28-07-06

canapé-plat

Het zat er al een tijdje aan te komen, er knaagde iets in die onderrug. Sinds woensdagavond lig ik plat, momenteel de meest comfortabele houding. Een beetje suf van de medicatie probeer ik toch de tijd te doden met wat lectuur. “Kif-Kif”, het straffe en vergelijkbare levensverhaal van Tessa Vermeiren en Yamila Idrissi, leidt me op boeiende manier af. De huishoudelijke klusjes en boodschappen geef ik even uit handen. De blogrondjes zijn momenteel tot een strict minimum beperkt. Ik hou me beter gedeisd, zoveel is duidelijk.
Ik ga nu weer languit horizontaal. Achterstallige lectuur op overschot
om
mijn gedachten op een positieve en verrijkende manier te verzetten. Dag lieverdjes.

 

 

15:22 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (22) |  Facebook |

26-07-06

autotrauma

Het gebeurde een paar weken geleden. Ondertussen bekomen van het aller-laatste restje emotie, stuur ik dit ware nachtverhaal aan ieder wie het lezen wil.

Juni 2006. We keren met de wagen terug naar huis na ons Italië-verlof. Het is reeds voorbij middernacht en we zijn na zestien lange rij-uren kort bij huis. Nog een halfuurtje autostrade en we heten onszelf ‘veilig en wel’ welkom thuis. Dat dachten we toch tot we wegens wegenwerken moesten afremmen, en nog meer afremmen, en uitwijken voor een gevaarlijk traagrijdend wagen-tje. Door dit ma-neuver hinderden wij op onze beurt eventjes een razendsnel acheropkomend voertuig. Met luide claxon en gesticulerend komt de be-stuurder van de ‘te snelle’ wagen naast ons rijden. We worden aangemaand om aan de kant te gaan. M. rijdt toch voorzichtig door. Plots duwt de wild tekeer gaande man naast ons zwaar op het gaspedaal en gaat pal voor ons rijden, zijn arm uit het raam zwaaiend als stopteken. M. probeert om deze gevaarlijk storende autorijder te passeren. Dit lukt niet want ineens stuurt die wildebras zijn wagen voor ons in en stopt dwars over de weg. Wij staan ge-blokkeerd en compleet stil op het linkerbaanvak van de autoweg! Een frans-sprekende jongeman springt uit het voertuig en komt roepend en tierend op ons toegelopen. We worden onder een woeste tirade bedolven. M. tracht de man, zonder hem direct tegen te spreken, te bedaren. De agressie druipt van deze (onmiskenbaar) allochtone jongen af. Door het op een kier geopende autoraam probeert hij vervaarlijk naar M. te klauwen. Ik ben ondertussen heel bang, durf nog nauwelijks te verroeren. Wat hangt hier boven ons vermoeide hoofd, gaan we nog heelhuids thuiskomen of zelfs levend de finish halen? Het flitst door mijn beangstigde brein terwijl we daar in de greep van een wilde gek zo goed als klem zitten. M. blijft bewust kalm, excuseert zich nogmaals ‘strategisch’ en vraagt of we onze lange rit kunnen verder zetten. Mijn hartje en stemgeluid waren aan ’t begeven toen de nog steeds scheldende man weer op zijn auto toeliep. Met gierende banden van opgefokte agressie is hij er dan vandoor gegaan.

Het laatste traject van onze reis hebben we stilzwijgend aangevat, nog zwaar onder de indruk van het gebeurde en bang bekomend van de opgedane emotie. Toen we onze oprit opdraaiden, hebben we even diep naar adem ge-snakt. We hadden de eindmeet bereikt, levend. We waren een nare ervaring rijker. We beseften allebei dat dit akelige avontuur een minder gelukkige af-loop had kunnen krijgen. We waren moe, voelden ons uitgeput en leeg. Maar vooral bedro-gen en nodeloos bedreigd. In welk klein hoekje zit een drama soms? Met een danig verstoord gemoed begaven we ons de resterende nachtuurtjes in... Angst vreet harten uit.

