15-07-06

treinperikelen

Juni 2005. We (M. en ik) hadden een weekje verlof. Na vele jaren van va-kanties op andere fronten planden we een reisje naar de Zuidfranse zon. Onze vakantiebestemming was Cap d’ Agde. Vermits de TGV dagelijks in ruim zes uren naar het zuiden van Frankrijk spoort, leek dit supersnelle vervoer-middel ons een heel aantrekkelijke optie. We reserveerden tijdig onze trein-tickets en zagen ons reisje aan boord van de TGV ontspannen tegemoet. Onze afreis startte zonder problemen. Al gauw zonken we weg in wat  leesvoer. Tussendoor wandelden we even naar de treinbar voor een bakje straffe koffie. Na vijf uur ongestoord reizen (want ja, onze medereizigers waren vrij rustige types) bereikten we stopplaats Nîmes. We waren dan nog een goed uur van onze eindbestemming verwijderd. De zon scheen hier reeds aanlokkelijk warm. Toen de trein zich terug in beweging trok richting Sète, knapte ineens met schrikwekkend geluid de zware elektrische bovenleiding af. Langs de ramen zagen we kabels naar beneden donderen. Onze sneltrein viel langzaam maar compleet stil, nog voor we station Nîmes verlaten hadden. Na een kwartiertje konden de treindeuren geopend worden en werden we ver-zocht de TGV te verlaten. We moesten even geduld hebben, de mensen van het Franse spoor zochten naar een oplossing om de gestrande toeristen tot op hun eindbestemming te brengen. In de blakende zon werden op het perron flesjes lauw water ter beschikking gesteld. Na nog een kwartier wachten, kwam een gammel treinstel voorgereden en mochten we met z’n allen pro-beren een plaatsje te bemachtigen op dit snikhete, te korte treintje. Wij hadden nog een staanplaats, zonder bewegingsruimte weliswaar, tussen medepassagiers en hopen achtergelaten bagage op het platform van de trein. De zon scheen ongenadig heet op de raampjes van de oude wagons. Airco was van een later tijdperk. De geur van zweet en geënerveerde mensen begon stilaan de overhand te krijgen in deze afgesloten ruimte. De pene-trante geur van een overlopend treintoilet versterkte de klamme benepenheid in de trein. Ademhalen deden we nog in geringe doch hoogstnodige mate. Zo zaten we nog een lang half uur (zonder verder commentaar) opgesloten in deze oncomfortabel stilstaande trein. Toen de zenuwen het bij het overgrote deel van de reizigers gingen begeven, werd ons toch meegedeeld dat door “onvoorziene omstandigheden” ons treinstel nog geen vertreksein kreeg. Een… zelfmoordpoging op de rails even verderop richting Sète verhinderde tijdelijk het spoorverkeer. Oh nee, sakkerden we eventjes ongelovig. Maar al gauw redeneerden we weer sereen, want ook hier in la douce France zag iemand het niet meer zitten om door te gaan met leven. Wat bezielde die iemand om te beslissen een eind te maken aan zijn aardse bestaan “in dit hemelse oord”? Een problematiek die tot nadenken stemt… En wij waren onderweg naar ons vakantieoord, het contrast was verassend schril.

Na  een vol uur zette de wachtende trein zich toch in beweging en traag tsjoekten wij verder zuidwaarts. Met bijna drie uur vertraging kwamen we onfris en moe toe in Cap d’Agde.

We namen gemakshalve nog een taxi tot aan ons gehuurde appartementje. Dan pas merkten we de blauwe lucht, hoorden we een ruisende zee, voelden we een aangename warmte. Onze vakantie kon van start gaan en pas over een week zouden we weerkeren. Als alles meezat met de TGV?

 

 

21:10 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

:-) Een gans avontuur jullie treinreis naar 't zuiden Loretta. Ik kan me voorstellen dat wij, die zorgenloos met vakantie gaan naar dit zuiders paradijs, er in d'eerste plaats niet kunnen inkomen dat iemand in datzelfde paradijs niet verder wil met z'n leven. Maar voor het slachtoffer zal de natuurlijke omgeving geen belangrijke rol hebben gespeeld. Of hoe mensen, op dezelfde plekken, anders denken, voelen, handelen.
Hier rond Gent, meer bepaald tussen Drongen en Aalter, lijkt het de ideale plek te zijn voor dergelijke zelfdodingen want 't gebeurt hier als schering en inslag. Naar het schijnt zouden de sporen en bochten de ideale geologische uitlokking zijn, heb ik me laten wijsmaken want het gebeurt hier vrij frequent. Mijn jongste dochter die dagelijks spoort van Landegem naar Brussel heeft al menige vertraging opgelopen wegens zelfdoders met dergelijke voorkeur.
En zat uiteindelijk de TGV mee op de terugreis ?
fijne zondagse gezinsgroetjes,
Iris

Gepost door: Iris | 16-07-06

vakantie vakantie Ja Loretta , voor ons ziet het er ook niet goed uit, onze reis zal wel niet doorgaan, namelijk te slecht weer in Libannon
Mischien is Frankrijk een alternatief
We zien wel

Gepost door: jean | 16-07-06

jullie blijken niet echt geluk te hebben hé, Loretta bij treinreizen? :S

Gepost door: kaatje | 17-07-06

hallo bezoekertjes Ja Iris, onze terugreis is perfect verlopen, geen ongemakken, geen oponthoud... En inderdaad Iris, mensen met zelfmoordplannen vertoeven in gedachten waarschijnlijk al niet meer in het reële leven. Een idylische omgeving bestaat er voor hen helemaal niet meer...

Hé Jean, ja het klimaat is in Libanon momenteel niet echt om naar uit te kijken. Plan maar een last-minute naar veiliger oorden, moet toch nog lukken zou ik denken.

Hallo Kaatje, onze treinreizen lijken inderdaad wel een beetje behekst.

groetjes, loretta

Gepost door: loretta | 17-07-06

De commentaren zijn gesloten.