29-10-06

een hart dat brak

Mijn ma en haar oudste zus brachten zoals elke zondag de namiddag samen door. Sinds ze allebei weduwe werden, behoorden deze wekelijkse babbeluurtjes tot hun vaste ritueel. Zo ook vorige zondag dus. Ze hadden absoluut geen gebrek aan gespreksstof gehad. Er was de jaarlijkse familiereunie met Allerheiligen. Een evenement om naar uit te kijken voor de nog acht in leven zijnde zussen en hun éne broer. Dit jaar nam tante Liza de organisatie van het feestje in handen.  En volgend jaar ben ik weer aan de beurt om uit te nodigen, had ons tanteke nog enthousiast meegedeeld. Ja, ze wisten allebei welke rok en blouse ze zouden aantrekken op 1 november… Ze hadden ook nog samen met smaak dikke boterhammen gegeten. Elk twee met sneetjes geperste kop en toen had tanteke ook nog ééntje met huisbereide bessenconfituur opgesmuld. Ze vond die zo lekker dat mijn ma haar meteen zo’n potteke confituur beloofde. Ze hadden nog samen de afwas gedaan. Hun leventje kabbelde eenvoudig verder, niet denderend, maar op hun volkse manier, daar genoten ze met volle teugen van.

Tegen zessen werd tante naar gewoonte opgehaald. Tot dan toe liet niets vermoeden dat dit haar allerlaatste bezoekje was. En toch ging ze, geen uur later, zomaar plots dood. Een hartinfarct. Het bericht kwam als een mokerslag aan, zeker voor mijn ma. Eerst was er ongeloof, dan verdriet, ontieglijk veel verdriet.

Mijn moeder blijft het verhaal eindeloos herhalen en praat dan opeens weer in de tegen-woordige tijd… alsof ze op die manier ons tante nog even terug wil halen. Maar er is helaas geen ommekeer. Dat besef drong verpletterend door toen de lijkkist vorige vrijdag de kerk werd uitgedragen. Ik voelde en hoorde mijn moeders ingehouden snikjes toen we arm in arm voor altijd afscheid namen van de lieve tante. Mijn moedertje lijkt op één week tijd zoveel jaren ouder, ze verschrompelt.

En ze blijft me eindeloos het verhaal vertellen van het potje confituur dat ze ‘stuk’ liet vallen één dag na het heengaan van haar zus. Hoe kon zoiets gebeuren? Die bessen-confituur waarvan onze tante nog zo smakelijk at en die ze, toevallig (of niet), was vergeten mee te nemen (naar waar?). Was hier misschien een morbiede symboliek in het spel?

De tante is niet meer, daarvan zijn we ons pijnlijk bewust. Hier eindigt dan ook haar verhaal. Maar het mag gezegd: het was een lang en waardig verhaal met een afscheid in schoonheid voor haarzelf. Daarom gedenken wij haar met ons eigen schoon gemoed. Deze week gaan wij nog bij haar op bezoek. Met witte bloemen.

 

 

23:16 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

26-10-06

zwarte gaste

Hier ben ik dan toch weer even. Mijn voorbije dagen verliepen extreem hectisch. Er was de vorige drukke werkweek die voor mij doorrolde tot en met het weekend. En deze week was elke dag er eentje met extra inspanningen, maar telkens weer stapte ik tevreden (niettemin naar stilte snakkend) mijn wagentje in om thuis op adem te komen. Het ‘even alleen zijn en niet te hoeven communiceren’ deed deugd na urenlang uitleg verschaffen aan Dr. Octavie. Octavie is een Kongolese arts. Zij woont in Kinshasa en werkt er in het plaatselijke ziekenhuis op het laboratorium. Als gespecialiseerd arts kreeg ze een beurs om naar België te komen teneinde kennis te maken met de gesofisticeerde labotechnieken waarover wij in ons landje beschikken. Octavie kijkt met ogen 'groot van verwondering' bij het zien van al onze apparatuur en onze gebruikelijke werkmethodes. Het is en blijft een verre en onrealiseerbare droom voor zwart Afrika. Terwijl ik haar in de Franse taal tracht binnen te leiden in ons paramedisch wereldje, kom ik te weten met welke povere middelen zij het op hun labo moeten stellen. Een wereld van verschil, ja… ook als ik met haar ’s middags naar ons cafetaria ga. Ze schrikt als ze het prijskaartje van de warme maaltijden ziet. Zulke uitspattingen kan ze zich niet alle dagen permitteren want ze kreeg maar een kleine beurs. Onze Afrikaanse gaste mag zich nochtans in haar land tot de betere klasse rekenen. Zij draagt fleurige westerse kleren. Leuke jeans-broeken, ontkruld kapsel, oorringen in alle kleuren en maten… ze showt het met veel zwier.

Ach, Dr. Octavie is best aangenaam en vriendelijk. Tussendoor vertelt ze over haar leven als vrouw in Afrika, veertig jaar ‘oud’, met nadruk op dat laatste… Octavie blijft nog enkele weken in België. Na de labo-technische uitleg mag zij van mij nog even doorgaan met haar verhalen.  Ik luister geboeid en spreek ondertussen weer een aardig woordje Frans. Een leerrijk buitenlands bezoek, niet enkel voor haar maar ook voor mij. Op naar een volgend bont gezelschap! Eens een andere origine misschien? Het hoeft ook geen vrouw te zijn, of wel?

22:40 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

12-10-06

Caroline van Monaco

Deze namiddag had ik een afspraak bij de kapper. Toen ik er om halftwee kwam toegereden, werd de parkeerplaats voor mij resoluut ingenomen door een fiere dame in een zwarte Porsche. Met veel zwier en opgeheven hoofd gooide ze haar portier open en stapte, voor mij op en zonder omkijken, het kapsalon binnen. Ik bedankte haar beleefd toen ze voor mijn neus de deur liet dichtvallen. Met kusjes en veel blabla werd deze geblondeerde Lydia door het ganse kappersteam begroet. En ja, ook een goeiemiddag Loretta. De chique dame werd onmiddellijk aan de sublieme kappershanden van Frank toevertrouwd. Onze kapper en zijn felgebruinde klant staken meteen van wal. De medekapsters en het andere cliënteel (ook ik dus) zaten erbij en keken, of zeg maar ‘luisterden’, ernaar.  Wel ja, haar bruine kleurtje? Het klopte, zij was pas nog op vakantie geweest. Zaaaaalig! Een cruise van drie weken. Een groot privé yacht. Honderd passagiers en honderd personeelsleden!!! Prachtig weer. Champagne op elk moment van de dag… Ze had zich drie weken Caroline van Monaco gevoeld… Enzovoort, enzoverder… Jaja, ergens eind oktober begin november zou ze nog naar Marbella gaan. Ze hoefde maar even naar ginder te bellen om te weten hoe het weer er was dan zou niks haar beletten om weer voor een tijdje naar betere oorden vertrekken. Van een blasé dame gesproken! Ik hoopte gauw zelf aan de beurt te komen om me zo van de ergernis aan dat pronkerige vrouwmens en haar opschepperige verhalen te ontdoen. Ik mocht naar de wastafel, wat een opluchting! Maar ook daar viel het niet echt mee want door allerlei toestanden en misverstanden heb ik daar meer dan een uur gezeten (gelegen?). Als afronding van mijn kappersbezoek werden mijn haren nog extra-strak uitgebrusht. Iedereen was laaiend enthousiast over mijn steile kapsel. Alleen ik twijfelde, ietwat geïrriteerd na twee volle uren kapsalon, aan het resultaat. Thuisgekomen heb ik de föhn genomen en er eens stevig mee door mijn haren geblazen. Daarna ben ik nog even al fluitend een luchtje gaan scheppen. Et voilà, de wind heeft de laatste spatjes ergernis van deze namiddag weer weggewaaid. Ik kan er weer tegen… tot een volgende kappersbeurt?

 

21:04 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook |

10-10-06

kangoeroeën

Onlangs las ik in ons driemaandelijkse UZ Magazine een item over de dienst neonatologie.

Op de afdeling neonatale zorgen worden zowel premature baby’s als ‘op tijd’ geboren kindjes met levensbedreigende aandoeningen verzorgd. De dienst Neonatale Zorgen van het UZ Leuven kreeg een paar maanden terug voor hun project “Koesterende en ontwikkelingsondersteundende zorg op de neonatale afdeling” de Gert-Noël-prijs. In het artikel komt vooral tot uiting hoe de laatste jaren op deze dienst alsmaar meer aandacht geschonken werd aan de communicatie (informatie en luisterbereidheid) en de betrokkenheid van de ouders bij het zorgproces. De meeste zwangerschappen verlopen probleemloos maar in één op tien gevallen gaat het na een paar maanden of op het einde van de zwangerschap toch fout en dan is de neonatale afdeling het enige maar overdonderende en noodzakelijke toevluchtsoord. De paniek is groot bij jonge ouders die plots met deze intensieve zorgendienst en zijn ingewikkelde apparatuur in aanraking komen.  Er is ook de angst om de overlevingskansen van hun pasgeboren kind. Baby’s die op deze afdeling terecht komen verblijven hier meestal een aantal weken. Een goede ouder-kind-band is van cruciaal belang voor de ontwikkeling van een kind vandaar dat men in het UZ Leuven  op de dienst neonatologie de ouders meer en meer aanmoedigt om te “kangoeroeën”. Het lichamelijk contact met mama en papa wordt tot en met gepromoot, maar heel dikwijls moeten de ouders hier een drempel overwinnen.  De confrontatie met die fragiele lijfjes voorzien van infuusjes en allerlei andere medische apparatuur boezemen angst in. En ja, dan denk ik weer even terug in de tijd. Zo’n dikke twintig jaar geleden werd onze zoon, na een niet probleemloze bevalling,  twee weekjes te vroeg geboren. Hij liet zich amper horen na de bevalling, ademhalingsproblemen De gynaecoloog besloot meteen ons zoontje (2.9 kg) naar de prematuren-afdeling te brengen. Heel even mocht ik ons kindje zien en dan werd hij weggebracht. Diezelfde avond kreeg ik enkel een polaroid fotootje in handen, genomen in zijn couveuse. Daar moest ik het voorlopig mee doen.’s Anderdaags mocht ik mee naar ons kindje. In groene schort en met mondmasker mochten mijn man en ik tot aan de gesloten doorzichtige couveuse. Via mouwen aan de zijkanten van dat verwarmde plastieken bedje kon ik even met de handen tot bij ons kindje. Het maakte me bang, ik durfde ons zoontje bijna niet aanraken. Ik had zo’n gek en onwerkelijk gevoel op dat moment. Na zes dagen van op afstand toekijken en tasten, brachten ze onze zoon bij me op de kamer. Pas toen heb ik ons kind voor ’t eerst dicht tegen me aan gevoeld. Het was een zalig gevoel maar tegelijk een ietwat onwennig gevoel… ineens had ik dan toch een baby om te koesteren…  

Het kangoeroeën zat in die tijd blijkbaar nog in zijn opstartfase. Ik kan dit kangoeroe-ing-initiatief nu alleen maar toejuichen. Bij ondervinding weet ik hoe verweesd je bent als je, zelfs na luttele dagen, dan plots toch de zorg voor die baby mag dragen en je het gevoel hebt er ineens alleen voor te staan. Maar wees gerust lezertjes, het is gelukt, onze zoon is ondertussen een aangename en sportieve volwassen kerel en niemand die ziet dat hij gedurende korte tijd een couveusekindje was.

 

 

23:08 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

05-10-06

eigen keus

Ik was weer op bezoek bij mijn bejaarde moedertje. Zoals zo vaak trachtte ik haar ook vandaag vrolijk te begroeten maar een luid tv-journaal op de achtergrond ontnam het spontane karakter van mijn blijde intrede. Een beetje verdwaasd vragend, keek ze me aan: dat ik weer laat was vandaag. Ja mamaatje maar eigenlijk niet later dan anders hoor. Om een gemakkelijk gesprek toe te laten regelde ik ook nu weer het klankvolume van de tv wat bij. Ondertussen flitsten flashback- nieuwsbeelden, in zwart-wit van goed vijftig jaren geleden, de woonkamer in. Oei, wat is er daar nu weer gebeurd? vroeg mijn moeder zich bezorgd af. Ik stelde haar gerust, het waren beelden van ‘zolang’ geleden. Ik zag weer die ietwat onbegrijpende blik, wat betekende dat ‘lang geleden’ voor haar op dit eigenste moment? Het tv-nieuws liep op zijn einde en er werd een politiek debat in het kader van de komende verkiezingen aangekondigd. Ach ja, de verkiezingen, replikeerde mijn moeder. Er waren vele kandidaten van verschillende partijen bij haar aan de deur geweest om stemmen te ‘ronselen’. Zij had hun allemaal beloofd om voor elk van hen haar stem uit te brengen en als de deur achter deze mensen dichtviel, dacht ze bij zichzelve gelukkig hoef ik niet meer naar dat stemhokje en kreeg ik van de dokter een attest dat ik, gezien mijn gezondheid,  niet meer bekwaam ben om me te verplaatsen. Dan vertelde ze me ook enthousiast dat mijn schoonbroer had aangeboden om hem een volmacht te geven voor de verkiezingen van zondag maar op dat voorstel kon ze helemaal niet ingaan!  En hij in dat hokje een bolletje bij de verkeerde politieke partij inkleuren zeker, geen sprake van, vervolgde ze kordaat.  Mijn rozerode schoonbroer heeft in mijn moeders ogen niet de juiste kleur en mijn ma zal haar vertrouwde politieke partij nooit verloochenen, godzijgeloofd… dus van mijn moeders kant geen uitgeleende sossen-stem. Zij vertrouwt ook op mijn gezonde keuze in de geest van de familietraditie, maar dat is mijn klein geheim. Dochters worden groot en vormen zich een eigen mening, moeders hoeven niet alles meer te weten.

 

 

00:10 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |