07-08-06

zachte nostalgie

Juli en augustus, de topmaanden aangaande vakantiebestemmingen en aanverwant plezier. Tegenwoordig brengt dan ook praktisch iedereen zijn jaarlijks groot verlof door in één of ander buitenland of aan onze eigen Bel-gische kust of onze Ardennen. Ik herinner me nog goed mijn kinderjaren en hoe mijn ouders,  als kleine thuiswerkende zelfstandigen, nooit verlof namen, laat staan met hun kroostje een weekje aan zee planden. De paar zeldzame daguitstappen, telkens op zondag als er niet gewerkt mocht worden, kan ik op twee handen tellen. Jaarlijks reden we mee op bedevaart met een autocar naar St-Dympna in Geel. Jawel!

Somtijds werd het traject naar een ander bidoord verlegd en bracht de bus ons naar Kindje Jezus in Tongeren. En ik was dolblij omdat ik in die autobus mocht zitten. Slecht één keer maakte ik als een kind een niet-kerkelijk er-kende uitstap. Die keer huurde de plaatselijke fanfare, waarvan mijn pa niet-actief maar toch muzikaal lid was, een grote bus die het ganse muziekkorps naar onze eigen Noordzee voerde. Ik moet toen een jaar of zes geweest zijn, maar zie nu die éne bewijsfoto nog klaar voor ogen. Mijn pa in zijn zondagse pak met hemd en das en hoed in een ligzetel op het strand van Blankenberge (zo mooi als Dirk Bogarde in die Venetië-film, weet u). Mijn ma met dichtge-knoopte jas en foulard om de zeewind, die wij nooit eerder voelden, te weerstaan. Mijn zus leunend tegen de stoel van mijn pa en ik zittend op de arm van mijn ma, allebei in ons fleurigste jurkje met bijpassend gebreid jasje en keurig opgetrokken witte kousjes. Het was een zomer ergens in de jaren zestig, één ding staat en ligt vast op fotopapier: onze gezichten straalden. En ja, dat was het zowat betreffende onze familieuitstappen toen wij kind waren. Het was telkens feest en we waren best tevreden. In de achter-uitkijkspiegel van mijn sobere leven lees ik soms wat melancholie.

 

 

21:50 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

Commentaren

Tsss... Tongeren... Geel...
Nooit in mijn achtertuin op bedevaart geweest, Loretta?

Gepost door: kaatje | 07-08-06

hallo kaatje bedoel je soms Oostakker, een gokje? zo ja, mij helaas onbekend, nog niet 'onbemind'.



Gepost door: loretta | 07-08-06

fijne avond heykes kom je een fijne avond wensen , gr lien

Gepost door: lien | 08-08-06

:-) dag Loretta, melancholie versus nostalgie. En het feit dat schaarse mooie momenten uit onze kindertijd ons leven(d) bij blijven, zegt hoe intens ze waren. Bij mij was het niet veel anders, zij het dan dat mijn ouders fabrieksarbeiders waren en ik in de vakantie naar van die schoolkolonies moest. Maar zondagse wandelingetjes langs de Leie,dat maakten wij wel, vandaar mijn passie voor het natuurstappen, mijn melancholie die ik brandend hou.
Lieve Loretta, hou je achteruitkijkspiegel, als nagenieten, in eer.
Iris-groetjes

Gepost door: Iris | 08-08-06

avontuur Ik denk dat het allemaal afhangt van het avontuurlijkheidsgehalte van je ouders.Wij waren als kind en later als tiener,steeds onderweg.Niet naar verre bestemmingen,maar wel elk weekend ergens naar toe.Het zit in de genen,denk ik.Mijn moeder is ,samen met haar moeder tijdens de oorlog uit Frankrijk geëmigreerd en heeft in West-Vlaanderen mijn pa leren kennen.Ze hebben zich gevestigd in Duitsland waar ik geboren ben,om zich dan een paar jaren later te vestigen in Brussel waar ik er nog 3 zussen bijgekregen heb.Op hun oude dag zijn ze nu terug in West-Vlaanderen beland(Damme).Ik ben al 11 keer verhuisd in mijn leven,dus je kan begrijpen dat ik soms snak naar een beetje stabiliteit...
Ik begrijp wel dat je als je op een flatje in de stad woont,je wel eens buiten wil.Ik ga graag eens op reis om nieuwe culturen te verkennen,maar voor ontspanning,natuur en rust,moet ik slechts de achterdeur van mijn huis openen en ik sta midden in het paradijs...echt waar...
hangmat,zwemvijver,lekkere coctails in huis,geen files,geen overbevolking(soms wel...),wat wil je nog meer...en de pc bij de hand!
Dus,neen,ik heb geen behoefte aan nostalgie...
grtjs,Bé!

Gepost door: rebecca | 08-08-06

Prijs! Als ik mijn ogen sluit, kan ik de kaarsen haast ruiken.

Gepost door: kaatje | 08-08-06

*** Ik hoop dat iedereen die mijn logje van vandaag leest het sarcasme er hoort in doorklinken, Loretta.

Gepost door: kaatje | 08-08-06

@Rebecca Hallo Bé, mijn ouders konden zich geen ‘avontuurlijkheidsgehalte’ permitteren, ze hadden een zaak die zes dagen op de zeven moest draaien, twaalf en meer uren per dag, zelfs op zondagen werd er soms doorgewerkt. Dus de keren dat wij met zijn allen op stap konden, waren vrij schaars. Daarom koester ik die momenten ook in mijn hart, alles was met gulle (ouder)liefde omgeven. Ik noem dat nostalgie, de tedere herinnering aan warmmenselijke momenten, ze zijn in mijn ziel gegrift. Ik heb daar wél behoefte aan, een ander misschien niet (je weet niet wat je mist :-) ieder zijn aard hé Bé.


groetjes,
loretta.

Gepost door: loretta | 08-08-06

nostalgie Ik kan daar volkomen inkomen,Loretta.
Iets wat in overvloed aangeboden wordt,wordt vanzelfsprekend.Enkele schaarse,maar speciale momenten worden meestal gekoesterd.
Ik heb ook zo een paar herinneringen (die niets met dit te maken hebben),ik koester ze en hou ze graag voor mezelf.Maar bij mij hebben ze een 'verdrietig' nagevoel,waarschijnlijk dat melancholische..daarom sta ik er niet graag te veel stil bij en mijn nogal radicale uitspraak.
grtjs,Bé

Gepost door: rebecca | 09-08-06

coo ik heb als kind maar één uitstap gemaakt met mijn ouders: naar de waterval van Coo. Wat een avontuur!

Gepost door: martin | 09-08-06

Bedankt! Dag Loretta,

Ik wil je bedanken voor de fijne reacties op m'n blogje. 't Is ondertussen al eventjes geleden dat ik nog iets van me liet horen, maar 't is drukjes geweest! Prutske is echt een schatje, bubbeltje zorgt prima voor z'n kleine broertje ... ik had een beetje gevreesd voor z'n reactie, ook al zijn we met bubbeltje veel over "de baby in mama's buikje" bezig geweest ... maar 't is niet voor niets geweest ... ook m'n S'je is erg goed aan het herstellen. Iedereen gezond en wel!

Groetjes, P.

Gepost door: Bedankt! | 09-08-06

kaars hey loretta om mijn 'vuurpijlvergetelheid' goed te maken zal ik morgen een kaarsje voor aansteken in de Mariagrot van Maldegem-Kleit. Is mijn zieltje dan witgewassen?
Berouwvolle marco.

Gepost door: marc | 10-08-06

De commentaren zijn gesloten.