06-01-07

broos en weerloos

Hij droeg een effen grijs pak met kraakwit hemd, geen das. Het stond hem beeldig: een mannenplaatje. Zijn donkere, stijle haar had een modieuze snit en tooide perfect zijn gladde gelaat. Deze vijftiger leek behoorlijk knap, een opvallend gezonde manskerel.              
Zij droeg een zwarte rolkraagtrui op een sober geruit rokje, bruine laarzen aan de ranke benen. Doffe, broze haren stonden in weerbarstige piekjes rondom haar vaalbleke gezicht. Zij was ongeveer zijn leeftijd, tot voor kort zeker meer dan knap. En zij was zonder twijfel ziek.          
Hij en zij zaten samen aan een tafeltje. Hij dronk sterke koffie, zij plat water. Voor haar stond een bordje met een stuk slagroomtaart, er was met mondjesmaat van geproefd. Hij streelde over haar arm, keek haar aan en prevelde een paar stille woorden. Neen, zij had duidelijk genoeg van de feestelijke taart. Zacht kabbelend ging hun gesprekje verder. Of hij wat lektuur zou halen? Ze knikte instemmend weemoedig ja. Voor hij wegging, pakte hij haar in een streelgebaar bij de frêle schouders. Ze keek bewegingloos toe vanop haar stoel toen hij met zijn tederste blik kwam teruggewandeld van de krantenkiosk Hij nam terug plaats bij haar aan het tafeltje en richtte nogmaals een paar broze woordjes tot haar. De resterende taart mocht hij afruimen maar een glaasje water wou ze blijkbaar nog wel. Hij wreef haar vale handen vluchtig tussen de zijne voor hij zich weer oprichtte en het dienblad wegbracht. Hij lachte haar opgewekt toe toen hij weerkwam met de verse drankjes. Hij nam voorzichtige teugjes van zijn sterke koffie, zij nipte ziekjes van haar koude water. Hij en zij (zij aan zij). Hun milde middagtafereel speelde langzaam verder, hun breekbaarheid had tekst nog uitleg nodig.

Vertederend, dacht ik bijna in een verkeerde opwelling. Maar wat anders te denken van deze fragiele verbondenheid, hoe moest ik deze intieme tragiek moreel ‘correct’ interpreteren? Verwarring en compassie vochten zich een weg door mij. Ik bleef achter met een delicate rand respect, restanten van mijn medeleven.  

18:36 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Bizar... 't Is vreemd.
De leeftijden kloppen niet. En ik weet zeker dat je 't over andere mensen hebt. Maar toch herken ik mijn mannetje en ik...

Gepost door: kaatje | 07-01-07

Hallo Eindelijk kan ik terug reageren op de blogjes
En kan ik je een heel Gelukkig nieuwjaar toe wensen Lorreta een jaar vol geluk en een goede gezondheid
Fijn dat je terug aan het bloggen bent
Liefs ninne

Gepost door: Ninne | 07-01-07

Sommige beelden hebben geen tekst of uitleg vandoen. Ontroerend, wat meewarig beschreven door jou, Loretta!

Gepost door: Ilona | 07-01-07

't kindje loreke dat kleine meiske staat daar in die rechter bovenhoek zo droomverloren, ogen die bekoren, mondje sip en neusje wip, de haartjes wild en hip, de onschuld in het kindertjesgezicht: een levensblikje fotogeniek en jong uniek in wezen, dat is goed om hier te lezen

Gepost door: omar vanca | 09-01-07

delegée hé, dit is de loretta van vroeger terug! ik weet het niet maar ik denk dat als er ooit een persoon moet gekozen worden om het begrip 'empathie' te vertegenwoordigen, dan kan men niet anders dan bij jou terecht. marco.

Gepost door: marc | 10-01-07

@omar en marc van harte welkom heren!

Gepost door: loretta | 10-01-07

De commentaren zijn gesloten.