27-08-06

ijzeren zoonlief!

Gisteren 26 augustus 2006, 'Long Distance Classic' te Almere: 3800 m zwemmen, 180 km fietsen, 42 km lopen of zeg maar een volledige triatlon. Het stond op het programma van zoon Vincent. Buurvrouw L. sprak me vanmorgen meteen benieuwd aan, haar zoon F. vergezelde Vinnie namelijk op zijn eerste ganse triatlonavontuur. Het speelde zich dus gisteren af in Nederland. Om 7u45 werd het startschot gegeven en waren de triatleten zonder al te veel pech, onderweg voor minimum 8 uur zwoegen. Als recreatief triatlonbeoefenaar zou Vincent volgens zijn trainingstijden en schema's uit-komen op maximaal 12 uur. Het werd voor zijn supporters op het thuisfront een lange en bange dag afwachten en nagelbijtend het wedstrijdverloop volgen via een live verslag op internet. Er passeerden vele atleten op het schermpje maar nergens een spoor van onze zoon te ontwaren. Een troost: zolang er geen bericht van hem kwam via gsm, zat hij nog in de wedstrijd. De onrust: het werd halftien 's avonds en nog steeds geen nieuws van onze sportfanaat, we waren ondertussen al meer dan dertien uur van de start verwijderd... En dan even na halftien, het verrassende en heuglijke nieuws: "ik ben een ironman en overschreed de finish in 11u25". Wat op dat moment door me heen ging, is moeilijk in woorden te vatten. Ik was alleszins ontzettend blij, opgelucht ook. Ik deelde (inwendig) uitbundig de vreugde en het zuivere genot van zijn prachtprestatie! Felicitaties werden overgemaakt en sms-jes brachten duidelijkheid over het verloop van zijn eerste volledige triatlon-ervaring. Het was zeker niet makkelijk geweest, braakneigingen hadden hem daarbij ook parten gespeeld tijdens het zwemonderdeel en de eerste loopkilometers. Vincent omschreef zijn lichamelijke toestand na de race als "total loss" maar de mentale én symbolische buit was wel binnen, dat maakte de fysieke pijn zoveel draaglijker. Het herstel nam al dadelijk een aanvang!

Ik was heel fier op het geslaagde avontuur van Vincent, alhoewel ik initieël niet echt mede-enthousiast was om zulke mega-lange wedstrijd te plannen. Mijn bescheiden mening is dat sport een gezonde en zinvolle bezigheid is, maar ik ben bang voor te veel van het 'goede'. Ik blijf wel trouw supporteren voor zoon Vincent, zonder twijfel! We maken elk onze eigen keuze. Hij is duidelijk van het hardere soort en zeker van geen kleintje vervaard (zoals hij bewezen heeft).

Hopelijk kan en mag ik zelf ook gauw weer sportiefjes aan de slag. Ik mis mijn lekkere looprondjes, ik mis de mentale stimulans, ik mis het versnelde hartritme, ik mis de totale voldoening van een sportieve inspanning, het samenlopen en keuvelen ook?

Maar betreffende onze zoon zijn exploot, daar sta ik liever op te kijken, veilig aan de zijlijn, maar blinkend van trots weliswaar. Wat een knaller, amaai!

 

21:51 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (25) |  Facebook |

23-08-06

meditatiewake

Daarstraks kwam ik weer eens bij je langs gevlucht. Je wist dat ik zou komen zoals je zo vaak zo veel wist en nog steeds weet (zult blijven weten). Je wachtte me op aan onze vertrouwde bank, dicht bij jouw laatste verblijfplaats. Ik wist dat je me toelachte, met uitnodigende ogen, uitgestoken handen. Ik kroop in gedachten dichter tegen je aan, zoals ik je begripvol in het leven heb gekend. Je aanwezigheid was warm en teder. Ik hoefde je niets te vertel-len. Je voelde mijn broze barsten, mijn kwetsbaarheid, je zag mijn eenzame blik en merkte tastbaar dat de donkere lucht gevuld was met droevigheid. Je gaf me goeie en gulle raad. Je wees me op andere overwegingen, nuchtere bedenkingen, je maakte mijn gezichtsveld klaarder, er kwam lichte helderheid.

Ik herkende weer je uiterste verdraagzaamheid en je diepe eer-lijkheid. Je gaf me stille wenken om waakzaam om te gaan met negatieve emoties, je drong ook zachtjes aan om gevoelens rond verdriet en pijn te verdragen, eerder dan te verdringen. Je zette me aan tot positiever denken. Ja, ik beloofde je raad op te volgen en rustiger mijn tijd te nemen. Ik voelde je gekende aanmoedi-gende knuffel, ik nam je geestelijke energie aandachtig over en wenste je “welterusten" en tot heel gauw. Als afscheidsgebaar bliezen we samen de dreigende wolken een eindje verder en nog verder weg.

 

Dag lieve jij, ik ga nu maar en maak het plaatsje op de bank weer vrij, want straks komt, zeker weten, iemand anders met zijn zor-gen ook bij nog je langs.

 

 

22:01 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

15-08-06

doorregend leven

Ik heb de neiging om me volledig in muziek te wentelen, niet bepaald opge-wekte songs trekken me momenteel aan. Ik blijf mezelf koesteren in die droevige ballades en in mijn doemgedachten. Het komt door de plotse pijn
die nog te nadrukkelijk aanwezig is. Helse, koude aanrandingen hebben me fel aangetast en doorweekt met natte kilte. Ik zag de bui reeds lang, maar versluierd, hangen. Ik schud me af, maar de ziekte zit voor onbepaalde tijd in mijn lijf en leden, inclusief in mijn ziel.

“If I lay here

 If I just lay here

 Would you lay with me and just forget the world”

Ik had nog nooit van de popgroep Snow Patrol gehoord, tot nu dus. Voor alles is er misschien een reden?

 

Ik weet dat ik verder moet, ik vind wel een weg ergens naartoe… ergens lacht een stukje geluk?

 

“Tryin’ to get to heaven before they close the door”, Bob Dylan blijft het eindeloos herhalen.

 

Het besef om in te grijpen en de droevige singer-songwriters naar een ander adres te verwijzen is er. Pijnstillers genezen nu niet. Ik gun mezelf nog heel even de tijd. Alles kom altijd goed…???

 

 

 

20:05 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (19) |  Facebook |

12-08-06

druïde-intrige

Vanmorgen zag ik Kitty weer. Ik ken Kitty reeds lange tijd. We studeerden jaren terug samen af aan de Katholieke Hogeschool te Leuven. Om de paar jaar lopen we mekaar nog eens op het lijf. Meestal ergens tussen de rayons van een grootwarenhuis, vandaag troffen we elkaar aan de glasbakken. Kitty beschikt nog steeds over haar aanstekelijk enthousiasme. Ik heb haar nooit anders gekend. Een nooit ontbrekende brede smile, boeiende spraakwaterval. Ze deelde me kort mee dat zij niet meer uit werken gaat. Een operatieve ingreep met complicaties en blijvend letsel hebben haar gedwongen haar actieve carrière af te breken. Onze hartelijke babbel evolueerde spontaan naar onze volwassen kinderen. Zij heeft er drie. De jongste zoon zit in het hoger middelbaar en de tweede heeft hogere studies aangevat.  Haar oudste, een dochter, “is een ander geval” zegt ze lichtjes hoofdschuddend. Ze gaat even door met haar verhaal. Haar twintigjarige dochter stapt ietwat anders door het leven dan de modale twintiger. Dochter X. is nochtans intelligent en universitaire studies liggen zeker binnen haar bereik. Maar X. draagt dreadlocks en loopt in aparte kleurige laagjeskleding. Momenteel trekt X. als druïde een paar maanden door Engeland. X. bewandelt haar eigen levenspad, koos voor een bestaan in de spiritualiteit. Kitty respecteert de bewuste keuze van haar volwassen dochter alhoewel ze haar dochter liever eerst een diploma had zien behalen. Eensgezind besluiten we dat onze kinderen opgroeien tot volwassen zelfstandige wezens met hun eigen levensvisie, waar we als ouders begrip en respect moeten voor hebben.  We mogen hen wel bijstaan met praktische tips en nuttige adviezen maar moeten hun finale keuzes aanvaarden . Zo tolereert Kitty ook de beslissing van dochterlief en ze is overtuigd dat X. haar eigen doel gaandeweg wel weet te vinden. Ons verder gesprek laat uitschijnen dat opgewekte Kitty niet zit weg te kwijnen binnen de vier muren van haar huisje. Deze sociaalvoelende ex-medestudente heeft zich geëngageerd in het verenigingsleven en ze pikt regelmatig wat cultuuruitstapjes mee. Ik zie haar lustig verder taterend vrolijk van het leven genieten. Ze schetst me schone taferelen uit haar opgewekt bestaan.

 

Dan moet levenslustige Kitty er weer vandoor want haar ouders verwachten haar (ook blij). We zwaaien nog nagenietend als we van mekaar wegrijden. Het voelt alsof ik een deel van Kitty’s enthousiasme en optimisme heb overgenomen. Meisjes als Kitty wil ik wel wat grager ontmoeten, zij bezorgde me weer een opperbest gevoel. Zalig zeg, toch maar proberen dit positivisme even vast te houden. En Kitty, nu ga ik zeker nog wat opzoekwerk verrichten naar de ‘druïden’ en hun levensfilosofie. Iets waar onze weetgierige Iris me kan bij helpen, Eric?

 

22:33 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

10-08-06

het bonte volkje

Afspraak om 11u30. Tien minuten vroeger betrad ik ons immense ziekenhuis en begaf me naar één van de vele wachtzalen. Ik had me voorzien van wat vlotte lectuur want de consultaties kunnen al eens van het voorziene schema afwijken, dwz uitlopen. Wachtruimte L. bevond zich op kelderniveau. Er was geen priempje buitenlicht te ontwaren, geen aangename gewaarwording zo pal overdag. Ik vond nog een vrije stoel onder een kapotte TL-lamp. Ik open-de mijn boek en nam de draad weer op in mijn verhaal. Een korte rondblik langs de medewachtenden liet bangelijk  vermoeden dat ik er nog een tijdje zou verwijlen. Mijn leesplezier werd al gauw onderbroken door een luid verhaal dat uit een openstaande bureeldeur weerklonk. Een man en een vrouw hadden blijkbaar middagpauze én elkaar op enthousiaste wijze keiveel te vertellen. Hun branerige verhaal kon me niet echt boeien maar verstoorde wel mijn leesconcentratie. Nog maar even rondgekeken naar de mensen rondom mij en ja, ik had mijn blik net iets te lang opgericht want daar kwam het stereotiepe “wachten duurt toch lang hé” mijn richting uit. Zo is dat zeker, vandaar mijn ‘preventieve’ lectuur. Een leuke babbel kan eventueel een nuttig tijdsverdrijf zijn in wachtzalen maar het aangeboden verhaaltje dat volgde, werd al gauw een klagerige monoloog. Gelukkig werd de dame in kwestie na een tijdje weggeroepen. Ik heb nochtans een begripvol en luisterend oor. Okee, even terug naar mijn leesboek. Opeens begint een pas binnengekomen koppeltje samen luidop een kruiswoordraadsel op te lossen. Ze zoeken met hun tweetjes, taterend nadenkend, naar een slijmerige vis…, de sloveense munt… en nog veel meer. Hun woordjespuzzel vordert niet echt naar een snelle oplossing en mijn roman al evenmin. Na tweeënhalve uur ben ik dan eindelijk aan de beurt voor een eerste onderzoek.  Na een halfuur mag ik de kille onderzoeksruimte met opbeurend nieuws verlaten. Een vermeldens-waardige positieve noot: de dokters en het verplegend personeel waren uitermate vriendelijk en zeer attent.

Drie uur na aankomst verlaat ik de raadpleging en zie in de wachtzaal terug een handjevol mensen. Sommigen druk-druk pratend, anderen oppervlakkig lezend. En nog wat verder kijkt iemand afwezig  en doelloos de sombere ziekenhuisgang in. Straks staan ook zij weer buiten (zoals ik gelukkig) en nemen we allen ons voorbestemde draadje weer op. Monter en gezond?

 

 

 

22:09 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

07-08-06

zachte nostalgie

Juli en augustus, de topmaanden aangaande vakantiebestemmingen en aanverwant plezier. Tegenwoordig brengt dan ook praktisch iedereen zijn jaarlijks groot verlof door in één of ander buitenland of aan onze eigen Bel-gische kust of onze Ardennen. Ik herinner me nog goed mijn kinderjaren en hoe mijn ouders,  als kleine thuiswerkende zelfstandigen, nooit verlof namen, laat staan met hun kroostje een weekje aan zee planden. De paar zeldzame daguitstappen, telkens op zondag als er niet gewerkt mocht worden, kan ik op twee handen tellen. Jaarlijks reden we mee op bedevaart met een autocar naar St-Dympna in Geel. Jawel!

Somtijds werd het traject naar een ander bidoord verlegd en bracht de bus ons naar Kindje Jezus in Tongeren. En ik was dolblij omdat ik in die autobus mocht zitten. Slecht één keer maakte ik als een kind een niet-kerkelijk er-kende uitstap. Die keer huurde de plaatselijke fanfare, waarvan mijn pa niet-actief maar toch muzikaal lid was, een grote bus die het ganse muziekkorps naar onze eigen Noordzee voerde. Ik moet toen een jaar of zes geweest zijn, maar zie nu die éne bewijsfoto nog klaar voor ogen. Mijn pa in zijn zondagse pak met hemd en das en hoed in een ligzetel op het strand van Blankenberge (zo mooi als Dirk Bogarde in die Venetië-film, weet u). Mijn ma met dichtge-knoopte jas en foulard om de zeewind, die wij nooit eerder voelden, te weerstaan. Mijn zus leunend tegen de stoel van mijn pa en ik zittend op de arm van mijn ma, allebei in ons fleurigste jurkje met bijpassend gebreid jasje en keurig opgetrokken witte kousjes. Het was een zomer ergens in de jaren zestig, één ding staat en ligt vast op fotopapier: onze gezichten straalden. En ja, dat was het zowat betreffende onze familieuitstappen toen wij kind waren. Het was telkens feest en we waren best tevreden. In de achter-uitkijkspiegel van mijn sobere leven lees ik soms wat melancholie.

 

 

21:50 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |