26-07-06

autotrauma

Het gebeurde een paar weken geleden. Ondertussen bekomen van het aller-laatste restje emotie, stuur ik dit ware nachtverhaal aan ieder wie het lezen wil.

Juni 2006. We keren met de wagen terug naar huis na ons Italië-verlof. Het is reeds voorbij middernacht en we zijn na zestien lange rij-uren kort bij huis. Nog een halfuurtje autostrade en we heten onszelf ‘veilig en wel’ welkom thuis. Dat dachten we toch tot we wegens wegenwerken moesten afremmen, en nog meer afremmen, en uitwijken voor een gevaarlijk traagrijdend wagen-tje. Door dit ma-neuver hinderden wij op onze beurt eventjes een razendsnel acheropkomend voertuig. Met luide claxon en gesticulerend komt de be-stuurder van de ‘te snelle’ wagen naast ons rijden. We worden aangemaand om aan de kant te gaan. M. rijdt toch voorzichtig door. Plots duwt de wild tekeer gaande man naast ons zwaar op het gaspedaal en gaat pal voor ons rijden, zijn arm uit het raam zwaaiend als stopteken. M. probeert om deze gevaarlijk storende autorijder te passeren. Dit lukt niet want ineens stuurt die wildebras zijn wagen voor ons in en stopt dwars over de weg. Wij staan ge-blokkeerd en compleet stil op het linkerbaanvak van de autoweg! Een frans-sprekende jongeman springt uit het voertuig en komt roepend en tierend op ons toegelopen. We worden onder een woeste tirade bedolven. M. tracht de man, zonder hem direct tegen te spreken, te bedaren. De agressie druipt van deze (onmiskenbaar) allochtone jongen af. Door het op een kier geopende autoraam probeert hij vervaarlijk naar M. te klauwen. Ik ben ondertussen heel bang, durf nog nauwelijks te verroeren. Wat hangt hier boven ons vermoeide hoofd, gaan we nog heelhuids thuiskomen of zelfs levend de finish halen? Het flitst door mijn beangstigde brein terwijl we daar in de greep van een wilde gek zo goed als klem zitten. M. blijft bewust kalm, excuseert zich nogmaals ‘strategisch’ en vraagt of we onze lange rit kunnen verder zetten. Mijn hartje en stemgeluid waren aan ’t begeven toen de nog steeds scheldende man weer op zijn auto toeliep. Met gierende banden van opgefokte agressie is hij er dan vandoor gegaan.

Het laatste traject van onze reis hebben we stilzwijgend aangevat, nog zwaar onder de indruk van het gebeurde en bang bekomend van de opgedane emotie. Toen we onze oprit opdraaiden, hebben we even diep naar adem ge-snakt. We hadden de eindmeet bereikt, levend. We waren een nare ervaring rijker. We beseften allebei dat dit akelige avontuur een minder gelukkige af-loop had kunnen krijgen. We waren moe, voelden ons uitgeput en leeg. Maar vooral bedro-gen en nodeloos bedreigd. In welk klein hoekje zit een drama soms? Met een danig verstoord gemoed begaven we ons de resterende nachtuurtjes in... Angst vreet harten uit.

 

 

17:44 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Angst vreet harten uit dat is waar ik me de laatste tijd (hopeloos)tracht voor te behoeden, Loretta.
Soms kan angst zo proporties aannemen dat het ook ons positief gedachtengoed zou aantasten. Ik herken mezelf vooral in jou terug. Alhoewel mijn partner de zachtheid zelve is, zelden roept, laat staan agressiviteit boven haalt, zijn ook wij al eens in dergelijke situatie terecht gekomen dat ik echt dacht "hier loopt het mis". Ik denk dat die agressievelingen het op mijn gezicht aflezen hoe ik gruwel en walg van een onredelijke, onmenselijke machtswellusteling. Ik kan jullie dankbaar stilzwijgen best begrijpen.
Is het niet om er muisstil van te worden; daar waar men vroeger alleen bang was voor een andere vierwieler, komt er nu nog eens de angst bij voor de bestuurder ervan. Maar best dat we niet van elk gezicht achter 't stuur kunnen aflezen hoeveel promille het bevat of met hoeveel stuff het
omweven is, alhoewel men het soms wel kan vermoeden.
Fijn dat je het hier kon afschrijven, dat wijst op verwerken, loslaten en vernieuwde hoop.
Laten wij alvast die angst niet aan ons hart verder knagen :-)
Iris

Gepost door: Iris | 26-07-06

angst inschatten Met angst moet je leren mee omgaan.Ik was vroeger ook een angsthaasje,maar als rijpere vrouw zal ik in zo een situatie nooit mijn angst tonen.Het is meestal mij die ze moeten intomen omdat ik me met heel mijn ziel verdedig,eerst verbaal tot lichamelijke verdediging als het moet.Maar meestal schrikken ze van mijn vastberadenheid (ze zijn dat niet gewoon van een vrouw) en laten ze me gerust.En,ik kan veel verhalen oprakelen,hoor...
Op de duur leer je ook de situatie in te schatten.Wanneer ik weet dat het gevaarlijk zou kunnen worden,hou ik me ook gedeinsd,zoals Marlon,de meest wijze beslissing.
In september begin ik een cursus zelfverdediging,kan altijd van pas komen voor een vrouw!

Gepost door: rebecca | 26-07-06

** kom even langs om bij te lezen , gr lien

Gepost door: lien | 27-07-06

angst door de aanwezigheid van angst of vrees blijf je op je hoede. je blijft alert. dit kun je positief of negatief benaderen, loretta. angst kan bevriezend werken maar het kan ook het begin van een nieuwe uitdaging zijn. dag lieve loretta.

Gepost door: marc | 27-07-06

zonder angst @Iris: dank voor je hartversterkende woorden, inderdaad, wij zijn ook niet zulke geweldenaars, gelukkig hebben wij die zondaar reeds lang vergeven

@Rebecca: heerlijk hoe jij hier tekeer gaat, dat geeft een pak moed, liever dan een pak... slaag

@Lien: hopelijk heb ik je niet doen schrikken...

@Marc: merci voor die wijze gedachten, jij moedige wereldreiziger, ik zal dit proberen te onthouden

liefs,
loretta

Gepost door: loretta | 27-07-06

Hé Loretta! Ik ben weer in blogland!
Ik heb heel erg genoten van die drie daagjes aan onze Belgische kust!
Ik wens je een fijne vrijdag en de aanloop naar een mooi weekend!
Zonnige vakantiegroetjes van Fleur

Gepost door: Fleur | 28-07-06

geweld wat is er toch aan de hand met al die agressieve mensen? je zou er zelf haast agressief van worden?

Gepost door: martin | 04-08-06

De commentaren zijn gesloten.