10-08-06

het bonte volkje

Afspraak om 11u30. Tien minuten vroeger betrad ik ons immense ziekenhuis en begaf me naar één van de vele wachtzalen. Ik had me voorzien van wat vlotte lectuur want de consultaties kunnen al eens van het voorziene schema afwijken, dwz uitlopen. Wachtruimte L. bevond zich op kelderniveau. Er was geen priempje buitenlicht te ontwaren, geen aangename gewaarwording zo pal overdag. Ik vond nog een vrije stoel onder een kapotte TL-lamp. Ik open-de mijn boek en nam de draad weer op in mijn verhaal. Een korte rondblik langs de medewachtenden liet bangelijk  vermoeden dat ik er nog een tijdje zou verwijlen. Mijn leesplezier werd al gauw onderbroken door een luid verhaal dat uit een openstaande bureeldeur weerklonk. Een man en een vrouw hadden blijkbaar middagpauze én elkaar op enthousiaste wijze keiveel te vertellen. Hun branerige verhaal kon me niet echt boeien maar verstoorde wel mijn leesconcentratie. Nog maar even rondgekeken naar de mensen rondom mij en ja, ik had mijn blik net iets te lang opgericht want daar kwam het stereotiepe “wachten duurt toch lang hé” mijn richting uit. Zo is dat zeker, vandaar mijn ‘preventieve’ lectuur. Een leuke babbel kan eventueel een nuttig tijdsverdrijf zijn in wachtzalen maar het aangeboden verhaaltje dat volgde, werd al gauw een klagerige monoloog. Gelukkig werd de dame in kwestie na een tijdje weggeroepen. Ik heb nochtans een begripvol en luisterend oor. Okee, even terug naar mijn leesboek. Opeens begint een pas binnengekomen koppeltje samen luidop een kruiswoordraadsel op te lossen. Ze zoeken met hun tweetjes, taterend nadenkend, naar een slijmerige vis…, de sloveense munt… en nog veel meer. Hun woordjespuzzel vordert niet echt naar een snelle oplossing en mijn roman al evenmin. Na tweeënhalve uur ben ik dan eindelijk aan de beurt voor een eerste onderzoek.  Na een halfuur mag ik de kille onderzoeksruimte met opbeurend nieuws verlaten. Een vermeldens-waardige positieve noot: de dokters en het verplegend personeel waren uitermate vriendelijk en zeer attent.

Drie uur na aankomst verlaat ik de raadpleging en zie in de wachtzaal terug een handjevol mensen. Sommigen druk-druk pratend, anderen oppervlakkig lezend. En nog wat verder kijkt iemand afwezig  en doelloos de sombere ziekenhuisgang in. Straks staan ook zij weer buiten (zoals ik gelukkig) en nemen we allen ons voorbestemde draadje weer op. Monter en gezond?

 

 

 

22:09 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

Commentaren

vis hoe heet de slijmerige vis?

Gepost door: martin | 10-08-06

Verbaasd was ik mijn naam bij jouw linkjes te vinden. Jij krijgt er natuurlijk ook één en Marlon ook.
Leuke verhaalstijl heb jij. Ga straks uitgebreid de tijd zoeken om hier te komen lezen. Je vind niet zo vlug zon goede blogs!
Nog een prettig weekend gewenst.

Gepost door: Ilona | 11-08-06

hé Loretta Treffend verwoord, ik voel me verwant !
Ik sleep overal een boek mee, zelfs op tram en bus.
En vooral in een wachtzaal, wanneer het lezen me wat vermoeit, zoeken mijn ogen een punt op de grond, recht voor mij, op waarop ik Zen-starend blijf zitten als een mummy, vandaar dat ik soms van die opgen op mij voel, maar ik vertik het om oogcontact te zoeken uitschrik voor.....hetzelfde wat jij aangeeft.
lieve weekendgroetjes
Iris

Gepost door: Iris | 11-08-06

:-) Ik bespeur hier ook Ilona; ons groepje breidt zich uit, wat fijn !
Iris

Gepost door: Iris | 11-08-06

Mooi geschreven! Wat heb je dat allemaal weer mooi verwoord... zo inleefbaar...
Fijne avond Loretta!
En ja, ik probeer positief te zijn, ook al lukt me dat niet altijd hoor ;-)
Lieve groetjes van Fleur

Gepost door: Fleur | 11-08-06

pffff Fijn voor je rug, die uren op die ongemakkelijke stoelen in de wachtzaal...
Ben wel blij dat je opbeurend nieuws kreeg!
En je logje is héél herkenbaar. Al behoor ik wel tot diegenen die een echte hekel hebben aan die wachtzaalgesprekken...
Kus, en geniet van jullie weekend!
Wij gaan een paar dagen naar zee... bikini thuislaten en paraplu meenemen denk ik. :S

Gepost door: kaatje | 12-08-06

raar... Raar,ik heb daar toch een andere opinie over.
Ik vind het vreselijk om ergens te moeten wachten tussen mensen die zich afsluiten voor wat er rond hen gebeurt.Eender waar ik ben,aan de kassa,in de wachtkamer,langs de straat...,open ik mijn hart voor al wie mij wil ontmoeten.Gewoon het feit dat iemand even zijn ziel blootlegt voor mij (al was het gesprekje banaal),doet mij deugd.Zoveel mensen hebben er behoefte aan.

grtjs,Bé.

Gepost door: rebecca | 12-08-06

:-) hé Rebecca, 't is niet omdat een mens op een bepaald moment en een bepaalde lokatie zich bewust afschermt, dat hij/zij associaal is (wat jij ook niet beweerde). Jaren van ervaring hebben me geleerd dat ik er ook eens helemaal alleen met en voor mijzelf wil zijn, en dat ik bewust niemand anders toelaat in MIJN moment. Aan de bushalte, in de winkel, op de vlieghaven en in stations e.d. maak ik graag een oppervlakkige babbel, maar in een dokterswachtzaal weet men bij voorbaat als men je aanspreekt dat het over eigen kwaaltjes en ziektes zal gaan en dat men vooral een luisterend oor zoekt. Wel, na vele jaren als vrijwilliger van Télé-Onthaal (intussen ben ik gestopt) wil ik bewust niet altijd en overal mijn luisterend oor geven en als men bij de dokter zit dan is men sowieso al gefocust op zichzelf wat ongemakken, pijnen en afwachtend resultaat betreft. Neen, dan heb ik recht op mijn eigen Zen-moment.
We mogen al eens van gedacht verschillen niet ?
Iris-groetjes

Gepost door: Iris | 12-08-06

begrip Ik begrijp je maar al te goed,Iris.
Ik ben wel zo van karakter dat ik me daar dan schuldig over voel als ik hen geen luisterend oor bied,met soms alle gevolgen vandien.Ik ken zo een aantal mensen die op die manier alle energie uit me wegzuigen.Ik weet het,ik moet daar leren afstand van nemen,niet altijd gemakkelijk...

Gepost door: rebecca | 12-08-06

opgefrist en opgevist hoi rebecca, denk nu vooral niet dat ik een asociaal iemand ben, integendeel. ik kan me wel niet van de indruk ontdoen dat ik al mijn ganse leven naar andermans verhalen aan 't luisteren ben. ik heb nu het punt bereikt dat ik mezelf enkel nog wil openstellen voor anderen als ik er zelf zin in heb. ook dit mag je niet fout interpreteren, als ik voel dat mensen nood hebben aan een gesprekspartner en niet alleen aan een praatpaaltje, ben ik heel meegaand en luisterbereid. ik heb dus ondertussen wel de behoefte om af en toe eens weg te zinken in en met mezelf of met wat lectuur, eventjes ver weg van de overdrukke wereld...

dag Iris, uit jouw reactie kan ik opmaken dat wij geen problemen zouden hebben samen in een wachtzaal. ik gun jou nog veel zinnige zen-momenten.

hé Ilona, fijn dat je langs geweest bent en vice-versa, nog doen nietwaar

ja beste Martin, de naam van die vis laat ik bewust in het ongewisse

hartelijks,
loretta

Gepost door: loretta | 12-08-06

:-) @Bé, zeker niet al te gemakkelijk; waarom denk je dat ik mijn vrijwillig en gratis luisterend oor aan de hulptelefoon (met stalkers inclusief)moest opgeven en achteraf mijn heil ben gaan zoeken in Zen-meditatie en Sofrologie ?
En nu wil ik niet meer terug.
Denk ook aan zelfzorg Bé-ke, zeg dat Iris je 't gezegd heeft,
doei,

Gepost door: Iris | 12-08-06

:-) @hé Loretta, wij zouden nogal genieten van ons boekske in zo'n wachtzaal hé en iedereen in onze stilte meesleuren in de aangeboden, overtijdse lektuur die er meestal te grabbelen ligt. Ik zie het al zo voor me. Zoiets voor een sketch op VTM ;-)
fijne avond nog,
Iris

Gepost door: Iris | 12-08-06

De commentaren zijn gesloten.