19-11-06

op goed gevoel

Ik vernoemde haar reeds in een eerder stukje, Octavie, de Kongolese arts die stage loopt bij ons op het labo. Ze is een intelligente en stijlvolle dame, maar heeft onmiskenbaar ook heel wat Afrikaanse uitbundigheid in de zwarte genen. Haar vrolijke verschijning en opgewekte babbel werken zonder meer aanstekelijk  Zeker als Octavie er in mijn richting nog aan toevoegt: J’aime te voir sourire Loretta. Il faut être gaie Loretta, tu es plus gentille comme ça. Haar aanmoedigingen missen hun uitwerking niet en ik moet toegeven dat ik er een aangenaam gevoel aan overhou. Vriendin-collega Yvette is het roerend eens met Octavie. Ook zij is blij als ze me weer ontspannen ziet lachen en lichtvoetig rondlopen op de werkvloer.

Yvette vergezelt me ’s middags regelmatig tijdens onze luchpauze en merkt enigszins gerustgesteld dat ik mijn opgewektheid heb hervonden. Onze gesprekjes kennen weer die luchtige ondertoon. Er zijn weer de lachende koetjes (la vache qui rit, Octavie) en de kirrende kalfjes. We maken inside-jokes en knipogen stiekem naar de verbaasd passerende collega’s. Vooral Yvette weet vaak onverwacht en raak uit de hoek te komen, soms lekker stout en openlijk frivool, ach wat zou het? We stralen waarschijnlijk een gezonde dosis levenslust af want gisteren nog kwam een zwaarzieke dame in een rolstoel naar ons toe. Ze vroeg om een tas koffie voor haar te halen en of ze even aan ons tafeltje mocht aanschuiven. Ze had enkel nog haar 86-jarige vader en moeder als toeverlaat en was zichtbaar tevreden dat we haar in een hartelijke babbel betrokken. Ook zij schonk ons een warme glimlach toen ze ons dankte voor het gezellige middag-onderonsje. Een lach, een vriendelijk woord, het doet altijd deugd aan ieders hart. Waarom zouden we ons de moeite besparen om gratis terug te lachen? Ik wil hier graag een aanzet geven, een duwtje voor wie het gebruiken kan. Ik wens aan u allen dit heerlijk nieuw en goed gevoel. Met dank aan hen die mij ook hielpen. Merci.

00:17 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (16) |  Facebook |

11-11-06

elfjes symboliek

Elf november lees ik op de kalender, een dag met geschiedkundige betekenis. Voor mij ook een dag met andere herinneringen. Op elf november 1996, tien jaar geleden reeds, overleed mijn vader plots. Het ganse verhaal speelt nog steeds als een film door mijn hoofd en kent elk jaar weer zijn droeve eind. Mijn pa had het zelf altijd zo gewild, een kort en sereen afscheid. Het heeft zo mogen zijn. Vaders finaalste wens werd ingewilligd, het was toen de enige aanvaardbare troost voor de naaste familie.

Mijn ma heeft het elk jaar weer wat moeilijk in deze periode. Eergisteren had de onrust zodanig toegeslagen dat we haar met toenemende hartklachten naar het ziekenhuis moesten brengen. Gisteren was ik bij haar op bezoek. Een tenger moedertje lachte me stilletjes tevreden, reeds rustiger, toe van tussen de stijve ziekenhuislakens.  De eerste onderzoeken wezen op tijdelijke hartritmestoornissen, zonder blijvend letsel. Gelukkig maar... wie weet wat wanneer?

Vanmorgen belde ik haar. We hadden een gemoedelijke babbel. We verstonden mekaar perfect, ons gesprek voelde goed zowel voor haar als voor mij, zoveel was duidelijk. Ja ma, hopelijk mag je nu gauw weer naar je eigen huisje.

Elf november 2006. Straks komt zoon Vincent ook weer thuis na een veertiendaags bezoek aan zijn vriendin Hana in Zuid-Korea. Wees gerust Vincent, ik was niet bang in dit grote huis (maar daarom een sterke vrouw?). Ik had vertrouwde toeverlaten, toegegeven.

Elf november 2005. Precies een jaar geleden begon ik met een paar schuchtere regeltjes dit blog. De regelmaat was er ondertussen wel wat uit. Zal ik het nog een jaartje volhouden of was dit mijn laatste postje? Ik vraag effe bedenktijd, maar niettemin ferm en lief bedankt voor jullie belangstelling.

 

16:22 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |