11-07-06

dol op Debbie

Onlangs, op een warme zondagnamiddag, keek ons zesjarige buurmeisje vanuit haar houten speeltoren over de schutting heen onze tuin is. Ik nam wat achterstallige lectuur door in mijn luie zonnestoel en had ook pen en papier binnen handbereik.Toen ik haar aansprak, fleurde haar mooie snoetje op. De vraagjes en wedervraagjes volgden mekaar in snel tempo op. Wat ik ging schrijven, sprak ze nieuwsgierig in mijn richting. Zij zat in het eerste leerjaar en kon ook al schrijven. En lezen! Ik vroeg haar of we samen een opstelletje zouden maken. Daar ging ons roodharige vlindermeisje gretig op in: als het van mama en papa mocht? Even later huppelde Debbie onze tuin in. We oefenden gekke zinnetjes en verbeterden mekaars schrijfwerk. Ze vond het reuzeleuk en stimuleerde op haar vrolijke manier ook mijn enthousiasme. Tussendoor vertelde haar kindermondje grappige waarheden maar ook verklapte ze dat rekenen minder goed ging. Hier werd mijn vermoeden bevestigd want reeds meerdere malen hoorde ik hoe haar mama ongeduldig luid begon te roepen als Debbie de rekensommetjes niet tot een juiste oplossing bracht. Ik schrok toen vage uitlatingen in de zin van ‘dom meisje, kan jij nu echt niets’ tot in ons keukentje doordrongen. Als zulke (blijkbaar) negatieve benaderingen en afbrekende tirades maar geen sporen zouden nalaten bij een kind? Nu leek babbelgrage Debbie er nog niet onder te lijden, alhoewel? Ze ging heel graag en veel naar oma. Ze bleef dikwijls bij oma en opa slapen en die brachten haar dan naar school. Ze had heel lieve grootouders! Mama had het ook druk met haar vijf jaar-jongere broertje. (En dat jonge broertje vroeg om hulpeloze aandacht, daar waren wij soms getuige van).
Wij hadden zo nog een ganse namiddag vlotjes kunnen doorgaan, ons vlijtige buurmeisje was niet te stuiten tot haar papa haar aanmaande om huiswaarts te keren. Al gauw begreep ze dat tegensputteren geen zin had en met de belofte dat ze zeker nog eens terug mocht komen, ging ze schoorvoetend naar huis.

Ondertussen is het grote vakantie en is lieve Debbie voorlopig nergens in de buurt te bespeuren. 

Waarschijnlijk vertoeft ze knusjes bij haar toffe oma en opa, mooi zo. Ook bij ons is ze altijd welkom, dat weet ze ondertussen wel. Buren zijn er om mekaar te helpen, inclusief educatief

 

 

19:02 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

:-) Heel leuk, soms wat triestig, verhaal Loretta. Als zo'n hummeltje al negatieve tot geen erkenning krijgt en alsmaar verwijten, is het niet te verwonderen dat Debbie elders positieve aandacht zoekt. Ik merk het ook rondom mij hoe (meestal) moeders vernederend schreeuwen tegen hun jonge bloeikens, dan gaat er steeds een steek door mijn hart. Je kunt toch ook met zachtheid en liefde je kind erop wijzen en dan nog, als 't niet gaat, dan gaat het niet en zal een kind op een ander vlak uitmunten, maar meestal wordt daarop niet ingespeeld.
Ik hoop voor Debbie en voor jou dat ze nog dikwijls over 't muurtje komt loeren, onbewust vragend naar jouw warm en gul hart. Meer kan een mens niet doen met andermans kind(eren).
lieve groet,
Iris

Gepost door: Iris | 11-07-06

blij je weet niet hoe blij je me maakt, met je positieve reacties op mijn soms moeilijke en lange teksten. één mens kan het hele verschil maken. we all need someone we can bleed on, zong mick jagger, geloof ik.

Gepost door: martin pulaski | 11-07-06

.. Ja, kinderen zijn belangrijk.
Dag Loretta.

Gepost door: Evy | 13-07-06

kinderen hey dag zonnige zomervrouw, de spontaniteit van kinderen is onbetaalbaar, nietwaar? waar verliezen we dat? een onderdeel van volwassen-worden? waarschijnlijk wel. echte koestermomenten. veel zon en warmte voor jou. marc

Gepost door: marc | 14-07-06

:-) Loretta, dank voor jouw reactie en een heeeeel zonnig, pittig kapsel toegewenst enne......draai ook maar eens rond je hieltjes voor manlief hé ?
lieve weekendgroeten,
Iris

Gepost door: Iris | 14-07-06

De commentaren zijn gesloten.