26-10-06

zwarte gaste

Hier ben ik dan toch weer even. Mijn voorbije dagen verliepen extreem hectisch. Er was de vorige drukke werkweek die voor mij doorrolde tot en met het weekend. En deze week was elke dag er eentje met extra inspanningen, maar telkens weer stapte ik tevreden (niettemin naar stilte snakkend) mijn wagentje in om thuis op adem te komen. Het ‘even alleen zijn en niet te hoeven communiceren’ deed deugd na urenlang uitleg verschaffen aan Dr. Octavie. Octavie is een Kongolese arts. Zij woont in Kinshasa en werkt er in het plaatselijke ziekenhuis op het laboratorium. Als gespecialiseerd arts kreeg ze een beurs om naar België te komen teneinde kennis te maken met de gesofisticeerde labotechnieken waarover wij in ons landje beschikken. Octavie kijkt met ogen 'groot van verwondering' bij het zien van al onze apparatuur en onze gebruikelijke werkmethodes. Het is en blijft een verre en onrealiseerbare droom voor zwart Afrika. Terwijl ik haar in de Franse taal tracht binnen te leiden in ons paramedisch wereldje, kom ik te weten met welke povere middelen zij het op hun labo moeten stellen. Een wereld van verschil, ja… ook als ik met haar ’s middags naar ons cafetaria ga. Ze schrikt als ze het prijskaartje van de warme maaltijden ziet. Zulke uitspattingen kan ze zich niet alle dagen permitteren want ze kreeg maar een kleine beurs. Onze Afrikaanse gaste mag zich nochtans in haar land tot de betere klasse rekenen. Zij draagt fleurige westerse kleren. Leuke jeans-broeken, ontkruld kapsel, oorringen in alle kleuren en maten… ze showt het met veel zwier.

Ach, Dr. Octavie is best aangenaam en vriendelijk. Tussendoor vertelt ze over haar leven als vrouw in Afrika, veertig jaar ‘oud’, met nadruk op dat laatste… Octavie blijft nog enkele weken in België. Na de labo-technische uitleg mag zij van mij nog even doorgaan met haar verhalen.  Ik luister geboeid en spreek ondertussen weer een aardig woordje Frans. Een leerrijk buitenlands bezoek, niet enkel voor haar maar ook voor mij. Op naar een volgend bont gezelschap! Eens een andere origine misschien? Het hoeft ook geen vrouw te zijn, of wel?

22:40 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Iemand van een andere cultuur persoonlijk ontmoeten, is altijd helemaal anders dan erover lezen. Verrijkend voor onszelf en leerrijk....dan beseffen we hoe goed wij het hier hebben en toch nog klagen!
Lieve groetjes Loretta!

Gepost door: Ilona | 27-10-06

:-) dag Loretta, zulke ontmoetingen draagt men wederzijds mee, doet kennis op, geeft meer inzichten en zeker onder vrouwen schept dit diepere (ver)banden. Ik wens je nog van die humane ontmoetingen toe op de werkvloer; dit kan alleen je job maar veraangenamen en de burn-out tegengaan, niet toch ?
een fijn weekend en de groetjes van
Iris

Gepost door: Iris | 28-10-06

sneeuw Snow Patrol nu op StuBru dus ik denk aan jou en kom speciaal tot hier om even dag te zeggen.
Zonet liepen hier paarden voorbij. Ik had me net neergezet om er over te schrijven en ondertussen klonk die song.

Gepost door: Evy | 29-10-06

dag
'Dag!' dus.

Gepost door: Evy | 29-10-06

@Evy Dag :-) Momenteel quizke op StuBru, kindermiddag.

Gepost door: marlon | 29-10-06

titel weer zo een tof tekstje si loretta
weer over een madam
je zal wel voor de laatste kiezen , die maakt minder tam tam :-)

Gepost door: jean | 29-10-06

Oh! Daar zou ik graag bijgeweest zijn sé...
Het ziekenhuis waar ik vroeger werkzaam was, heeft een project lopen dat een Kongolees ziekenhuis steunt. Er gaat regelmatig o.a afgedankt labomateriaal naar daar.
Kennismaken met andere culturen kan ons alleen maar verrijken!
Kus,
K.

Gepost door: kaatje | 29-10-06

De commentaren zijn gesloten.