12-08-06

druïde-intrige

Vanmorgen zag ik Kitty weer. Ik ken Kitty reeds lange tijd. We studeerden jaren terug samen af aan de Katholieke Hogeschool te Leuven. Om de paar jaar lopen we mekaar nog eens op het lijf. Meestal ergens tussen de rayons van een grootwarenhuis, vandaag troffen we elkaar aan de glasbakken. Kitty beschikt nog steeds over haar aanstekelijk enthousiasme. Ik heb haar nooit anders gekend. Een nooit ontbrekende brede smile, boeiende spraakwaterval. Ze deelde me kort mee dat zij niet meer uit werken gaat. Een operatieve ingreep met complicaties en blijvend letsel hebben haar gedwongen haar actieve carrière af te breken. Onze hartelijke babbel evolueerde spontaan naar onze volwassen kinderen. Zij heeft er drie. De jongste zoon zit in het hoger middelbaar en de tweede heeft hogere studies aangevat.  Haar oudste, een dochter, “is een ander geval” zegt ze lichtjes hoofdschuddend. Ze gaat even door met haar verhaal. Haar twintigjarige dochter stapt ietwat anders door het leven dan de modale twintiger. Dochter X. is nochtans intelligent en universitaire studies liggen zeker binnen haar bereik. Maar X. draagt dreadlocks en loopt in aparte kleurige laagjeskleding. Momenteel trekt X. als druïde een paar maanden door Engeland. X. bewandelt haar eigen levenspad, koos voor een bestaan in de spiritualiteit. Kitty respecteert de bewuste keuze van haar volwassen dochter alhoewel ze haar dochter liever eerst een diploma had zien behalen. Eensgezind besluiten we dat onze kinderen opgroeien tot volwassen zelfstandige wezens met hun eigen levensvisie, waar we als ouders begrip en respect moeten voor hebben.  We mogen hen wel bijstaan met praktische tips en nuttige adviezen maar moeten hun finale keuzes aanvaarden . Zo tolereert Kitty ook de beslissing van dochterlief en ze is overtuigd dat X. haar eigen doel gaandeweg wel weet te vinden. Ons verder gesprek laat uitschijnen dat opgewekte Kitty niet zit weg te kwijnen binnen de vier muren van haar huisje. Deze sociaalvoelende ex-medestudente heeft zich geëngageerd in het verenigingsleven en ze pikt regelmatig wat cultuuruitstapjes mee. Ik zie haar lustig verder taterend vrolijk van het leven genieten. Ze schetst me schone taferelen uit haar opgewekt bestaan.

 

Dan moet levenslustige Kitty er weer vandoor want haar ouders verwachten haar (ook blij). We zwaaien nog nagenietend als we van mekaar wegrijden. Het voelt alsof ik een deel van Kitty’s enthousiasme en optimisme heb overgenomen. Meisjes als Kitty wil ik wel wat grager ontmoeten, zij bezorgde me weer een opperbest gevoel. Zalig zeg, toch maar proberen dit positivisme even vast te houden. En Kitty, nu ga ik zeker nog wat opzoekwerk verrichten naar de ‘druïden’ en hun levensfilosofie. Iets waar onze weetgierige Iris me kan bij helpen, Eric?

 

22:33 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

:-) hallo Loretta, eerlijk gezegd en zonder valse schaamte, zie ik mij toch wel voor een groot deel terug in Kitty. Maar je hebt dat of je hebt dat niet zo'n positieve levenshouding, al moet men er wel blijvend aan werken.
Met verzuring schiet een mens niet op, integendeel, vind ik.
Wat die druïden betreft, veel meer weet ik er niet over dan dat ze volledig volgens de natuur leven : kledij (geitenwollensokjes ;-) - voedsel enz....)
Ik vraag me af of dergelijke leefwijze nog kan binnen onze maatschappij; misschien wel maar dan in volledige afzondering met gelijkgestemden (zeg maar in een soort van commune)
Mijn tweede afvragen is hoelang iemand zo iets uithoudt; misschien interessant voor een periode om de basis van het bestaan aan te voelen, daar waar velen (de meesten) zich hebben verwijderd van het pure.
Volledig akkoord dat je je kinderen op bepaalde leeftijd moet laten gaan, moet aanvaarden, ze zelfs aanmoedigen in hun ondernemingen maar er wel altijd zijn als ruggensteun, ook al draait hun eigen beslissing uit op een sisser; zo leert men trouwens 't best uit het leven.
fijne zondagavond nog, wij zijn gaan natuurstappen in Pajottenland en ik ga lekker de avond uitbollen in eigen tempo en naar eigen believen.
lieve groet,
Iris

Gepost door: Iris | 13-08-06

skynetletters Dag Loretta,

Sorry, ik was er niet.
Neen, ik ben geen techneute maar ik trek mijn plan.

Ik denk dat je eerst in Word typt; dat euvel ligt aan de spatiëring. Ik weet niet hoe dat komt maar heb het ook al voorgehad.
Als dit rare fenomeen zich voordoet kopieer en plak dan je tekst integraal in een .txt bestand (wordpad) (Bureaublad, rechtse muisklik, nieuw tekstdocument).
Dan gewoon nog eens kopiëren en plakken bij Skynet. Daar lettertype en grootte kiezen, dan lukt het wel.
Je kan in Word of in Skynet ook wat 'prutsen' met de spatiëring maar dat is omslachtig.
Dag hoor.

Gepost door: Evy | 13-08-06

:-) Sorry Loretta dat ik mij bemoei met jouw vraag aan evy, maar zoals evy zegt doe ik ook : eerst in Word, dan alles selecteren en kopiëren naar je blog en daarna het lettertype en grootte aanpassen. Zo vind ik het vlug gaan.
Iris

Gepost door: Iris | 13-08-06

hallo tipgevers @evy: alvast bedankt voor de snelle tips, ik probeer dit zeker uit een volgende keer (tot nu werkte ik in een worddocument, kopiëerde en plakte) thanks lady!

@Iris: net zoals jij denk ik dat zo'n druïdenleventje niet voor altijd en eeuwig haalbaar is. als leerschool en als waardevolle tijdelijke ervaring lijkt zo'n leefwijze me eventueel een mogelijke optie. ik hoor het verder wel als ik Kitty nog eens tegenkom.
geniet na je buitentochtje nog van een fijne avond,
groetjes,
loretta

Gepost door: loretta | 13-08-06

Altijd plezierig iemand te ontmoeten die "positief" in 't leven staat. Ikzelf ben ook altijd te enthousiast over alles en nog wat; te intens.... is zeker niet makkelijk voor anderen!!
Laat dat meisje maar zichzelf zijn... het komt allemaal wel terecht.
Lieve groetjes.

Gepost door: Ilona | 14-08-06

Hallo Ik hou wel van die druïden ,hun levensvizie is zo simpel ze hebben al dat materialsme niet nodig , in het opvoederswereltje kom ik ze veel tegen ,
echt fijne jongens en meisjes
Liefs Ninne

Gepost door: Ninne | 14-08-06

:-) Helaba, ken je me nog ? ... of ... Hoi, das lag geleden ... dat overkomt me elk jaar wel een paar keer als ik iemand tegen het lijf waarmee ik samen op school zat. Het gekke is dat je niet het gevoel hebt dat je elkaar jaren niet meer hebt gezien, je begint een gesprek en het klikt terug meteen ... altijd leuk!

Gepost door: Novemberboy | 15-08-06

link ja, die link ligt er nu al wel een tijdje.
:-)

Gepost door: Evy | 15-08-06

De commentaren zijn gesloten.