10-10-06

kangoeroeën

Onlangs las ik in ons driemaandelijkse UZ Magazine een item over de dienst neonatologie.

Op de afdeling neonatale zorgen worden zowel premature baby’s als ‘op tijd’ geboren kindjes met levensbedreigende aandoeningen verzorgd. De dienst Neonatale Zorgen van het UZ Leuven kreeg een paar maanden terug voor hun project “Koesterende en ontwikkelingsondersteundende zorg op de neonatale afdeling” de Gert-Noël-prijs. In het artikel komt vooral tot uiting hoe de laatste jaren op deze dienst alsmaar meer aandacht geschonken werd aan de communicatie (informatie en luisterbereidheid) en de betrokkenheid van de ouders bij het zorgproces. De meeste zwangerschappen verlopen probleemloos maar in één op tien gevallen gaat het na een paar maanden of op het einde van de zwangerschap toch fout en dan is de neonatale afdeling het enige maar overdonderende en noodzakelijke toevluchtsoord. De paniek is groot bij jonge ouders die plots met deze intensieve zorgendienst en zijn ingewikkelde apparatuur in aanraking komen.  Er is ook de angst om de overlevingskansen van hun pasgeboren kind. Baby’s die op deze afdeling terecht komen verblijven hier meestal een aantal weken. Een goede ouder-kind-band is van cruciaal belang voor de ontwikkeling van een kind vandaar dat men in het UZ Leuven  op de dienst neonatologie de ouders meer en meer aanmoedigt om te “kangoeroeën”. Het lichamelijk contact met mama en papa wordt tot en met gepromoot, maar heel dikwijls moeten de ouders hier een drempel overwinnen.  De confrontatie met die fragiele lijfjes voorzien van infuusjes en allerlei andere medische apparatuur boezemen angst in. En ja, dan denk ik weer even terug in de tijd. Zo’n dikke twintig jaar geleden werd onze zoon, na een niet probleemloze bevalling,  twee weekjes te vroeg geboren. Hij liet zich amper horen na de bevalling, ademhalingsproblemen De gynaecoloog besloot meteen ons zoontje (2.9 kg) naar de prematuren-afdeling te brengen. Heel even mocht ik ons kindje zien en dan werd hij weggebracht. Diezelfde avond kreeg ik enkel een polaroid fotootje in handen, genomen in zijn couveuse. Daar moest ik het voorlopig mee doen.’s Anderdaags mocht ik mee naar ons kindje. In groene schort en met mondmasker mochten mijn man en ik tot aan de gesloten doorzichtige couveuse. Via mouwen aan de zijkanten van dat verwarmde plastieken bedje kon ik even met de handen tot bij ons kindje. Het maakte me bang, ik durfde ons zoontje bijna niet aanraken. Ik had zo’n gek en onwerkelijk gevoel op dat moment. Na zes dagen van op afstand toekijken en tasten, brachten ze onze zoon bij me op de kamer. Pas toen heb ik ons kind voor ’t eerst dicht tegen me aan gevoeld. Het was een zalig gevoel maar tegelijk een ietwat onwennig gevoel… ineens had ik dan toch een baby om te koesteren…  

Het kangoeroeën zat in die tijd blijkbaar nog in zijn opstartfase. Ik kan dit kangoeroe-ing-initiatief nu alleen maar toejuichen. Bij ondervinding weet ik hoe verweesd je bent als je, zelfs na luttele dagen, dan plots toch de zorg voor die baby mag dragen en je het gevoel hebt er ineens alleen voor te staan. Maar wees gerust lezertjes, het is gelukt, onze zoon is ondertussen een aangename en sportieve volwassen kerel en niemand die ziet dat hij gedurende korte tijd een couveusekindje was.

 

 

23:08 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

hallo als ik daar nog aan terug denk amaai toen mijn zoon is geboren nu zo een 33jaar geleden , toen was er helemaal geen sprake van Kangoeroeën
Phillippe is geboren in januari en woog 2kge 400
hij ging meteen in de couveuse voor 24 uur ik had die dus nog niet gezien , dan kwamen ze vertellen dat hij naar verwarmde kamer gebracht werdt ,dus in een bedje achter glas , waar ik dan kon gaan kijken maar niet binnen mocht tranen heb ik geweend toen ,Philipe kwam een paar gram bij en viel dan weer af enfin hij moest daar blijven tot hij een 2kg 600was 3 weken heeft dat geduurd voordat ik hem de éérste keer kon vast nemen en dat voelde heel vreemd aan , kreeg zelfs bang dat ik geen moeder gevoel zou krijgen , toen hij eindelijk dan mee nr huis mocht is dat zeer vlug omgeslagen
Maar toch de eerste drie weken heeft hij mij niet gevoeld of mijn stem gehoord schandalig was het in die tijd ,hij is nu ook een sterke grote gast
Gelukkig dat nu alles zoveel anders gaat ,
groetjes Ninne

Gepost door: Ninne | 11-10-06

Hallo Ik heb het geluk dat mijn kinderen op gewicht waren en dat ze dus niet in een couveuse hoefden. Ikzelf ben echter te vroeg geboren en was 4 pond. In die tijd ben ik gewoon thuis gebleven, liggend in een stoel tussen warme kruiken. Kun je zien wat een verschil er is zo door de jaren heen. Dat kangoeroeën lijkt me erg goed voor moeder en kind. Toch fijn dat de ontwikkelingen op dit gebied doorgaan.
Groet

Gepost door: Purplerose | 11-10-06

auteursrecht even aanstippen dat ik de pendelaar van dienst was tussen de bevallige mama en het vertederend tere baby-manneke

daddy

Gepost door: marlon | 11-10-06

hallo Loretta "kangoeroeën", ik heb hier weer wat bijgeleerd.
Als ik me niet vergis is deze nieuwe aanpakmethode ook op TV geweest en ook de prijsvermelding voor het UZ. Wat zijn tijden, soms in hun grote voordeel, veranderd. Meer en meer wordt nu toch gefocust op het belang van "verbondenheid".
Ik lees hier ook over de nodige opvang voor de bevalling. Zo heb ik van mijn tweede dochter de laatste 3 maanden plank-plat moeten liggen en dan nog wel thuis waar het zo moeilijk is niet "ietske" te doen en waar ook nog mijn toen 3-jarige oudste dochter rond liep.
Ik kan dit project alleen maar toejuichen !
lieve groet,
Iris

Gepost door: Iris | 11-10-06

@ ninne: over zorgenkindjes en overbezorgde mama's gesproken... ik denk dat wij hier meer van weten?

purplerose: fijn dat die positieve evolutie op dit vlak er gekomen is, niet?

marlon: ja, jij bracht me ook dat ene eerste fotootje... ik zie het trouwens nog zo voor me

Iris: zwangerschappen en bevallingen met hun mogelijke problemen, niet te voorspellen en niet altijd even simpel op te vangen. gelukkig zijn er nu zoveel meer voorzieningen (zoals ook thuiszorg) om die euvels te overbruggen.

Gepost door: loretta | 12-10-06

memories... Ik heb 17jr geleden een meisjestweeling van 1kg400 en 1kg600 ter wereld gebracht;heb ze pas na 1maand kunnen vasthouden en veel zorg over hen gehad(veel gezondheidsproblemen) gedurende 10jaar!Dit allemaal terwijl ik al een zoontje van 2 had en 4jr later ook weer een gezonde dochter bijkreeg.Ik weet over wat je spreekt...
Verre,maar nog diepzittende herinneringen...
bb.

Gepost door: bb | 18-10-06

De commentaren zijn gesloten.