29-10-06

een hart dat brak

Mijn ma en haar oudste zus brachten zoals elke zondag de namiddag samen door. Sinds ze allebei weduwe werden, behoorden deze wekelijkse babbeluurtjes tot hun vaste ritueel. Zo ook vorige zondag dus. Ze hadden absoluut geen gebrek aan gespreksstof gehad. Er was de jaarlijkse familiereunie met Allerheiligen. Een evenement om naar uit te kijken voor de nog acht in leven zijnde zussen en hun éne broer. Dit jaar nam tante Liza de organisatie van het feestje in handen.  En volgend jaar ben ik weer aan de beurt om uit te nodigen, had ons tanteke nog enthousiast meegedeeld. Ja, ze wisten allebei welke rok en blouse ze zouden aantrekken op 1 november… Ze hadden ook nog samen met smaak dikke boterhammen gegeten. Elk twee met sneetjes geperste kop en toen had tanteke ook nog ééntje met huisbereide bessenconfituur opgesmuld. Ze vond die zo lekker dat mijn ma haar meteen zo’n potteke confituur beloofde. Ze hadden nog samen de afwas gedaan. Hun leventje kabbelde eenvoudig verder, niet denderend, maar op hun volkse manier, daar genoten ze met volle teugen van.

Tegen zessen werd tante naar gewoonte opgehaald. Tot dan toe liet niets vermoeden dat dit haar allerlaatste bezoekje was. En toch ging ze, geen uur later, zomaar plots dood. Een hartinfarct. Het bericht kwam als een mokerslag aan, zeker voor mijn ma. Eerst was er ongeloof, dan verdriet, ontieglijk veel verdriet.

Mijn moeder blijft het verhaal eindeloos herhalen en praat dan opeens weer in de tegen-woordige tijd… alsof ze op die manier ons tante nog even terug wil halen. Maar er is helaas geen ommekeer. Dat besef drong verpletterend door toen de lijkkist vorige vrijdag de kerk werd uitgedragen. Ik voelde en hoorde mijn moeders ingehouden snikjes toen we arm in arm voor altijd afscheid namen van de lieve tante. Mijn moedertje lijkt op één week tijd zoveel jaren ouder, ze verschrompelt.

En ze blijft me eindeloos het verhaal vertellen van het potje confituur dat ze ‘stuk’ liet vallen één dag na het heengaan van haar zus. Hoe kon zoiets gebeuren? Die bessen-confituur waarvan onze tante nog zo smakelijk at en die ze, toevallig (of niet), was vergeten mee te nemen (naar waar?). Was hier misschien een morbiede symboliek in het spel?

De tante is niet meer, daarvan zijn we ons pijnlijk bewust. Hier eindigt dan ook haar verhaal. Maar het mag gezegd: het was een lang en waardig verhaal met een afscheid in schoonheid voor haarzelf. Daarom gedenken wij haar met ons eigen schoon gemoed. Deze week gaan wij nog bij haar op bezoek. Met witte bloemen.

 

 

23:16 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

Commentaren

*snik* Ik ben er al langer van overtuigd dat toeval niet bestaat. Alles heeft zijn reden. Tante heeft nog een mooie namiddag beleefd met broer en zussen, waarna haar tijd blijkbaar was gekomen...
't Zijn droeve dagen vind ik, zo vlak voor 1 november. Melancholie troef.
Draag zorg voor je mama, draag zorg voor elkaar.
Liefs, en veel sterkte samen.
Kaatje.

Gepost door: kaatje | 30-10-06

ja Loretta Hoe ouder men wordt des te dichter men bij het vervlogen leven gaat stilstaan. Als men in schoonheid en waardigheid de laatste levensjaren kan beleven is het alsof het leven echt zin heeft gehad. Mijn moeder's vriendinnenclubje deint met de jaren ook vlug uit en goed beseffend praat ze over haar "uitgestapte" vriendinnen ook steeds in de tegenwoordige tijd, alsof ze al het mooie dat er is geweest zeker niet wil loslaten. Draag jouw witte bloemen met liefde aan je tante op; ook ik ga op bezoek bij mijn vaders foto die mijn moeders kast siert en waaraan ik een liefdevol boeket zal toevoegen.
in verbondenheid,
Iris

Gepost door: Iris | 30-10-06

ai loretta Wat een droevig verhaal, in zo een moeilijke tijd
Hoofdje recht houden je moet er door
Zorg goed voor jezelf
sterkte

Gepost door: jean | 30-10-06

Afscheid is altijd moeilijk Dag Loretta,

Het plotse heengaan van een geliefde of kennis komt altijd heel hard aan ... als een donderslag bij heldere hemel ... dit weekend vroeg een vriendin nog aan me wat het beste is, iemand plots verliezen of nog afscheid kunnen nemen ... ik zou het zo niet weten, het blijft onomkeerbaar. Misschien is het een troost dat het zonder lijden is geweest!

Groetjes P.

Gepost door: Novemberboy | 30-10-06

Hallo Mooi verhaal
groetjes Ninne

Gepost door: Ninne | 31-10-06

Loslaten en verder leven, is heel moeilijk.
De goede herinneringen koesteren; aan iemand terugdenken met een glimlach en een traan.
Hoe ouder je wordt, hoe lastiger en hoe kleiner je vriendenkring wordt.
Lieve groetjes, Loretta.

Gepost door: Ilona | 31-10-06

feest hi lovely loretta, het is altijd een plezier om je een bezoekje te brengen. Maar de volgende keer vergeten we de tranen en bouwen we een onvergetelijk feest! marco.

Gepost door: marc | 31-10-06

Dag Loretta! Eindelijk ben ik nog eens hier geraakt.

Ja, het moet erg pijnlijk zijn voor je ma. Ik wens haar dan ook, vooral in deze donkere dagen, veel sterkte toe.

Nog een fijne avond Loretta!
Lieve groetjes van Fleur

Gepost door: Fleur | 02-11-06

... VEEL STERKTE VOOR HEEL DE FAMILIE GR LIEN

Gepost door: lien | 05-11-06

purper het lijkt wel eeuwen geleden dat ik je nog gehoord heb. ik begin reeds purperen bollen en groene plekken op mijn huid te krijgen. ontwenningsverschijnselen?
marc

Gepost door: marc | 08-11-06

De commentaren zijn gesloten.