 

 

17:44 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

24-07-06

psalmzondag

Onze buurman toonde me onlangs fier zijn afgeschoren snor. Eerlijkheidshalve zei ik hem dat deze haaringreep zijn adonis-gehalte aanzienlijk doen groeien had. Buurman F. is een taaie sympathico. Slank en groot zijnde, is geen schutting hem te hoog om een burenpraatje uit te lokken. F. is bij wijlen ook sportief bezig. Elk jaar loopt hij de 20 km van Brussel. Hieraan gaan jaarlijks zo’n drietal trainingen vooraf, dwars door de straten van groot Leuven. Hij somt de straatnamen van zijn loopronde in lijn van (pijnlijk) exacte volgorde op, inclusief de kruispunten, dwarsweggetjes, sloten en bruggetjes. Het lijkt alsof stafkaart, verrekijker en kompas hem vergezellen. Als ik tegenwerp dat het hectaren grote Provinciale Park op een steenworp afstand ligt, repliceert hij dat het avontuur van het onbekende hem aantrekt. Tja en oké, interes-sant voor hem, ik leer alzo de regio nog kennen. Momenteel draagt F. een attractief knieverband. Een blessure sinds zijn Brusselse loopavontuur. Ondertraind? Onlangs ontblootte buurman onbeschroomd zijn been en vroeg me zijn zere kniegewricht te betasten. (Oh jeetje, mijn moeder had me nog verwittigd om op mijn hoede te zijn voor vrijgezellige buurmannen!). Zo ge-vraagd, zo gedaan dan maar. Tast en duwwerk wezen inderdaad op een knikkende knie. Of de gil die F. gaf er eentje was van fictieve pijn of kinderlijk genot laat ik ter discussie. Opdracht sneller dan bliksemsnel volbracht.

 

Heden zondag draagt F. zijn bloemetjesschort boven zijn sexy bermuda. Hij verwacht een vriendin van het zangkoor en kookt voor haar een lekker potje. Buurman F. heeft inderdaad ook muzikaal talent. Hij begint zijn dagen stee-vast met luide kerkgezangen. Zijn muzikale escapades deed hij reeds eerder uitvoerig uit de doeken. Momenteel spelen hij en zijn vriendin “quatres mains” op zijn  nieuwe piano.Hij geeft zich helemaal, zoveel is duidelijk. Solsleutels, noten en balken, partituren, requiems, concerto’s, adagio’s, symfonieën, niks van dit alles lijkt hem boven de brave inborst te gaan. Ik mag vermoeden, of hoop althans, dat zijn vriendin een even gedreven en gelijkgestemde dame is, anders loopt dit zondagse avontuur nog fout af. Een mens moet over een groot uithoudingsvermogen beschikken om bij dit hete weer niet te bezwijken onder F.’s tomeloze energie. Een bovenstebest sociaal beest, noem ik hem graag. Dat weet hij, daar geniet hij van. Als hij dit leest, zal hij vrolijk weer-galoze psalmen galmen.

 

 

20:48 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

20-07-06

look-a-like

Toen ik vandaag op het werk Betty van het logistieke team voorbij liep, ben ik even op mijn passen teruggekeerd. Bevond ik me ergens eind de jaren zestig? Was dat Janis Joplin in levende lijve? Dit kon natuurlijk niet. Janis verloor zichzelf compleet in haar muziek, alcohol en drugs. Deze Amerikaanse blueszangeres overleed dan ook in 1970 op 27-jarige leeftijd  aan een overdosis heroïne. Nee, Betty had werkelijk een metamorfose ondergaan, een geslaagde imitatie van Janis, de ware look-a-like. De lange golvende haren losjes over de schouders en haar nieuwe retro-brilletje stonden haar perfect. Ze wist zelfs mijn spontane persoonsverwarring te appreciëren, ze hield ook van de blues- en soulklanken van Janis. Tot zover was de gelijkenis okee want onze Betty is een zeer levenslustige en zelfzekere (gescheiden) vrouw. Eenzaamheid en een laag zelfbeeld zijn haar vreemd, onze Betty blaakt, op zuiver gezonde ingrediënten.
Maar dit treffen wil wel dat er al een ganse dag het “Cry Baby”-songtekstje door mijn hoofd speelt . En telkens weer vind ik de aangepaste tonen en besluit ik zingend in mezelf:


And that’ll be the end of the road, babe
I know you got more tears to share, babe
So come on, come on, come on, come on, come on,
And cry, cry baby, cry baby, cry baby.

And if you ever feel a little lonely, dear,
I want you to come on, come on to your mama now,
And if you ever want a little love of a woman
Come on and baby baby baby babe babe baby now
Cry baby yeah.


Mensen en muziekjes, ze vormen dikwijls een emotioneel en mooi verbond, in vreugde en verdriet.

 

  

22:42 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

17-07-06

rodeo & amazone

Regelmatige blogpassanten zullen al wel gemerkt hebben dat we (familie Vanco) fervente treinreizigers zijn. Een laatste trein-story wil ik hier nog kwijt.
Zr. Hiltrudis, M.’s tante, verbleef haar ganse kloosterleven bij medezusters in Essen, net tegen de Nederlandse grens. Twee jaar geleden was ze, op 84-jarige leeftijd, tevreden over haar volgebeden religieuze leven en koos ze zachtjes voor de hemelse eeuwigheid (dik verdiend!). Tante nonneke was de ganse familie zeer genegen. Ook M. en ik wilden op waardige manier afscheid nemen van ons symathieke tanteke. De dag van de begrafenis zouden wij met de trein naar Essen reizen: Leuven-Antwerpen, Antwerpen-Essen. Slechts één overstap en het uurrooster van de te nemen treinen leek perfect in mekaar te passen. Dit traject scheen probleemloos haalbaar per trein. Die doordeweekse morgen begaven we ons ingetogen op weg naar Essen. Tot Antwerpen-Centraal zaten we ideaal op schema. Toen we daar de uurregeling van de vertrekkende treinen checkten, kwamen we tot de vaststelling dat de aansluitende trein naar Essen vanuit station Berchem vertrok. Dat betekende dus rechtsomkeer naar het eerder gepasseerde Berchem. De eerstvolgende trein in die richting ging pas over een kwartier. Onze eerste aansluiting naar Essen zouden we niet meer halen, zoveel was duidelijk. De volgende trein richting Nederland stond een uurtje later aangekondigd. What to do? We hadden geen keuze en zetten onze reis verder met de latere trein, hopend toch nog het einde van de begrafenisplechtigheid te halen. Eindelijk op onze bestemming aangekomen, verklaarde een jonge dame ons dat de dorpskerk zich zo’n dikke twee kilometer verder bevond. Oh my God! Te voet zouden we hier nog een half uur over doen. M. toverde dan maar zijn mannelijke charmes te voorschijn, en jawel, hij kon de lokale schone overtuigen om ons in haar kleine autootje tot aan de kerk te rijden. Het werd een ultra-korte rit in pure rodeo-stijl, waarbij M. zich een paar keer krampachtig heeft vastgeklemd aan het dashboard. Oef, daar zagen we toch de kerk! We haastten ons dank-zeggend en vriendelijk wuivend weg van onze taxi-amazone. Bij het binnen-treden van de kerk kregen de aanwezige gelovigen en ook wij de eindzegen van de heer pastoor. In de naam des Vaders en des Zoons en… Amen. We voelden de niet-begrijpende blikken van hoofdschuddende tantes langs ons heen. Enkele neven en nichten keken ons vragend aan over onze “te late” aanwezigheid. Verveeld met de situatie, sloten wij ons toch aan bij de familie en volgden de begrafenisstoet naar het kerkhof. Daar hebben M. en ik ons heel stilletjes geëxcuseerd tegenover ons dierbare tante nonneke. Zij heeft het ons vroom vergeven, zeker weten. Zij rust nog steeds in vrede.

 

 

20:35 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-07-06

treinperikelen

Juni 2005. We (M. en ik) hadden een weekje verlof. Na vele jaren van va-kanties op andere fronten planden we een reisje naar de Zuidfranse zon. Onze vakantiebestemming was Cap d’ Agde. Vermits de TGV dagelijks in ruim zes uren naar het zuiden van Frankrijk spoort, leek dit supersnelle vervoer-middel ons een heel aantrekkelijke optie. We reserveerden tijdig onze trein-tickets en zagen ons reisje aan boord van de TGV ontspannen tegemoet. Onze afreis startte zonder problemen. Al gauw zonken we weg in wat  leesvoer. Tussendoor wandelden we even naar de treinbar voor een bakje straffe koffie. Na vijf uur ongestoord reizen (want ja, onze medereizigers waren vrij rustige types) bereikten we stopplaats Nîmes. We waren dan nog een goed uur van onze eindbestemming verwijderd. De zon scheen hier reeds aanlokkelijk warm. Toen de trein zich terug in beweging trok richting Sète, knapte ineens met schrikwekkend geluid de zware elektrische bovenleiding af. Langs de ramen zagen we kabels naar beneden donderen. Onze sneltrein viel langzaam maar compleet stil, nog voor we station Nîmes verlaten hadden. Na een kwartiertje konden de treindeuren geopend worden en werden we ver-zocht de TGV te verlaten. We moesten even geduld hebben, de mensen van het Franse spoor zochten naar een oplossing om de gestrande toeristen tot op hun eindbestemming te brengen. In de blakende zon werden op het perron flesjes lauw water ter beschikking gesteld. Na nog een kwartier wachten, kwam een gammel treinstel voorgereden en mochten we met z’n allen pro-beren een plaatsje te bemachtigen op dit snikhete, te korte treintje. Wij hadden nog een staanplaats, zonder bewegingsruimte weliswaar, tussen medepassagiers en hopen achtergelaten bagage op het platform van de trein. De zon scheen ongenadig heet op de raampjes van de oude wagons. Airco was van een later tijdperk. De geur van zweet en geënerveerde mensen begon stilaan de overhand te krijgen in deze afgesloten ruimte. De pene-trante geur van een overlopend treintoilet versterkte de klamme benepenheid in de trein. Ademhalen deden we nog in geringe doch hoogstnodige mate. Zo zaten we nog een lang half uur (zonder verder commentaar) opgesloten in deze oncomfortabel stilstaande trein. Toen de zenuwen het bij het overgrote deel van de reizigers gingen begeven, werd ons toch meegedeeld dat door “onvoorziene omstandigheden” ons treinstel nog geen vertreksein kreeg. Een… zelfmoordpoging op de rails even verderop richting Sète verhinderde tijdelijk het spoorverkeer. Oh nee, sakkerden we eventjes ongelovig. Maar al gauw redeneerden we weer sereen, want ook hier in la douce France zag iemand het niet meer zitten om door te gaan met leven. Wat bezielde die iemand om te beslissen een eind te maken aan zijn aardse bestaan “in dit hemelse oord”? Een problematiek die tot nadenken stemt… En wij waren onderweg naar ons vakantieoord, het contrast was verassend schril.

Na  een vol uur zette de wachtende trein zich toch in beweging en traag tsjoekten wij verder zuidwaarts. Met bijna drie uur vertraging kwamen we onfris en moe toe in Cap d’Agde.

We namen gemakshalve nog een taxi tot aan ons gehuurde appartementje. Dan pas merkten we de blauwe lucht, hoorden we een ruisende zee, voelden we een aangename warmte. Onze vakantie kon van start gaan en pas over een week zouden we weerkeren. Als alles meezat met de TGV?

 

 

21:10 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

11-07-06

dol op Debbie

Onlangs, op een warme zondagnamiddag, keek ons zesjarige buurmeisje vanuit haar houten speeltoren over de schutting heen onze tuin is. Ik nam wat achterstallige lectuur door in mijn luie zonnestoel en had ook pen en papier binnen handbereik.Toen ik haar aansprak, fleurde haar mooie snoetje op. De vraagjes en wedervraagjes volgden mekaar in snel tempo op. Wat ik ging schrijven, sprak ze nieuwsgierig in mijn richting. Zij zat in het eerste leerjaar en kon ook al schrijven. En lezen! Ik vroeg haar of we samen een opstelletje zouden maken. Daar ging ons roodharige vlindermeisje gretig op in: als het van mama en papa mocht? Even later huppelde Debbie onze tuin in. We oefenden gekke zinnetjes en verbeterden mekaars schrijfwerk. Ze vond het reuzeleuk en stimuleerde op haar vrolijke manier ook mijn enthousiasme. Tussendoor vertelde haar kindermondje grappige waarheden maar ook verklapte ze dat rekenen minder goed ging. Hier werd mijn vermoeden bevestigd want reeds meerdere malen hoorde ik hoe haar mama ongeduldig luid begon te roepen als Debbie de rekensommetjes niet tot een juiste oplossing bracht. Ik schrok toen vage uitlatingen in de zin van ‘dom meisje, kan jij nu echt niets’ tot in ons keukentje doordrongen. Als zulke (blijkbaar) negatieve benaderingen en afbrekende tirades maar geen sporen zouden nalaten bij een kind? Nu leek babbelgrage Debbie er nog niet onder te lijden, alhoewel? Ze ging heel graag en veel naar oma. Ze bleef dikwijls bij oma en opa slapen en die brachten haar dan naar school. Ze had heel lieve grootouders! Mama had het ook druk met haar vijf jaar-jongere broertje. (En dat jonge broertje vroeg om hulpeloze aandacht, daar waren wij soms getuige van).
Wij hadden zo nog een ganse namiddag vlotjes kunnen doorgaan, ons vlijtige buurmeisje was niet te stuiten tot haar papa haar aanmaande om huiswaarts te keren. Al gauw begreep ze dat tegensputteren geen zin had en met de belofte dat ze zeker nog eens terug mocht komen, ging ze schoorvoetend naar huis.

Ondertussen is het grote vakantie en is lieve Debbie voorlopig nergens in de buurt te bespeuren. 

Waarschijnlijk vertoeft ze knusjes bij haar toffe oma en opa, mooi zo. Ook bij ons is ze altijd welkom, dat weet ze ondertussen wel. Buren zijn er om mekaar te helpen, inclusief educatief

 

 

19:02 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

07-07-06

schip op hol

Hana, onze Koreaanse gaste en vaste vriendin van V., is terug naar haar geboorteland. Zondagavond drukte ze me even stevig tegen zich aan. Het gebaar vertelde meer dan schaarse woorden. We namen weer eens afscheid. Maandag bracht V. haar met zijn wagentje naar Schiphol waar zij, onder hun tweetjes, het afscheid ‘in extenso’ stil crescendo afrondden.

Als afleiding aan deze trieste intro, kom ik terecht bij die ene heuglijke junidag zowat drie jaar geleden: een andere Schiphol-happening!  Die dag landde V. ook daar na een verblijf van 10 maanden in Australië. Het vliegtuig van Eva Air zou omstreeks 10 uur ’s morgens toekomen op de luchthaven. Uitkijkend naar de thuiskomst van onze zoon vertrokken M. en ikzelf die morgen met de allereerste trein richting Nederland. (Een paar uurtjes rustig reizen met wat lectuur bij de hand, het leek ons een aantrekkelijk idee.) Volgens de voorziene reistijd zouden wij iets na negenen aankomen in Am-sterdam, mooi op tijd dus om V. te verwelkomen. Dit hadden wij dan wel even fout gedacht!  Op een uurtje reisafstand van onze eindbestemming begint de trein vaart te minderen om langzaamaan helemaal tot stilstand te komen te midden van één grote open-veldvlakte. De eerste momenten wor-den we in het ongewisse gelaten over het onverwachte stilvallen van de trein. We blijven nog rustig dan. Als na een kwartier de treinwachter omroept dat zich een elekticiteitspanne voordeed, bekijken we mekaar al bedenke-lijker.

Gaan wij nog op tijd aankomen in Schiphol? Wanneer nog een kwartier later de treinreizigers die een vliegtuig moeten halen, door het veld met een taxi worden weggebracht, worden we ons bewust van de ernst van de panne.
V. zal ongetwijfeld voor ons aankomen op Schiphol! Wij worden ondertussen verzocht de trein te verlaten. Zo’n kleine kilometer verder, aan de rand van het veld, wacht een bus die ons naar een treinstation zal brengen vanwaar we onze reis kunnen verder zetten. Het is tien uur voorbij op dat moment. Ondertussen is V. geland en hebben we hem via sms op de hoogte gebracht van ons heikele avontuur. “Wanneer we er wel gaan zijn?”, sms-t hij ons terug. Op dat moment weten we het zelf nog niet. Het is dan reeds elf uur en we zitten nog steeds op die bus... Onze rit gaat tergend traag verder richting station Dordrecht. Daar vernemen we dat we nog een half uur moeten wach-ten op de eerstvolgende trein naar Schiphol. We proberen kalm te blijven en houden ondertussen contact met V. Hij weet nu dat we tegen halféén zullen aankomen.

En ja, ongeveer drie lange uren later dan voorzien, hollen wij van de trein richting aankomsthal waar zoon V., rustig afwachtend, een krant zit door te nemen. Het weerzien krijgt door het enerverende oponthoud een lichtjes emotionelere dimensie.

 

Ons gezinnetje was intact herenigd. We konden gerustgesteld de terugreis aanvatten. Niks kon ons nog deren. Oef en oeps, de trein is toch altijd een beetje reizen, soms een beetje beven, dat ondervonden wij aan de zenuwen en den lijve.

 

 

09:40 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

02-07-06

blikskesliefde

Na een sputterweekje probeer ik de blogdraad hier weer op te pakken. Te veel makkelijke afleiding en snelle verleiding. Een overaanbod af te handelen bezigheden vulden mijn voorbije werkdagen en namen druk-druk mijn hoofdje in beslag. Een vermeldenswaardig pluspunt deze week kwam er wel van zoon V. Hij mocht vorige donderdag zijn “contract voor onbepaalde duur” onder-tekenen bij zijn werkgever. Iedereen blij ten huize Vanco want wij aanzien een (vaste) job toch nog steeds als een soort luxe, een waardevol per-spectief. Het ga je goed V., wij wensen je een voorspoedige carrière.

 

Gisteren 1 juli, begin van de solden. Eigenlijk hou ik niet van de eerste drukke koopjesdagen, ik schuw ze zelfs. Mensen durven mekaar dan al eens te vertrappelen. Te vermijden dus. Na vijven, ben ik op aanraden van (en met) M., nog even naar die éne winkel gestapt waar dat éne fraaie jasje me als gegoten zat. Een gepermitteerd en chique folieke, maar mijn koopjes zitten er hiermee op. M. schafte zich nogmaals een sober kruisje aan, hij draagt de symbolische hangertjes met zwier en meerdere tegelijk.

 

Gisteravond was het zomerliefde ten onze huize, weliswaar buitenshuis. Wij fladderden doorheen het dartele Leuven, deden geen terras wegens overdaad en cliché, bijna afgezaagd. Zijn wij blasé?
Onze koude blikjes kletterden uit een desolate automaat, rinkelend kwamen er muntjes achterna. M. ging zoals steeds voor cola light, ikzelf koos een gini (“leven van liefde en gini”, die reclame-slogan is prettig blijven nazinderen). Daarna een bankje meegepikt op een mega-plein in mozaïek-kasseitjes, trapsgewijze aangelegd. Een blinkende kever hield torenhoog de wacht, wij keken op naar het verlichte kunstinsect van Jan Fabre. Wij praatten zuinige woorden, wisselden zwijgzame blikken. Meer moest dat niet zijn. We ver-stonden mekaar. Wij smolten geruisloos van de avond- naar de nachtzwoelte.

 

 

 

16:28 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |