28-09-06

spinning time!

Rugkwaaltjes weerhouden me nu al meer dan twee maanden om de loopsport te hervatten. Vorige week slaagde ik er dan ook nog in om een gekke valpartij te maken met enkele gekneusde ribben tot gevolg. Maar buiten deze ongemakjes voel ik me fysiek helemaal okee en tracht ik echt wel terug naar wat sportieve beweging. Bewust ging ik op zoek naar een waardig alternatief voor mijn loopactiviteten. Een fitnessclub hier in de buurt bood deze maand gratis proeflessen aan. Niet gedraald dus en loretta trok maandagavond haar aerobicpakje aan en genoot een vol uur van allerlei verstevigende lichaamsoefeningen. Dat was nog maar een voorsmaakje want eigenlijk had ik mijn hoop vooral gevestigd op de proefles van dinsdagavond. Met fietsbroekje en lekkerzittend shirt begaf ik me toen nieuwsgierig naar de spinningzaal om kennis te maken met deze trendy maar ‘minder rugbelastende’ sport. De fietsen werden op maat afgesteld, de lichten gingen uit, de spots en de muziek aan. Met de weerstand van de fiets op niveau nul werden de benen losjes in gang getrapt onder begeleiding van lesgever Hans. Daarna volgden de instructies mekaar in een evenwichtig opgebouwd schema op. Weerstanden werden verhoogd, fietstempo versneld, lichaamshoudingen gewijzigd. Ondersteund door aangepaste muziekritmes wisselden rustige trapbewegingen af met zware klimtochtjes en krachtige spurtjes. Het aanbevolen flesje water en de handdoek waren inderdaad geen overbodig toebehoren want al gauw liep het inspanningszweet blinkend langs onze lichamen heen. Lesgever Hans loodste ons veilig maar krachtig door een voldoening schenkend spinning-uur.

Ik was meteen heel enthousiast over mijn proefonderneming en had als nieuwkomer ‘mijn vrouwtje’ wel gestaan tussen al die jongere sportievelingen rondom mij, zoveel was duidelijk. En wat me zeker positief stemde was dat ik een mooi alternatief gevonden had voor mijn afgebroken looprondjes. Ik heb me meteen een twintig-beurten-kaart aangeschaft en mijn fietske voor volgende week ook al gereserveerd.

Er waren nog een paar plaatsjes vrij, wie fietst mee? Spinning, ’t is gewoon keineig!

 

 

20:21 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

21-09-06

eerzame dame

'Dat handtasje is net iets voor jou', zei een onbekende dame naast me in het vernieuwde Veritas-interieur.'Niet aan twijfelen, koop dat tasje maar, het is hip en mooi', zette de stijlvolle vrouw het gesprek verder. Ze leek een stukje ouder dan ik maar was zonder meer een levenslustige en bevallige dame. Zelf was ze op zoek naar een nieuw fantasiejuweel. Ze vroeg mijn advies en samen kozen we voor haar een mooie halsketting en bijpassende armband. We waren het roerend eens, we vonden mekaars aankopen perfect. We verlieten de winkel en wandelden nog een eindje samen verder door de Leuvense winkelwandelstraat. Ik kwam al gauw te weten dat ze van Turnhout was en een weekje in Leuven verbleef omdat haar beste vriendin was opgenomen in het universitaire ziekenhuis. Dagelijks hield ze haar zieke dorpsgenote, die aan lymfeklierkanker leed, een paar uurtjes gezelschap. Ik kreeg in nuchtere bewoordingen het relaas van een pijnlijk en triest ziekteverhaal. Even daarna rondden wij onze toevallige ontmoeting af en vervolgden elk onze eigen weg met een 'misschien zien mekaar nog wel in het ziekenhuis' want zij wist ondertussen dat ik daar dagelijks kwam en werkte.

En ja, vanmiddag zag ik haar weer in het bezoekerscafetaria van het ziekenhuis. Ze keek afwezig dromend voor zich uit. Toen ik op haar toeliep, verscheen een brede glimlach van herkenning op haar gelaat.Ze was blij verrast me weer te zien en we omhelsden mekaar spontaan. Ze voelde zich wat 'down' vandaag. Ze had in de voormiddag nog een mooi petje gekocht voor haar door ziekte getekende vriendin want een pruik dat wou ze niet. De dokters spraken zich nog niet uit over een termijn maar de kanker woekerde ongenadig voort... Neen, het terminale karakter van de ziekte drong zich meer en meer op... We wisselden nog wat bemoedigende woorden, drukten samen warme handen en namen weerom afscheid.

Het doet er niet toe dat we mekaars namen niet kennen. Tweemaal ontmoette ik deze oprecht lieve dame, tweemaal voelden wij een stukje van mekaars wereldje aan en vulden elkaar aan in onze vlotte conversatie. Mensen ontmoeten mekaar, vandaag en morgen of de dag erna, bij toeval of niet, altijd weer of misschien nooit meer... tenzij nog één laatste keer, wie weet?




21:55 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook |

19-09-06

helende energie

Mijn septemberverlof zit er sinds vandaag weer op. De voorbije twee weekjes verliepen niet helemaal zoals gepland maar waren daarom niet minder welkom. De ene dag vloeide zomaar over in een volgende en ik bewoog me er zonder verveling doorheen. Zo zag ik vorige week ook mijn petekind Ellen weer. Zij is de volwassen dochter van mijn enige zus. Ellen worstelt zich sinds haar tienerjaren door een gecompliceerd bestaan. De laatste jaren tracht zij haar leven op een min of meer alternatieve manier te sturen. Zo nodigde ze me uit om haar vorige zondag te vergezellen naar een opendeurdag waar we samen aan workshops deelnamen gericht op bio-energetische verwerking en expressie. We werden actief betrokken in een uurtje emotioneel lichaamswerk en maakten aan den lijve kennis met “intuïtieve en integratieve” massage.
Deze uitdrukkingen  zeggen waarschijnlijk weinig voor niet-insiders maar, toegegeven, ook voor mij ging hier een verrassend wereldje open. Mijn nichtje Ellen is alleszins overtuigd over het heilzame effect van de aangeboden trainingen en schreef zich in om een opleiding te volgen voor “poly-energetisch therapeute”. Anders omgaan met spanningen en stress, krachtiger opkomen voor jezelf, je energieker voelen en meer genieten, je laten leiden door je innerlijke en tot jezelf komen… de theorie achter het cursusaanbod klinkt alvast veelbelovend. Ellen wil me zeker op de hoogte houden over haar bijscholing  Ik volg met interesse haar enthousiaste opstelling in deze mentale en lichaamsgerichte helingstherapie. Slechter gaan we er zeker niet van worden, wie weet beter?

 

21:19 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |