10-01-07

Alias Mister Aldi

 

Mister Aldi, zo noemden M. en ik hem destijds en zo heet hij voor ons nog steeds vermits we zijn echte naam nooit kenden of vroegen. Inderdaad, deze sobere man werkte indertijd in een nabijgelegen Aldi-winkel, vandaar zijn makkelijke bijnaam. Onze Mister Aldi was een recreatief jogger en we kruisten mekaar dan ook geregeld op onze looprondjes. Voorovergebogen en helemaal niet gezwind of blitz zwoegde hij zich zwetend door zijn kilometers. Het was duidelijk zwaar afzien, zijn loopstijl loog er niet om. Maar dat korte knikje, hoofs bijna, het hijgende lachje, die ademloze groet, het kon er in een stuiptrekking van hoffelijkheid steeds af.

 

Mister Aldi is een vrij timide man. Vanmorgen zag ik hem, niet in de Aldi, wel in de Super GB. Hij stuurde zijn grote winkelkar met ingeblikte frisdranken, potjes yoghurt en een zak hondenbrokjes richting kassa. Ik volgde hem met in mijn mandje een bescheiden omega 3-brood en een gereserveerde De Morgen-krant. Aan de kassa sloot ik achter hem aan. Hij keek een ogenblik beduusd vanonder zijn welige (zoals steeds verwarde) haardos in mijn richting. Hij griste naarstig en met gebogen hoofd naar de winkelprodukten in zijn kar. Toen de kassierster dan nog onverwachts vanachter haar kassa verdween en het er op leek dat we nog een tijdje in mekaars beurt zouden vertoeven, heb ik hem zelf vanuit een ‘niets te verliezen positie’ aangesproken. Duidelijk opgelucht durfde hij me aan te kijken. Jaja, hij ging nog zo’n tweemaal per week joggen. Zijn huidige, fysiek belastende werk liet hem niet toe om nog meer te sporten. Of ik nog liep? En hoe het met M’s sportieve bezigheden was? En dat ik hem de groetjes moest doen!  En tater-tater allebei… een braafjes vraag- en antwoordengesprek, ondanks de nerveuze onwennigheid die bleef parten spelen. Eindelijk konden wij afrekenen, met een inwendige zucht van verlichting allebei. Hij zei nog gauwkes goeiedag en tot ziens. Ik grapte hem nog onwennig achterna dat we misschien eens samen konden gaan lopen?

Ik kon een lachje niet onderdrukken toen ik deze helmboswuivende vader op zijn fiets zag wegrijden, bijna op de vlucht voor mij. Voor hem ben ik die loopvrouw zonder naam. Beste Mister Aldi, vertrouwde onbekende, schoonverlegen mens, waarom dragen wij geen naam?
Ik besloot ter plekke om hem voortaan Hector te noemen, een kruising van een alter ego van Urbanus en een oude held uit de historie. Of was dat een verkeerde gok en moet ik beter een troostnaam zoeken voor mezelf?

 

23:45 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

;-) Misschien niet de meest ontspannen babbel, maar er werd tenminste niet over gespreksthema nr.1 "het weer" gepraat.

Gepost door: eric | 11-01-07

:-) Dag Loretta,

Dat ongemakkelijke gevoel bij geforceerde gesprekjes klinkt me bekend in de oren. Ofwel klikt het, ofwel is er een afstand ... vreemd eigenlijk. Het is gek, maar als ik onverwacht wordt aangesproken, heb ik ook wel eens dat gevoel van ongemak ... alhoewel ik redelijk vlot en open ben ... Gek is dat!

Groetjes, P.

Gepost door: Novemberboy | 11-01-07

KOM EVEN LANGS OM JE EEN ZALIG WEEKEND TE WENSEN GR.LIEN

Gepost door: LIEN | 12-01-07

De commentaren zijn gesloten.