ondertussen is V. geland en hebben we hem via sms op de hoogte gebracht van ons heikele avontuur. “Wanneer we er wel gaan zijn?”, sms-t hij ons terug. Op dat moment weten we het zelf nog niet. Het is dan reeds elf uur en we zitten nog steeds op die bus... Onze rit gaat tergend traag verder richting station Dordrecht. Daar vernemen we dat we nog een half uur moeten wach-ten op de eerstvolgende trein naar Schiphol. We proberen kalm te blijven en houden ondertussen contact met V. Hij weet nu dat we tegen halféén zullen aankomen.

En ja, ongeveer drie lange uren later dan voorzien, hollen wij van de trein richting aankomsthal waar zoon V., rustig afwachtend, een krant zit door te nemen. Het weerzien krijgt door het enerverende oponthoud een lichtjes emotionelere dimensie.

 

Ons gezinnetje was intact herenigd. We konden gerustgesteld de terugreis aanvatten. Niks kon ons nog deren. Oef en oeps, de trein is toch altijd een beetje reizen, soms een beetje beven, dat ondervonden wij aan de zenuwen en den lijve.

 

 

09:40 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

jee... ik heb een paar jaar geleden dat traject ook eens gedaan, om een vriendinnetje te gaan bezoeken.
Stel je voor dat mij hetzelfde was overkomen... één kilometer door de velden naar een bus? Ze hadden mij moeten dragen. Hahaha :-S
Maar gelukkig voor jullie is alles toch nog goed gekomen, en gelukkig voor mij was er geen panne de dag dat ik die reis maakte. :-)
Fijn weekend!
K.

Gepost door: kaatje | 07-07-06

:-) Ja, Loretta, ons voetenspoor is nog 't enige vervoer waarop we kunnen rekenen, maar 't zijn die afstanden hé :-)
Uit je verhaal merk ik dat jullie zoon een volwassen kerel is met een flinke dosis relativering en dat stelt een ouder ook al gerust niet ?
En gelukkig is er de gsm ! Voor mij één van de meest inventieve uitvindingen van de laatste jaren.
Weet je wat ik vroeger met mijn dochters ook ondervond, dat een ouder zich misschien nog de meeste zorgen maakt (heel aanneemlijk touwens) en dat we soms onze kinderen onderschatten qua draagkracht.
Ik moet eerlijk bekennen dat mijn dochters mij soms de weg eenwezen in hun opvoeding.
lieve zorgzame Loretta, zou bloggen ook een beetje "reizen" zijn ? Een virtuele weg naar elkaar toe...
warme groet,
Iris

Gepost door: Iris | 07-07-06

Re Loretta, zo denken wij er dus ook over.
Thuis vakantie houden maken wij elke keer tot iets bijzonders.
En als de nood het hoogst is, is mijn zetel dichtbij.
Maar nu moet je mij excuseren. We gaan zo meteen Bridget Jones kijken.
Toedeloe!

Gepost door: kaatje | 08-07-06

hallo kaatje, gelukkig kende deze enerverende trip een 'happy end' en konden we op de terugreis volop genieten...

Ja Iris, waarschijnlijk maken ouders zich dikwijls meer zorgen dan nodig. Ik merk ook dat onze zoon vrij nuchter en realistisch door het leven stapt. Zijn spontane relativeringsvermogen doet me regelmatig even nadenken en zet aan om hetzelfde te doen. Fijn toch?
tot een volgend reisje Iris?
lieve weekendgroetjes,
loretta

Gepost door: loretta | 08-07-06

mooi dag loretta, ik wens jullie nog een mooie en fijne zondag.

Gepost door: martin | 08-07-06

bedankt voor je bezorgdheid, Loretta. Ik hou het in gedachten.
Mooie zondag voor jullie!

Gepost door: Evy | 09-07-06

... kom je een fijne nammiddag toewensen , gr lien

Gepost door: lien | 11-07-06

De commentaren zijn gesloten.