28-01-07

het rommelt retro

“Kijk maar ne keer goed rond meneer” begroet Mariette van het tweedehandskraampje met juwelen en allerlei kleine accescoires hem. En dat hij er weer zo opperbest uitziet, voegt ze er nog aan toe. Omstaanders beamen haar stelling waarop de man de marktkraamster op zijn beurt een paar charmante toespelingen maakt. De man en de verkoopster kennen mekaar al jaren. Regelmatig komt ‘meneer’ langs, meestal alleen, en zoekt hij tussen de uitgestalde kettinkjes, ringen en armbandjes naar het nieuwe aanbod. Meneer kent er wat van, hij onderscheidt degelijke juweeltjes van kitsch en meer nog, hij weet de meest aparte en fijne sierraadjes terug te vinden op haar overvolle tafel. Of zijn mevrouw het hangershartje dat hij onlangs kocht ook zo mooi vond, gooit ze er tussendoor. En ja, ze ziet dat hij zijn minuscule kruisje toch weer draagt.  Prima keuze was dat, hij zal er geen spijt van krijgen. Als de man vandaag misschien niet vindt wat hij zoekt, is hij ook volgende week van harte welkom. Maar zijn oog valt in extremis op dat fijngestrikte polskettinkje, hét ideetje voor zijn vrouw? Hij kiest meteen ook een sobere retro-armband voor zichzelf, tevreden en in evenwicht.  Mariette monkelt, mompelt vanachter haar wollen winterhand dat ze voor een klantenkameraad een vriendenprijsje maakt. Het koopje wordt gesloten, de braceletjes in een hopeloos grote zak aan de man gebracht. Mariette en haar koopmeneer nemen kort en vrolijk afscheid, beiden duidelijk in hun sas (de buit in de klabas).

Een straatje verder wenken plots de tweede-hands-madammen van kledingzaak “De kapstok” naar diezelfde meneer. Wordt dit een rommeltje of terug een hippe bingo? Meneer bekijkt en twijfelt, tast hij toe? Hij blijft steevast in de weer, trendy op zijn retour.

21:13 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

15-01-07

is alles ijdelheid?

Wat een drukke avondvierdaagse achter de rug!

Er was het verjaardagsfeestje van nichtje Asja. Zij straalt spontaan en zelfbewust haar éénentwintig lentes (winters?) uit. Ze aarzelt niet om vrolijk haar zegje te doen. De examens, dat was pas voor volgende week, geen paniek. Dat meisje geraakt er wel in ’t leven.

De dag voordien zat ik met collega’s aan die jaarlijkse feestdis. Alhoewel één januari alweer tot het verleden behoorde, toastten we toch nog even op het nieuwe werkjaar. De gevarieerde gerechten smaakten lekker en licht. Mijn bordje raakte telkens voorbeeldig leeg. Wat niet van iedereen kon gezegd worden. Stout?

Het derde avondje in de rij was mijn wekelijks oud-moedertjes-bezoek. Onder de knalluide klanken van de teevee voerde zij als naar gewoonte haar monoloog. Mijn pogingen om af en toe een woordje tegengewicht te bieden, gingen verloren in het rumoer van de stereo-huiskamer. Toen we afscheid namen keek mijn moeder zoals meestal heel voldaan. Ik was oprecht blij voor haar, minder tevreden voor mezelf. Wat baat het, heeft ze daar nog een boodschap aan? Ik tracht het te aanvaarden.

Een theatervoorstelling sloot het avondjes-uit-programma af. Productiehuis Needcompany deed de Leuvense stadsschouwburg aan met een monoloog in regie van Jan Lauwers en gebracht door actrice Viviane De Muynck. Ik zag eerder al het prachtige “Isabella’s room” van hetzelfde theatergezelschap. Een niet te vergeten opvoering met imponerend acteerwerk, inclusief beklijvende muzikale omlijsting. Compleet toneel, om stil van te worden.

In “Alles is ijdelheid” het stuk dat nu opgevoerd werd, maken we kennis met de spraakmakende memoires van Claire Goll, schrijfster en kunstenaarsmuze. Gehuwd met dichter Yvan Goll, bracht zij een groot deel van haar leven in Parijs door, in gezelschap van ander bekende namen zoals Joyce, Rilke, Dali, Chagall.

Claire Goll was de vriendin van Isabella Morandi, die andere sterke persoonlijkheid wiens opmerkelijke levensverhaal aan bod komt in “De kamer van Isabella”.

De voorstelling was zeker de moeite waard, alhoewel mijn metgezel M. liever onze mooie Chris Lomme de rol van Claire Goll had zien vertolken. Begrijpelijk hoor!

Toch was ik wat onder de indruk van dit openhartige kunstenaarsverhaal en wil ik Claire’s memoires nog eens rustig herlezen. Is alles inderdaad ijdelheid, zo vroeg ik me tot slot nog af.

Tussendoor ging ik overdag nog meestal werken en trotseerden zoon V. en ik het stormweer van vorige donderdag (verstandig?) om een dagje gezellig te gaan shoppen in Maasmechelen. Het was eigenlijk allemaal best leuk, dus niet geklaagd over die drukke agenda. Toch zal ik moeten leren om af en toe keuzes te maken, zeker als ik tussendoor nog een boek wil lezen of mijn dagboekverhaal wil bijwerken. Dat laatste is bij deze weer geschied. Tot mijn tevredenheid. En de uwe?

 

23:18 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

10-01-07

Alias Mister Aldi

 

Mister Aldi, zo noemden M. en ik hem destijds en zo heet hij voor ons nog steeds vermits we zijn echte naam nooit kenden of vroegen. Inderdaad, deze sobere man werkte indertijd in een nabijgelegen Aldi-winkel, vandaar zijn makkelijke bijnaam. Onze Mister Aldi was een recreatief jogger en we kruisten mekaar dan ook geregeld op onze looprondjes. Voorovergebogen en helemaal niet gezwind of blitz zwoegde hij zich zwetend door zijn kilometers. Het was duidelijk zwaar afzien, zijn loopstijl loog er niet om. Maar dat korte knikje, hoofs bijna, het hijgende lachje, die ademloze groet, het kon er in een stuiptrekking van hoffelijkheid steeds af.

 

Mister Aldi is een vrij timide man. Vanmorgen zag ik hem, niet in de Aldi, wel in de Super GB. Hij stuurde zijn grote winkelkar met ingeblikte frisdranken, potjes yoghurt en een zak hondenbrokjes richting kassa. Ik volgde hem met in mijn mandje een bescheiden omega 3-brood en een gereserveerde De Morgen-krant. Aan de kassa sloot ik achter hem aan. Hij keek een ogenblik beduusd vanonder zijn welige (zoals steeds verwarde) haardos in mijn richting. Hij griste naarstig en met gebogen hoofd naar de winkelprodukten in zijn kar. Toen de kassierster dan nog onverwachts vanachter haar kassa verdween en het er op leek dat we nog een tijdje in mekaars beurt zouden vertoeven, heb ik hem zelf vanuit een ‘niets te verliezen positie’ aangesproken. Duidelijk opgelucht durfde hij me aan te kijken. Jaja, hij ging nog zo’n tweemaal per week joggen. Zijn huidige, fysiek belastende werk liet hem niet toe om nog meer te sporten. Of ik nog liep? En hoe het met M’s sportieve bezigheden was? En dat ik hem de groetjes moest doen!  En tater-tater allebei… een braafjes vraag- en antwoordengesprek, ondanks de nerveuze onwennigheid die bleef parten spelen. Eindelijk konden wij afrekenen, met een inwendige zucht van verlichting allebei. Hij zei nog gauwkes goeiedag en tot ziens. Ik grapte hem nog onwennig achterna dat we misschien eens samen konden gaan lopen?

Ik kon een lachje niet onderdrukken toen ik deze helmboswuivende vader op zijn fiets zag wegrijden, bijna op de vlucht voor mij. Voor hem ben ik die loopvrouw zonder naam. Beste Mister Aldi, vertrouwde onbekende, schoonverlegen mens, waarom dragen wij geen naam?
Ik besloot ter plekke om hem voortaan Hector te noemen, een kruising van een alter ego van Urbanus en een oude held uit de historie. Of was dat een verkeerde gok en moet ik beter een troostnaam zoeken voor mezelf?

 

23:45 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-01-07

broos en weerloos

Hij droeg een effen grijs pak met kraakwit hemd, geen das. Het stond hem beeldig: een mannenplaatje. Zijn donkere, stijle haar had een modieuze snit en tooide perfect zijn gladde gelaat. Deze vijftiger leek behoorlijk knap, een opvallend gezonde manskerel.              
Zij droeg een zwarte rolkraagtrui op een sober geruit rokje, bruine laarzen aan de ranke benen. Doffe, broze haren stonden in weerbarstige piekjes rondom haar vaalbleke gezicht. Zij was ongeveer zijn leeftijd, tot voor kort zeker meer dan knap. En zij was zonder twijfel ziek.          
Hij en zij zaten samen aan een tafeltje. Hij dronk sterke koffie, zij plat water. Voor haar stond een bordje met een stuk slagroomtaart, er was met mondjesmaat van geproefd. Hij streelde over haar arm, keek haar aan en prevelde een paar stille woorden. Neen, zij had duidelijk genoeg van de feestelijke taart. Zacht kabbelend ging hun gesprekje verder. Of hij wat lektuur zou halen? Ze knikte instemmend weemoedig ja. Voor hij wegging, pakte hij haar in een streelgebaar bij de frêle schouders. Ze keek bewegingloos toe vanop haar stoel toen hij met zijn tederste blik kwam teruggewandeld van de krantenkiosk Hij nam terug plaats bij haar aan het tafeltje en richtte nogmaals een paar broze woordjes tot haar. De resterende taart mocht hij afruimen maar een glaasje water wou ze blijkbaar nog wel. Hij wreef haar vale handen vluchtig tussen de zijne voor hij zich weer oprichtte en het dienblad wegbracht. Hij lachte haar opgewekt toe toen hij weerkwam met de verse drankjes. Hij nam voorzichtige teugjes van zijn sterke koffie, zij nipte ziekjes van haar koude water. Hij en zij (zij aan zij). Hun milde middagtafereel speelde langzaam verder, hun breekbaarheid had tekst nog uitleg nodig.

Vertederend, dacht ik bijna in een verkeerde opwelling. Maar wat anders te denken van deze fragiele verbondenheid, hoe moest ik deze intieme tragiek moreel ‘correct’ interpreteren? Verwarring en compassie vochten zich een weg door mij. Ik bleef achter met een delicate rand respect, restanten van mijn medeleven.  

18:36 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

03-01-07

solden gewenst

De eerste twee werkdagen van het nieuwe jaar hebben we alweer gehad. Traditioneel drukke, ietwat vermoeiende dagen. Maar de meeste wensen zijn nu ongeveer uitgedeeld en ook probleemloos in ontvangst genomen. Toch vraag ik me af of de aangeboden beste wensen voor die elfentwintigste collega niet wat verloren gaan. Zeg nu eerlijk, de concentratie verslapt toch na een tijdje? Ach, ik geef eerlijk toe dat ik niet iedereen even lang en even comfortabel tegen me aantrek. Is ook dat geen normale menselijke reflex? Soit, het collegiale kusjes-geven stopt bij dit ‘subtiel’ signaal. Morgen neem ik een dagje vrij en trek ik weg van wens-bereik. Me lekker laten uitwaaien, de wind blaast door de solden.

22:47 Gepost door loretta rose | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |